Mt.7,1-5 (22/06/2026)
1 Oordeel niet,
opdat je niet geoordeeld wordt.
2 Want met het oordeel waarmee jij oordeelt,
zul je geoordeeld worden,
en met de maat waarmee jij meet,
zul je gemeten worden.
3 Wat kijk je naar de splinter
in het oog van je mede-mens,
terwijl in je eigen oog
je de balk niet ziet?
4 Of hoe kun je tegen je mede-mens zeggen:
Laat mij de splinter uit je oog verwijderen,
terwijl er een balk in je eigen oog zit.
5 Dubbelzinnigaard [hypocritès / buiten de onderscheiding],
verwijder eerst de balk uit je eigen oog
en dan zul je helder zien
om de splinter uit het oog van je mede-mens te verwijderen.
Sommige evangelieteksten vragen veel uitleg. Deze niet. Jezus’ woorden zijn zo eenvoudig dat de vraag niet is of ik ze begrijp, maar of ik eenvoudig genoeg ben om ze werkelijk binnen te laten.
De balk en de splinter: het beeld is helder. Wat het dichtst bij mij ligt, zie ik blijkbaar het moeilijkst. Hoe komt het dat wij zo blind zijn voor onze eigen tekortkomingen en tegelijk zo scherp voor die van een ander?
Oordelen, vergelijken, meten: het is menselijk. Maar Jezus nodigt uit om anders te kijken: niet eerst naar de ander, maar wel naar de vensters waardoor ik zelf naar de wereld kijk. Zijn ze vertroebeld door wantrouwen, negativiteit of eigen gelijk? Of zijn ze helder en zuiver?
Het blijft een merkwaardig evangelie. Alles lijkt vanzelfsprekend, en toch blijkt het zo moeilijk om het in praktijk te brengen. Misschien omdat het juist zo menselijk is. En misschien begint verandering niet bij het verbeteren van de ander, maar bij het erkennen van mijn eigen blindheid. Dan kan G-ds licht binnenkomen en mijn blik verruimen.
