Mt.22,1-14 (20/08/2026)
1 Daarop vertelde Jezus [aan de afgezanten van de Joodse oversten]
opnieuw een gelijkenis:
2 “Het koninkrijk der hemelen is als een koning
die een bruiloftsfeest houdt voor zijn zoon.
3 Hij zond zijn dienaren om de genodigden op te roepen voor het feest, maar zij wilden niet komen.
4 Opnieuw zond hij andere dienaren, met de woorden:
“Zeg tot de genodigden:
Mijn maaltijd is bereid,
mijn ossen en mestvee zijn geslacht,
alles is bereid.
Kom toch naar het bruiloftsfeest!”
5 Maar zij trokken er zich niets van aan en gingen weg,
de een naar zijn akker, een ander naar zijn handel.
6 Nog anderen grepen de dienaren vast
en mishandelden en doodde hen.
7 Toen de koning dit hoorde,
ontstak hij in woede.
Hij stuurde zijn troepen
om die moordenaars om te brengen
en hun stad in brand te steken.
8 Vervolgens zei hij tegen zijn dienaren:
“Het bruiloftsfeest was wel bereid,
maar de genodigden zijn het niet waard geweest [/waren niet bereid].
9 Ga naar de wegen die uitmonden buiten de stad
en nodig al wie je daar zult vinden uit voor het bruiloftsfeest!”
10 De dienaren trokken nu naar die buitenwegen
en verzamelden allen die ze er vonden,
slechten zowel als goeden,
en de bruiloftszaal liep vol met tafelgenoten.
11 Nu kwam de koning binnen om de gasten te begroeten.
Hij zag een man die niet gekleed was voor een bruiloftsfeest
12 en vroeg hem:
“Waarom ben je hier binnengekomen
als je niet gekleed bent voor het feest?”
Hij verstomde …
13 Daarop zei de koning tegen zijn dienaren:
“Aan handen en voeten gebonden neem je hem mee
en werp je hem eruit,
in de buitenste duisternis.
Daar zal geween zijn en tandengeknars.”
14 Want velen zijn uitgenodigd,
maar weinigen behouden.”
"Alles is bereid."
Het aanbod ligt er, maar de echte vraag speelt zich af in mijzelf: durf ik in te gaan op zijn uitnodiging? Of verschuil ik mij achter allerlei uitvluchten? Wil ik in verbinding blijven met G-d, ook als dat schuurt? Of verstom ik als hij mijn doen en laten bevraagt?
Als ik eerlijk ben met mezelf, stel ik vast dat ook bij mij de alledaagse drukte het vaak overneemt en me doet aarzelen. Er moet nog dit, en ik heb nog beloofd dat, … Als ik het dan toch waag om op zijn uitnodiging in te gaan, stel ik vast dat ik soms geneigd ben te zwijgen (zoals de man die niet gekleed was voor het feest) wanneer ik bevraagd word, want verantwoording afleggen maakt me zo kwetsbaar.
Maar juist daar, in die kwetsbaarheid, mag ik bedenken: G-d kent mij door en door, dus ook mijn terughoudendheid. Dat besef creëert in mij de ruimte voor gesprek. En naarmate die terughoudendheid plaatsmaakt voor vertrouwen, groeit stilletjes mijn antwoord: ja, ik ben bereid!
