Mt.12,1-8 (17/07/2026)
1 Op zekere sabbat liep Jezus door korenvelden.
Zijn leerlingen kregen honger
en begonnen aren te plukken en te eten.
2 De farizeeën echter zagen dit en zeiden:
“Kijk! Je leerlingen doen iets wat niet mag op sabbat.”
3 Hij antwoordde:
“Hebben jullie geen kennis genomen van wat David deed
toen hij en zijn metgezellen honger kregen? [1Sam.21,1-16]
4 Hoe hij het huis van God binnenging
en de uitstallingsbroden opat,
die hij noch zijn metgezellen mochten eten,
maar alleen de priesters?
5 Of hebben jullie geen kennis genomen van de wet
dat de priesters die op sabbat de tempeldienst doen
de sabbat ontwijden en [toch] onschuldig zijn?
6 En ik zeg jullie erbij:
Hier is iets groters dan de tempel!
7 Als jullie echter kennis hadden van
‘barmhartigheid [daden van tederheid] wil ik,
geen offers’ [Hos.6,6],
zouden jullie geen onschuldigen veroordelen.
8 Want de mensenzoon is ook heer van de sabbat.”
Jezus' woorden: “Barmhartigheid wil ik, geen offers.” raken de kern. Daarmee maakt hij aan de farizeeën – en ook aan ons – duidelijk dat de sabbat (voor ons de zondag) meer is dan het nauwgezet naleven van een wet.
Jezus zegt niet dat op zo'n dag alles zomaar kan. Integendeel. Juist in de rust openbaart G-d zijn zorg voor de mens. Hij gunt ons het leven. Wij zijn niet gemaakt om onophoudelijk te presteren. Daarom schenkt hij ons een dag om op adem te komen, om opnieuw te ontdekken wat werkelijk van waarde is.
En neen, er is niets mis mee om onderweg een aar te plukken of een eenvoudige bezigheid te verrichten. Terwijl de leerlingen samen door de velden wandelen, delen zij wat zij hebben en zijn zij bij elkaar. Zo groeit verbondenheid. Zo wordt de sabbat een dag van leven.
De sabbat nodigt ons uit om tijd te maken voor G-d en voor elkaar. Waar barmhartigheid de plaats inneemt van krampachtige plicht, wordt de rustdag een dag van vrede.
