Lc.14,1.7-11 (31/10/2026)
1 Het gebeurde eens
dat Jezus te gast was voor de maaltijd op sabbat
in het huis van een overste van de farizeeën
en zij hielden hem in de gaten.
7 Jezus had opgemerkt
hoe de gasten de voornaamste plaatsen aan tafel zochten.
Hierop vertelde hij hun een gelijkenis:
8 Wanneer je door iemand wordt uitgenodigd voor een bruiloftsfeest,
ga dan niet aanliggen aan de voornaamste plaatsen.
Misschien is er iemand uitgenodigd die voornamer is dan jij.
9 Als die dan komt,
zou jullie gastheer zeggen:
“Maak plaats voor hem”,
en dan zul je vol schaamte de laatste plaats moeten innemen.
10 Nee, wanneer je wordt uitgenodigd,
ga dan aanliggen op de laatste plaats.
Als dan de gastheer komt,
zal hij je zeggen:
“Vriend, kom meer naar voor!”,
en dan zal je eer te beurt vallen
voor de ogen van al je tafelgenoten.
11 Want ieder die zichzelf groter maakt,
zal kleiner worden,
en wie zichzelf kleiner maakt,
zal groter worden.
Wat mij treft in deze tekst is dat zowel de farizeeën als Jezus heel aandachtig kijken naar wat de ander doet. Het woordgebruik onthult echter een wereld van verschil in de intentie die eronder schuilt.
De farizeeën “hielden hem in de gaten”. Hun kijken is scannend, afwachtend, beladen met achterdocht. Hun ogen zijn ingesteld op het zien van wat zij wíllen zien: een overtreding, een fout, een reden om te veroordelen.
Jezus daarentegen “had opgemerkt”. Zijn blik is aanwezig en betrokken. Hij ziet hoe gasten de voornaamste plaatsen uitkiezen en vertelt van daaruit een gelijkenis. Het is geen kille terechtwijzing, maar een uitnodiging.
De farizeeën houden in de gaten om te veroordelen; Jezus merkt op om te laten groeien.
Hij hoopt hun vastgeroeste blik te verruimen en hun ogen te openen voor een andere werkelijkheid: een waarin niet geldt wie de voornaamste plek opeist, maar wie met bescheidenheid ruimte maakt voor de ander.
