Lc.13,31-35 (29/10/2026)
31 Op datzelfde moment
kwamen er enkele farizeeën tegen hem zeggen:
“Trek van hier weg,
want [de Joodse vazal-vorst] Herodes wil je doden.”
32 Maar hij zei tegen hen:
“Ga weg en zeg tegen die vos:
Kijk! Ik verdrijf demonen
en volbreng genezing,
vandaag en morgen,
en op de derde dag zal ik zelf volbracht worden.
33 Daarom móet ik verder trekken,
vandaag, morgen én de volgende dag,
want het is ondenkbaar
dat een profeet zou omkomen buiten Jeruzalem.”
34 “Jeruzalem, Jeruzalem!,
dodende de profeten
en stenigend wie tot jou gezonden zijn …
Hoe dikwijls heb ik je kinderen willen verzamelen
zoals een kloek haar broedsel onder haar vleugels,
maar jullie hebben niet gewild …”
35 “Kijk! Jullie huis wordt leeg aan jullie overgelaten.
Voorwaar, ik zeg jullie:
Je zult mij niet zien tot de tijd komt dat je zegt:
Gezegend wie komt in de naam van de Heer.”
Ik stapte naar hem toe om hem te waarschuwen voor het gevaar: “Trek weg, Herodes is uit op je leven.” Maar hij liet zich niet opjagen. Met rustige vastberadenheid noemde hij de vorst een ‘vos’. Zijn weg lag al vast: vandaag en morgen genezen, en daarna verder trekken naar Jeruzalem. Niet om te vluchten, maar om zijn missie te volbrengen.
Toen viel er een stilte. Zijn stem klonk zacht, bijna gebroken: “Jeruzalem, Jeruzalem … hoe vaak heb ik je kinderen willen verzamelen zoals een kloek haar kuikens onder haar vleugels, maar jullie hebben niet gewild.”
In die stilte drong het tot me door. Ik was gekomen om hem te redden van de vorst, maar wie redt mij uit mijn eigen geslotenheid? Wij bouwen muren van wetten en zekerheden, maar laten de beschermende vleugels van zijn liefde links liggen. Hij zei dat ons huis leeg achterblijft als we niet willen zien. Vandaag sta ik stil bij de leegte in mijn eigen hart — en bij de roep om weer echt open te bloeien.
