Mt.18,1-5.10.12-14 (11/08/2026)
1 Op dat ogenblik kwamen de leerlingen bij Jezus
en vroegen hem:
“Wie is eigenlijk de grootste in het koninkrijk der hemelen?”
2 Jezus riep een kindje bij zich,
zette het in hun midden
3 en zei: “Amen, ik zeg jullie:
Als je je niet omkeert
en wordt als de kindjes,
zul je het koninkrijk der hemelen zeker niet binnengaan.
4 Wie dus zichzelf zo gering maakt als dit kindje,
die is de grootste in het koninkrijk der hemelen,
5 en wie één zo’n kindje in zich opneemt in mijn naam,
neemt mij in zich op.”
10 Let op dat je niet één van deze kleinen minacht.
Want ik zeg jullie:
Hun engelen in de hemelen aanschouwen voortdurend
het Gelaat van mijn Vader in de hemelen.
12 Wat dunkt jullie?
Als iemand honderd schapen heeft
en één ervan is afgedwaald,
zal hij dan niet de negenennegentig op de bergen laten
en op zoek gaan naar het afgedwaalde?
13 En als hij het vindt
– amen, ik zeg jullie –
dan verblijdt hij zich over dat ene meer
dan over de negenennegentig die niet afdwaalden.
14 Zo is het de bedoeling van jullie Vader in de hemelen,
dat niet één van deze kleinen verloren gaat.
We vinden dit altijd een mooi stukje Evangelie. Maar waarom vinden we het dan zo moeilijk het ook te dóen?
Met het tweede deel, het opzoeken van de verlorene of gekwetste, lukt het nog een beetje – alhoewel: durf ik nagaan hoeveel procent van mijn tijd ik dááraan besteed? Met het eerste deel, de kleine en kwetsbare te zíjn, wordt het al helemaal moeilijk.
Nochtans – en misschien helpt het als we ons dat ook diep realiseren en het ook visualiseren – is het dáár dat Jezus ons omarmt. Net in onze kleinheid komt hij ons tegemoet en toont ons dáár de weg naar ‘het koninkrijk der hemelen’!
Laten we dus niet bang zijn van onze kwetsbaarheid. Het is een essentieel deel van wie wij zijn! Als wij ons alleen maar groot voordoen, verspelen we de helft van het leven – én van ‘het koninkrijk der hemelen! En bang hoeven we niet te zijn, omdat Jezus ons omarmt … Zie het voor je!
