Lc.2,22-35 (29/12/2025)
22 Toen de dagen van hun reiniging vervuld waren
[40 dagen na de geboorte],
brachten zij hem naar Jeruzalem
– volgens de wet van Mozes [Lev.12,1-8] –
om hem voor te stellen aan de Heer.
23 – Zoals geschreven staat in de wet van de Heer [Ex.13,2-15]:
Al het eerstgeborene van het mannelijk geslacht
moet aan de Heer worden toegewijd. –
24 en om – volgens de wet van de Heer –
de offerande te brengen:
een koppel tortels of twee jonge duiven. [= zoals voor armen was bepaald]
25 Kijk!
In Jeruzalem woonde iemand die Simeon heette.
Hij was een rechtvaardige en een toegewijd gelovige man
die uitzag naar de vervulling voor Israël [de messias]
en de heilige Geest was met hem.
26 Het was hem door de heilige Geest geopenbaard
dat hij niet zou sterven
voor hij de gezalfde van de Heer [christos/messiah] zou hebben gezien.
27 In die geest kwam hij naar de tempel
en toen zijn ouders de boreling Jezus binnenbrachten
om de gewoonten van de wet aan hem te voltrekken,
28 ontving ook hij het in zijn armen.
Hij loofde God en zei:
29 “Nu maak jij je dienaar vrij, in vrede, meester
– volgens jouw woord.
30 Want mijn ogen hebben jouw bevrijding gezien
31 die jij bereid hebt voor alle volken:
32 een licht,
tot verlichting van de volken
en tot heerlijkheid van jouw volk Israël.”
33 Zijn vader en moeder stonden verwonderd
over wat er van hem werd gezegd.
34 Simeon zegende hen
en zei tegen Maria:
“Kijk! Deze ligt hier
tot val en opstanding van velen
en tot teken dat weersproken wordt,
35 zodat de innerlijke overwegingen van velen
aan het licht zullen komen.
– En ook je eigen ziel
zal door een zwaard worden doorboord.”
Dit stukje Evangelie bulkt van de verwijzingen naar ‘de wet van Mozes’. Zowel Jozef en Maria als Simeon leven helemaal naar de gebruiken van hun (Joodse) geloof, en zijn duidelijk ook van plan dat aan hun kind door te geven, ’t is te zeggen: voor te leven. Je zou hen dus eigenlijk ‘traditionele gelovigen’ kunnen noemen, in de goede zin van dat woord.
Binnenin deze traditionele beleving gebeurt er echter iets nieuws. Iets níeuws? In zekere zin toch niet. Dat nieuwe ligt helemaal in lijn met de traditie, maar blijkbaar ziet niet iedereen dat zo. Traditie moet immers ‘gelezen’ worden, ’t is te zeggen: geleefd.
Het is een merkwaardige Bijbelse paradox – waar we wellicht nog veel van te leren hebben: Voor wie geworteld leeft in zijn/haar traditie, gebeurt iets nieuws – echter alleen voor wie met open ogen en open hart daarin leeft …
