Mc.12,38-44 (6/06/2026)
38 In zijn onderwijzing zei Jezus:
“Kijk uit voor schriftgeleerden
die graag in lange gewaden rondwandelen,
begroet willen worden op de markten,
39 de voornaamste zetels willen
in de samenkomsten [synagoge] en bij maaltijden,
40 terwijl ze de huizen van weduwen opslokken
en voor de schijn lang voor hen bidden.
Voor dezen zal het oordeel des te strenger zijn!”
41 En gezeten tegenover de offerschaal,
zag Jezus hoe velen er geld in wierpen.
Veel rijken wierpen er veel in.
42 Maar er kwam ook één arme weduwe,
die er twee kopermuntjes in wierp.
43 Hij riep zijn leerlingen bij zich en zei hen:
“Amen [zeker, naar waarheid], ik zeg jullie:
Die arme weduwe heeft het meest van allen erin geworpen,
44 want zij wierpen iets uit hun overvloed bij de gaven,
maar deze vrouw,
vanuit haar tekort,
wierp er alles in wat ze had:
haar leven!”
Het verhaal van vandaag beweegt zich op de grens tussen wat we zien en wat we denken te weten. In een wereld waarin het visuele veel bepaalt, worden handelingen en prestaties vaak (te) snel bekeken en beoordeeld. Maar daarmee is nog niet gezegd dat we ook werkelijk zien wat er leeft.
Jezus nodigt uit om anders te kijken. Wat zien we wanneer iemand iets geeft? En wat blijft verborgen als we alleen op het zichtbare vertrouwen?
Tegen die achtergrond worden twee figuren ten tonele gevoerd: de schriftgeleerden, zichtbaar in hun status en optreden, en de arme weduwe, bijna onopgemerkt. Haar gift lijkt klein, nauwelijks noemenswaardig.
En Jezus kijkt ernaar, niet snel noch veroordelend maar dieper, naar wat zich achter het zichtbare afspeelt. Waar anderen twee muntjes zien, ziet hij een heel leven dat mee in de schaal wordt gelegd, een leven dat zich toevertrouwt.
Misschien begint daar ook de uitnodiging aan ons: niet te blijven hangen in wat zichtbaar is, maar te leren kijken naar wat zich eraan onttrekt. Alsof daar, juist daar, iets van de blik van G-d oplicht.
