Mt.9,18-26 (6/07/2026)
18 Hij was nog niet uitgesproken, of kijk:
er kwam een overste [van de synagoge] naar hem,
boog voor hem neer en zei:
“Mijn dochter is zojuist gestorven,
maar kom, leg haar je hand op
en ze zal leven.”
19 Jezus veerde op [werd klaarwakker] en volgde hem,
samen met zijn leerlingen.
20 En kijk, er was een vrouw
die al twaalf jaar aan bloedverlies leed
die hem langs achteren naderde
en de zoom van zijn mantel aanraakte.
21 Want ze dacht:
“Zelfs als ik alleen maar zijn mantel aanraak,
zal ik bevrijd worden.”
22 Maar Jezus draaide zich om en zag haar:
“Wees gerust dochter, je vertrouwen heeft je bevrijd.”
En vanaf dat uur was de vrouw bevrijd.
23 Nu kwam Jezus in het huis van de overste.
Hij zag de fluitspelers en de vele getroebleerde mensen
24 en zei hen: Ga weg [maak plaats],
want het meisje is niet gestorven, maar slaapt.”
Maar ze lachten hem uit.
25 Toen de menigte dan buitengedreven was, ging hij binnen.
Hij nam haar hand vast en het meisje veerde op [werd klaarwakker].
26 Het verhaal hierover ging rond in heel de streek.
Twee verhalen over leven en dood lopen door elkaar heen.
Een dochter die gestorven is. Haar vader komt naar Jezus met zijn machteloosheid en vertrouwt hem het leven van zijn dochter toe.
En een vrouw uit wie al jaren langzaam alle leven wegvloeit. Zij zet zelf een moedige stap: ondanks jaren van lijden en uitsluiting zoekt zij Jezus op en raakt hem aan, overtuigd dat zijn nabijheid leven kan schenken.
In de ogen van de mensen lijken beide situaties uitzichtloos: bij de ene is het te laat, bij de andere duurt het lijden al te lang. En toch tonen de vader en de vrouw vertrouwen, elk op hun eigen manier. Weten ze misschien dat bij Jezus geen situatie ooit afgesloten blijkt? Hij laat zich raken door wie zich tot hem wendt. In de ontmoeting met hem krijgen dood, angst en alles wat mensen gevangenhoudt niet langer het laatste woord. Hij opent een ruimte waarin leven opnieuw mogelijk wordt.
Waar mensen zich aan die bevrijdende kracht toevertrouwen, kan nieuw leven groeien.
