Mt.10,17-22 (26/12/2025)
17 En pas op voor de mensen!
Want ze zullen jullie overleveren aan gerechtshoven
en jullie geselen in hun samenkomsten [synagoge].
18 Je zult voor stadhouders en koningen geleid worden
omwille van mij,
tot getuigenis voor hen en voor de volken.
19 Wanneer ze echter jullie overleveren,
wees dan niet bezorgd over hoe of wat je moet zeggen,
want op dat uur
zal wat je te zeggen hebt
je gegeven worden,
20 want niet jullie zijn het die dan spreken,
maar het is de Geest van de Vader die in jullie spreekt.
21 Een broer zal een broer uitleveren ter dood,
een vader een kind,
kinderen zullen opstaan tegen hun ouders
en hen doden;
22 je zult door allen gehaat worden
omwille van mijn naam;
maar wie standvastig blijft ten einde toe,
zal bevrijd worden.
Ja, we weten het al, uit de Bijbelse verhalen én uit ons eigen leven: kribbe en kruis zijn uit hetzelfde hout gesneden! Liefde en lijden zijn één: passie!
Als we – zoals onze maatschappij momenteel massaal en collectief doet – onszelf in slaap sussen of opsluiten in een ‘warme’ cocon, dan worden we er door de Bijbel snel en vakkundig uit geranseld! (Ondanks wat ‘men’ graag beweert, heeft de Bijbel een grote realiteitszin, groter in elk geval dan de commercie.) Daags na het lieftallige (?) gebeuren van het Kerstkind, horen we al over een eerste slachtoffer van de boodschap die hij zal brengen! Wat dat Kerstekind verkondigt, is dus niet allemaal zo ‘peis en vree’.
Het is wél ‘passie’, zó’n gedrevenheid voor een goddelijke boodschap voor de mensen, dat men bereid is z’n leven ervoor te geven!
Hoe groot was mijn liefde gisteren voor het Kerstekind? Zó groot dat ik vandaag bereid ben ervoor te lijden? Hoe ‘gepassioneerd’ ben ik voor Jezus?
