Mt.9,32-38 (7/07/2026)
32 Toen ze uit het huis kwamen,
brachten ze iemand bij hem
die stom was en door een demon bezeten.
33 Nadat hij de demon had verdreven,
begon de stomme te spreken.
Iedereen was vol verwondering:
“Nog nooit heeft zoiets zich getoond in Israël!”
34 De farizeeën echter zeiden:
“Het is door de aanvoerder van de demonen
dat hij de demonen verdrijft.”
35 Jezus trok rond langs alle steden en dorpen.
Hij gaf onderricht in hun plaatsen van samenkomst
en verkondigde het bevrijdende nieuws van het koninkrijk
en hij heelde elke ziekte en elke zwakte onder het volk.
36 Toen hij de menigte echter overzag,
werd hij diep innerlijk bewogen om hen,
omdat ze opgejaagd en krachteloos waren,
als schapen zonder herder.
37 Hij zei tegen zijn leerlingen:
“De oogst is wel overvloedig,
maar arbeiders zijn er weinig.
38 Vraag daarom aan de heer van de oogst
dat hij arbeiders uitstuurt in zijn oogst.”
Stel je even voor dat Jezus vandaag door onze steden en dorpen zou trekken?
Wat zou er gebeuren? Zouden wij hem onze bezetenen toevertrouwen? Zouden wij verwonderd zijn of net als de farizeeën al het mogelijke doen om hem het zwijgen op te leggen?
En wat zou hij zien? Zou hij blij zijn om zoveel christenen die hem volgen? Zou hij leerlingen zien die betrokken zijn op elkaar, elkaars herder zijn?
Ik vrees dat Jezus nog steeds innerlijk even diep bewogen zou zijn om zoveel opgejaagde mensen zonder herder. De vraag naar arbeiders in zijn oogst blijft dus als een paal boven water staan.
We kunnen deze oproep nu lezen en verontwaardigd zijn over het gedrag van de leerlingen, maar ook als een persoonlijke oproep. Wat als wij – goede christenen als we zijn – rondtrekken in onze steden en dorpen? Zien we dan de mensen wiens stem verstomd is, de rafelranders, de opgejaagde mensen zonder herder en durven we met hen op weg te gaan zodat ze niet langer overleven maar Léven. Durven wij ons net als Jezus laten raken en in beweging komen, ook als dit tegenkanting met zich meebrengt?
