Mt.9,14-17 (4/07/2026)
14 Toen kwamen de leerlingen van Johannes naar Jezus
en vroegen hem:
“Waarom vasten wij en de farizeeën wél,
maar vasten jouw leerlingen níet?”
15 Jezus antwoordde hen:
“De vrienden van de bruidegom kunnen toch niet treuren
zolang de bruidegom bij hen is?
Maar er zullen dagen komen dat de bruidegom van hen is weggenomen.
Dan zullen zij vasten.”
16 Niemand naait een lap van ongekrompen stof op een oud kledingstuk;
anders trekt het nieuwe aan het oude en wordt de scheur erger.
17 En niemand doet nieuwe wijn in oude leren zakken;
anders doet de wijn de zakken barsten
en gaat de wijn verloren met de zakken.
Nee. Nieuwe wijn hoort in nieuwe leren zakken.”
We houden graag vast aan wat vertrouwd is, niet uit onwil, maar omdat het houvast en zekerheid geeft. Toch dient zich soms iets nieuws aan – een inzicht, een ontmoeting, leven dat niet meer helemaal in de oude vormen past.
In het evangelie gaat het ogenschijnlijk over vasten. Maar Jezus verlegt de aandacht. Terwijl sommigen kijken naar wat zijn leerlingen níet doen, wijst hij op wat er wél gebeurt: mensen komen tot leven, er ontstaat ruimte, iets van G-d wordt zichtbaar.
Daarom spreekt hij over nieuwe wijn in nieuwe zakken. Niet om het oude af te schrijven, maar omdat nieuw leven ruimte nodig heeft. Niet alles laat zich bewaren zoals het was.
Misschien is dat ook vandaag de uitnodiging: niet blijven vasthouden, maar af en toe stilstaan en kijken. Waar groeit er iets? Waar ontstaat beweging? Waar breekt iets open dat we niet meteen herkennen? Zodat we opnieuw kunnen zien waar G-d – hier en nu – gebeurt. En de moed en het vertrouwen vinden om daaraan mee vorm te geven.
