Lc.12,13-21 (19/10/2026)
13 Iemand uit de menigte rondom, zei nu:
“Meester, zeg tegen mijn broer
dat hij de erfenis moet delen met mij.”
14 Jezus antwoordde hem:
“Mens, wie heeft mij aangesteld over jullie
als rechter of verdeler?”
15 Hij ging verder tegen allen:
“Zie toe en wacht je ervoor
steeds meer te willen hebben!
Want zelfs als iemand overvloed heeft,
behoort zijn leven niet tot zijn bezit.”
16 En hij vertelde een gelijkenis:
“Het land van een zekere rijke had veel opgebracht.
17 Hij overlegde bij zichzelf:
“Wat zal ik doen, want ik heb niets
om de oogst in op te slaan?”
18 En hij zei: “Dit zal ik doen:
Mijn bestaande schuren zal ik afbreken
en grotere bouwen,
mijn oogst en al mijn goederen
kan ik daarin dan opslaan.
19 En tot mezelf zal ik zeggen:
Ik, ik heb vele goederen liggen, voor jaren ver.
Rust uit, eet, drink, maak plezier.”
20 Maar God zei tegen hem:
“Verdwaasde! Nog deze nacht
wordt je leven opgeëist.
En alles wat je hebt voorbereid,
voor wie is dat dan?”
21 Zo gaat het met wie schatten opslaat
voor zichzelf,
maar niet rijk is in God.
We maken ons druk. We maken ons zorgen. We maken plannen ... “Dwaas!”, krijgt de rijke man te horen. Met deze uitspraak zet Jezus mij aan het denken: wat als dat druk maken alleen om ‘ik’ draait, zoals bij de rijke man die enkel bezig is met zichzelf en zijn bezit. Die focus op materieel bezit en luxe sluipt haast ongemerkt binnen in onze samenleving. En ja ook ik maak deel uit van die maatschappij: ook ik geniet van comfort, woon in een huis, met een goed gevulde koel- en kledingkast, met een auto voor de deur en een wijnvoorraad in de kelder. Ik probeer wel bij te dragen aan een betere wereld, maar tot radicale keuzes leidt dat niet.
En toch is geloven juist ‘ja’ zeggen tegen G-d en het leven dat hij ons geeft. We hebben het gekregen, maar hebben het niet in de hand; we kunnen er iets van maken, maar kunnen het niet maken. Mocht het waar zijn dat we zo bevrijd leven dat we zin hebben én zin geven aan het leven. Dat we af en toe los zijn van de wereld om weer mens te kunnen zijn in de wereld. Zó leven, in dat volle geloof, is goddelijk leven!
