Lc.6,20-26 (9/09/2026)
20 Jezus keek op naar zijn leerlingen en zei:
“Gezegend wie leeft in [de geest van] armoede [Gr.: ptoochoi = Hebr.: anawim, de levenshouding om in armoede en nederigheid het leven in Gods hand te leggen],
ja, van jullie is het koningschap van God.
21 Gezegend wie nu hongeren,
ja, jullie zullen verzadigd worden.
Gezegend wie nu weeklagen,
ja, jullie zullen lachen.
22 Gezegend zijn jullie als de mensen je haten,
je buitensluiten, je smaden
en je naam verwerpen als iets slechts,
omwille van de mensenzoon.
23 Op die dag: spring op van vreugde!
Want kijk: groot is jullie loon in de hemel,
want hetzelfde deden hun voorvaderen met de profeten.
24 Maar wee jullie rijken,
ja, je vertroosting heb je al.
25 Wee jullie die voldaan zijn,
ja, jullie zullen hongeren.
Wee jullie die nu lachen,
ja, jullie zullen treuren en weeklagen.
26 Wee jullie als de mensen jullie mooipraten,
want hetzelfde deden hun voorvaderen met de valse profeten.
We lezen hier Lucas’ versie van de befaamde Zaligsprekingen. Hoe mooi, en bijna poëtisch, het ook mag klinken, het is een keiharde realiteit, die we maar moeilijk in ons leven kunnen integreren. Als we er zelfs al maar willen aan beginnen!
Het is nochtans een door en door Bijbelse levenshouding, al van lang voor Jezus! Zoals op zoveel punten doet Jezus eigenlijk ‘niets anders dan’ het Bijbelse verhaal van G-d met zijn volk handen en voeten, en een hárt, geven. Die Bijbelse levenshouding kun je hier samenvatten met de eerste ‘zaligspreking’ van Lucas: leven in de geest van armoede. De ‘anawim’ – zoals Jozef en Maria er duidelijk waren – waren mensen die in alle eenvoud en nederigheid hun leven in Gods handen legden. Alle volgende vloeien daar eigenlijk uit voort. Leven in de geest van armoede is consequent niet jezelf in het centrum plaatsen, maar G-d – een erg lastig gegeven in onze tijd … én ook in mijn eigen leven, als ik het wil zien …
