Lc.10,1-12 (1/10/2026)
1 Hierna stelde de heer nog tweeënzeventig anderen aan.
Hij zond hen twee aan twee voor zich uit
naar elke stad en plek waar hij zelf wilde komen.
2 Hij zei hen:
“De oogst is wel overvloedig,
maar arbeiders zijn er weinig.
Vraag daarom aan de heer van de oogst
dat hij arbeiders uitstuurt in zijn oogst.
3 Ga, maar let op!
Ik zend jullie als lammeren midden de wolven.
4 Belaad je niet met een geldbuidel,
niet met een reiszak, noch met sandalen.
Groet niemand [uitgebreid] langs de weg.
5 In welk huis je ook onderdak krijgt,
zeg eerst en vooral: “Vrede aan dit huis!”
6 Als daar een zoon van de vrede woont,
dan zal jullie vrede op hem rusten.
Zoniet, laat ze dan op jullie terugkeren.
7 Blijf in hetzelfde huis,
eet en drink wat er is,
want de arbeider is zijn loon waard.
Verleg je niet van het ene huis naar het andere.
8 In iedere stad die jullie binnengaan
en waar je ontvangen wordt:
Eet wat jullie wordt voorgezet,
9 heel haar zieken
en verkondig allen:
“Het koninkrijk van God is jullie genaderd.”
10 In iedere stad die jullie binnengaan
en waar je niet ontvangen wordt:
Ga weg en roep op haar pleinen:
11 “Zelfs het stof uit jullie stad dat aan ons kleeft,
vegen wij van ons af, als getuigenis tegen jullie,
maar weet niettemin:
het koninkrijk van God is jullie genaderd.”
12 Ik zeg jullie:
“Voor [de iconisch verdoemde stad] Sodom
zal het op die dag draaglijker zijn
dan voor die stad.
Jezus is onderweg en heeft op verschillende manieren duidelijk gemaakt dat wie hem volgt een radicale keuze maakt. Vandaag horen we hoe hij 72 anderen zendt. Zij hebben aan den lijve mogen ervaren dat wanneer Jezus over G-d spreekt het gaat om Liefde. Als je in die goddelijke liefde blijft, vindt je echt leven en leert vertrouwen dat de Geest je wel stuurt. Een soort van positieve onverschilligheid kenmerkt zowel de profeten als de Jezusbeweging in de eerste eeuwen:‘Wat kunnen de mensen mij maken?’
Tegen deze groep van 72 zegt hij dat ze goed voor zichzelf moeten zorgen, want de weg van geloof, hoop en liefde is niet altijd succesvol. De radicaliteit ervan maakt het je vaak lastig. Als leerling van Jezus ben je kwetsbaar in je roeping, maar tegelijkertijd krachtig in je geloof. Zo krachtig dat het onmogelijke mogelijk wordt – dat is de hoop waartoe Jezus ons roept. En dan kun je niet langer in je luie zetel blijven zitten, hoewel dat soms heel aantrekkelijk is want na gedane arbeid is het goed rusten. Maar onrustig is mijn ziel, totdat hij rust vindt in Jou, o God, verzuchtte Augustinus. Er is en blijft werk te doen. G-ds werk, liefdeswerk.
