Lc.4,31-37 (1/09/2026)
31 Hij daalde af naar Kafarnaüm [dat aan het meer lag],
een stad in Galilea
en onderrichtte er op de sabbatdagen.
32 Ze stonden versteld over zijn onderricht,
want zijn woord had gezag.
33 In de plaats van samenkomst [synagoge] was een mens,
bezeten met een geest van een nog niet gereinigde demon,
die met luide stem schreeuwde:
34 “Jij daar! Wat is er tussen ons en jou, Jezus van Nazareth?
Ben je gekomen om ons te vernietigen?
Ik weet wel wie je bent: de heilige van God!”
35 Jezus sprak hem streng toe:
“Zwijg, en ga uit hem weg!”
De demon smeet hem nog in het midden,
maar ging uit hem weg, zonder hem te schaden.
36 Verbijstering overviel allen
en ze zeiden onder elkaar:
“Wat voor woord is dit
dat met gezag en volmacht
de nog niet gereinigde geesten beveelt
en dat ze wegtrekken?”
37 De weerklank [echo] over hem deinde uit
naar alle plaatsen van de omgeving.
Hoe zouden wij reageren als er op een plek waar we met wat mensen samen zijn iemand luid begint te schreeuwen? De kans is eerder groot dat we ons zullen beginnen bang voelen en zoeken hoe we ons aan de situatie kunnen onttrekken.
Zo niet Jezus! Sereen maar krachtig gaat hij naar die mens toe en spreekt hem aan. Geen angst, geen vlucht bij hem.
Nu kunnen we wel reageren dat wij Jezus niet zijn, maar we beweren wel zijn volgelingen te zijn, en op vele plaatsen geeft Jezus toch aan zijn leerlingen dezelfde volmacht als hijzelf?
We hadden het recent nog in een andere context: angst is geen goede raadgever. Alleen vanuit een innige verbinding met G-d kon Jezus – en kunnen wij – ‘nog niet gereinigde geesten’ tegemoet treden. Góds woord – niet het onze – is immers een woord van bevrijding en heling.
Telkens als wij dat woord van bevrijding en heling spreken – al doende! – zullen mensen versteld staan!
