Lc.6,12-16 (28/10/2026)
12 Het gebeurde nu in die dagen
dat hij wegtrok naar de berg
om te bidden.
Hij was de hele nacht door in gebed van God.
13 Toen het dag werd,
riep hij zijn leerlingen bij zich
en koos er twaalf uit
die hij afgezanten [apostolos] noemde:
14 Simon, die hij ook rots [petros] noemde,
en zijn broer Andreas,
Jakobus en Johannes,
Filippus en Bartolomeüs,
15 Matteüs en Tomas,
Jakobus [de zoon] van Alfeüs
en Simon die de ijveraar [zeloot] genoemd werd,
16 Judas van Jakobus
en Judas, de man van Keriot, die een verrader werd.
Jezus trekt zich een hele nacht terug op de berg om te bidden voordat hij zijn twaalf apostelen kiest. Hij maakt geen overhaaste keuze op basis van een goedogende cv, maar kiest weloverwogen, vanuit de stilte en in verbondenheid met de Vader. Wij doen het vaak andersom: we hollen voort, beslissen in de roes van de dag en vragen ons pas achteraf af of we wel de juiste keuze hebben gemaakt.
En wíe kiest hij? Hij kiest geen uitgelezen gezelschap van perfecte mensen zonder twijfels, maar gewone mensen met al hun beperkingen — zelfs Judas hoort erbij! Jezus wacht niet tot alles klopt, maar zoekt mensen met wie hij samen op weg kan gaan en iets op gang kan brengen.
Ook wij worden geroepen, niet noodzakelijk tot grootse daden, maar om in het alledaagse leven iets van G-ds liefde te laten oplichten. Horen we die roep nog, of zijn we te veel in beslag genomen door onze eigen plannen? Hoeveel ruimte durf ik vandaag te maken voor de stilte om te ontdekken waartoe ik geroepen word?
