Mc.12,35-37 (5/06/2026)
35 Jezus onderwees in de tempel.
Hij vroeg:
“Hoe kunnen de schriftgeleerden zeggen
dat de Gezalfde [Christos/Messiah]
een zoon van [koning] David is?
36 Zelf heeft David immers door de heilige Geest gezegd:
De Heer [God] zei tot mijn heer [de Gezalfde/de koning]:
“Zit aan mijn rechterhand,
Ik maak je weerstrevers tot je voetbank.”
[Ps.110,1]
37 Als David zelf hem dus ‘heer’ noemt,
hoe kan hij dan zijn zoon zijn?”
De talrijke aanwezigen luisterden graag naar hem.
Wat mij aanspreekt in deze passage, is dat Jezus geen pasklaar antwoord geeft. Hij stelt een vraag die blijft hangen en die vertrouwde ideeën over de Messias door elkaar schudt. Ook ik merk dat ik graag duidelijkheid zou krijgen, maar die komt er niet. In plaats daarvan word ik uitgenodigd om verder te zoeken. Misschien is dat wel geloven: niet alles meteen begrijpen, maar ruimte laten voor een groter mysterie. Jezus blijkt meer te zijn dan de verwachtingen die mensen van hem hadden. En misschien geldt dat ook vandaag nog? Zodra we denken hem helemaal te begrijpen, opent zich opnieuw een vraag die ons verder doet kijken.
