Lc.9,57-62 (30/09/2026)
57 Terwijl ze op weg waren [naar Jeruzalem]
zei iemand tegen Jezus:
“Ik zal je volgen, waar je ook gaat, heer!”
58 Jezus antwoordde hem:
“De vossen hebben holen
en de vogels van de hemel hebben nesten,
maar de mensenzoon heeft niets
waar hij het hoofd kan neerleggen.”
59 Tot een ander zei hij zelf: “Volg mij.”
Maar die zei:
“Heer, sta mij toe eerst terug te gaan
om mijn vader te begraven.” [Gen.50,5-14]
60 Jezus antwoordde hem:
“Laat de doden hun eigen doden begraven.
Maar jij, ga en verkondig overal het koninkrijk van God.”
61 Nog iemand anders zei:
“Ik zal je volgen, heer,
maar sta mij toe eerst afscheid te nemen
van mijn huisgenoten.” [1Kon.19,19-21]
62 Jezus antwoordde hem:
“Niemand die zijn hand aan de ploeg slaat
en kijkt naar wat achter hem ligt,
is geschikt voor het koninkrijk van God.”
Het evangelie van Lucas is opgebouwd als een reisverhaal. Hier, in hoofdstuk 9, neemt het een beslissende wending: Jezus slaat vastberaden de weg in naar Jeruzalem. Hij kiest er radicaal voor om te gaan en schudt onderweg drie kandidaat-volgelingen wakker. Hun ontmoetingen leggen haarscherp bloot wat hem volgen écht vraagt.
Wie mee wil, moet bereid zijn het opgebouwde comfort los te laten. De zaak van G-d verdraagt geen uitstelgedrag en laat zich niet ophouden door achterom te kijken naar alles wat achter ons ligt.
Drie keer trekt Jezus een streep door onze menselijke neiging tot aarzelen, twijfelen en zekerheden zoeken. Dat schuurt! Want eerlijk is eerlijk: wie van ons verlangt niet liever naar een veilig, overzichtelijk en doordacht plan?
Maar Jezus volgen is nu eenmaal behoorlijk tegendraads en verre van vrijblijvend. Hij wacht niet tot de omstandigheden perfect zijn, maar gaat aan de spits. En de vraag is simpel: blijven we wachten op een beter moment, of durven we vandaag mee de weg op te gaan?
