Lc.14,1-6 (30/10/2026)
1 Het gebeurde eens
dat Jezus te gast was voor de maaltijd op sabbat
in het huis van een overste van de farizeeën
en zij hielden hem in de gaten.
2 Kijk! Iemand met oedeem stond voor hem.
3 Jezus reageerde door aan de wetgeleerden en farizeeën te vragen:
“Is het geoorloofd op sabbat te genezen, of niet?”
4 Maar zij hielden zich stil.
Jezus nam de man bij de hand,
genas hem en liet hem gaan.
5 En tegen hen zei hij:
“Wie van jullie zal,
als je zoon of je os in een put valt,
hem niet onmiddellijk er uit trekken,
ook op de sabbat?”
6 Ze waren niet in staat
hier iets tegenin te brengen.
Het is van alle tijden: mensen die elk gezond verstand verliezen en vastroesten in regels en geplogenheden. Iemand genezen kan zogenaamd niet, maar een feestmaal organiseren wel. Voor Jezus mag niets de bevrijdende zorg voor de mens in de weg staan. Aandachtige zorg voor de meest kwetsbare is G-ds waarmerk.
Nochtans wéten ze het. Bij een noodsituatie met hun eigen kind of os handelen ze meteen. Waarom dan aarzelen als het om een ander gaat? Jezus doorprikt die hypocrisie. Hij maakt wetten ondergeschikt aan de mens en kiest consequent voor daad-werkelijke liefde, ongeacht of het sabbat is of niet. Niet de regel, maar de nood van je medemens geeft richting aan je doen en laten.
De vraag is of wij evenveel lef hebben. Durven wij voorbij de verwijtende blikken te kijken en de ander bij de hand te nemen? Eigenlijk is het eenvoudig: niet starre wetten, maar de kwetsbare a/Ander vormt de ware leidraad van het leven.
