Mc.10,32-45 (27/05/2026)

³²      Ze gingen op weg naar Jeruzalem.
       Jezus ging voorop; zij waren verschrikt
       en diegenen die volgden waren bang.
       Hij nam de twaalf opnieuw bij zich
       en begon hen te zeggen wat er hem zou overkomen:
³³     “Kijk! Nu gaan we op naar Jeruzalem
       en de mensenzoon zal overgeleverd worden
       aan de hogepriesters en schriftgeleerden
       en ze zullen hem ter dood veroordelen.
       Ze zullen hem overleveren aan de niet-Joodse volken
³⁴     en ze zullen hem bespotten, geselen en bespuwen,
       en ze zullen hem doden
       en op de derde dag zal hij worden opgewekt.”
³⁵     Jakobus en Johannes, de zonen van Zebedeus,
       kwamen bij hem en vroegen:
       “Meester, het is onze bedoeling
       dat je voor ons doet wat wij vragen.”
³⁶     Hij zei hen: “Wat wil je dat ik voor jullie doe?”
³⁷     Ze antwoordden hem:
       “Geef dat wij mogen zetelen in jouw grootsheid,
       één links en één rechts van jou.”
³⁸     Maar Jezus zei hen:
       “Je weet niet wat je vraagt.
       Kunnen jullie de beker drinken die ik zal drinken,
       of je laten onderdompelen met de onderdompeling die ik zal ondergaan?”
³⁹     Ze zeiden hem: “Ja, dat kunnen wij!”
       Hij ging tegen hen verder:
       “Ja, mijn beker zul je wel drinken
       en ondergedompeld worden waarin ik ondergedompeld wordt,
⁴⁰     maar wat betreft het rechts of links van mij zetelen:
       het is niet aan mij dat te geven,
       dat is voor hen voor wie mijn Vader dit bereid heeft.”
41     De tien [overige leerlingen] hoorden dit
       en raakten diep geschokt over Jakobus en Johannes.
⁴²     Maar Jezus riep hen bij zich en zei:
       “Jullie weten dat de leiders van de volken hen overheersen
       en dat de groten hun macht misbruiken tegen hen.
⁴³     Zo mag het bij jullie niet zijn!
       Wie onder jullie groot wil worden,
       moet jullie dienaar zijn,
⁴⁴     en wie onder jullie de eerste wil zijn,
       moet jullie knecht zijn;
⁴⁵     zoals de mensenzoon niet gekomen is
       om gediend te worden,
       maar om te dienen
       en zijn leven te geven als losgeld voor velen [= allen].”

Het kan verrassen vandaag over de lijdensvoorspelling te horen. We hebben immers nog maar net Pasen en Pinksteren gehad. Maar dat komt omdat we pardoes in een lopend verhaal vallen dat onderbroken werd met de Vasten. Vanaf nu zijn we weer voor een hele tijd – tot aan de Advent – in de ‘gewone tijd door het jaar’ (met het liturgische kleur groen).
Zo gewoon is het echter niet – of toch, voor mensen die beweren volgeling van Christus te zijn? Niet alleen aan het eind van zijn leven moest Jezus vaststellen dat goed niet noodzakelijk met goed wordt beantwoord. De weg van Jezus, hoe één-voudig die ook mag zijn, roept – jawel, ook in de tegenwoordige tijd – weerstand en tegenstand op. En dat niet alleen bij ‘buitenstaanders’, maar ook bij zijn eigen leerlingen. Wie wil er nu ‘klein’ worden? Wie wil er nu ‘dienaar’ worden? In ons vrome christelijke verhaal zéggen we dat wel, maar als we eerlijk zijn met onszelf weten we dat dat helemaal niet zo ‘eenvoudig’ is!
Maar de uitnodiging is er, het voorbeeld ook, mét de belofte dat dit Léven brengt ‘op de derde dag’!

Mc. 12,13-17 (2/06/2020)

In die tijd stuurden de hogepriesters, schriftgeleerden en oudsten enkele Farizeeën en Herodianen op Jezus af om Hem vast te zetten.
Deze kwamen bij Hem met de vraag: 'Meester, wij weten dat Jij oprecht bent en Je aan niemand stoort, want Jij ziet de mensen niet naar de ogen,
maar leert de weg van God in oprechtheid. Is het geoorloofd belasting aan de keizer te betalen of niet? Zullen we hem betalen of niet betalen?'
Maar Jezus die hun huichelarij doorzag, antwoordde: 'Waarom probeer je Mij te vangen? Geef Mij een tienling, dan zal Ik eens zien.'
Zij deden het. Jezus vroeg hun nu: 'Van wie is deze beeldenaar en het randschrift?' Ze antwoordden: 'Van de keizer.' Daarop sprak Jezus tot hen:
'Geef dan aan de keizer wat de keizer toekomt en aan God wat God toekomt.' En ze stonden verwonderd over hem.

"Mag men belasting betalen aan de keizer of niet?" Deze vraag krijgt Jezus voorgeschoteld van enkele Farizeeën en Herodianen.
Hij laat zich echter niet meenemen in hun machtsspel. Hij kijkt verder, dieper en doorziet hun huichelarij. Zijn leven is niet gericht op geld en aanzien.
Met heel zijn wezen is Hij geworteld in G-d en spreekt van daaruit. Zo kan Hij op een creatieve manier het gesprek optillen voorbij het politieke machtsspelletje.
Ja, zegt Hij, geef alvast aan de keizer dat wat zijn beeltenis draagt, dat wat de keizer toekomt. Maar zo gaat Hij verder, vergeet ondertussen niet
wie het beeltenis van G-d draagt zodat je ook aan Hem kan geven wat Hem toekomt. In het scheppingsverhaal staat dat de mens geschapen is naar het beeld van G-d.
Hij draagt dus het beeltenis van G-d, behoort Hem toe in alle vrijheid. Dit zet mij aan het denken!
Hij blies mij de levensadem in, gaf mij ‘leven’. Zal ik dat ‘leven’, mijn complete bestaan, mijn wezen teruggeven aan G-d? Behoor ik in die zin toe aan G-d?
Alvast een vraag die het overwegen waard is.

Mc.1,21-28 (31/1/2021) 

Ze trokken binnen in Kafarnaüm en onmiddellijk ging hij op de sabbatdag de plaats van samenkomst [synagoge] binnen en gaf onderricht.
Zij waren buiten zichzelf van verbazing door zijn onderricht, want hij onderrichtte als een gezaghebbende, en niet zoals de boekgeleerden.
Onmiddellijk was er in hun plaats van samenkomst een mens met een nog niet gereinigde geest die krijste:
“Jij daar, wat is er tussen ons en jou, Jezus van Nazareth!? Ben je gekomen om ons te vernietigen?
Ik weet wel wie jij bent: de heilige van God!” Maar Jezus strafte de geest af met enkel te zeggen: “Gemuilkorfd! Ga uit hem weg!”
De nog niet gereinigde geest deed de man stuiptrekken en met luide stem krijsend ging hij weg uit hem.
Allen stonden zo perplex dat ze onder elkaar discussieerden: “Wat is dat allemaal?
Wat is dat voor een onderricht dat met gezag zelfs de nog niet gereinigde geesten beveelt en dat ze hem gehoorzamen?”
En onmiddellijk verspreidt dit ongehoorde over hem zich naar heel het ommeland van Galilea.

Waarin zou het verschil hebben gezeten met het onderricht van de boekgeleerden?
Kort en krachtig zegt hij waar het op aankomt.
Hij spreekt in gelijkenissen die aansluiten bij het dagelijkse leven, maar net het omgekeerde zeggen van wat dagelijks gebeurt.
Gelijkenissen die onze menselijke logica op z’n kop zetten. Hij spreekt niet geleerd, maar je doet er wel een heel mensenleven over
om de diepte van zijn Woorden te achterhalen.
Hij geeft geen concreet op te volgen voorschriften, maar nodigt uit om in elke concrete situatie op het spoor te komen
van dat wat moet gebeuren en zo samen – in Verbondenheid – op zoek te gaan naar een weg ten leven.
Geen grote leer over G-d, de mens en het eeuwig leven, maar woorden (daden) die je steeds dichter brengen bij een onvoorstelbare G-d (zuivere Liefde).
Een G-d die je door niets mag laten vertroebelen: door geen leer, wet of welk gezag dan ook.
Daar ligt het verschil! Hij spreekt – zuiver en oprecht – vanuit een intense Verbondenheid met zijn Vader en daar is geen demon tegen bestand.

Mc.9,2-10 (06/08/2021)

Zes dagen later [na de eerste lijdensvoorspelling] nam Jezus Petrus, Jakobus en Johannes met zich mee naar een hoge berg, geheel alleen. Daar werd hij voor hun ogen van gedaante veranderd. Zijn kleren werden glanzend, hel wit, zoals geen wolbewerker op aarde ze wit kan maken. Elia en Mozes verschenen aan hen; zij waren in gesprek met Jezus.
Petrus reageerde tegen Jezus: “Meester, het is goed dat wij hier zijn. Laten we drie tenten maken, één voor jou, één voor Mozes en één voor Elia.” Want hij wist niet wat te zeggen; ze waren immers van vrees bevangen.
Nu overschaduwde hen een wolk en een stem uit de wolk zei: “Dit is mijn geliefde zoon, luister naar hem.”
Plots rondkijkend, zagen zij niemand meer bij zich dan alleen Jezus.
Toen zij van de berg afdaalden, gebood hij hun aan niemand te vertellen wat ze gezien hadden dan wanneer de mensenzoon zou zijn opgestaan uit de doden. Ze bewaarden deze woorden bij zichzelf, maar vroegen zich onder elkaar wel af wat dat ‘opstaan uit de doden’ betekende.

Wat is daar nu eigenlijk gebeurd op die ‘hoge berg’? Geen evangelist die het duidelijk kan maken, net zoals het ‘stralende wit zoals geen wolbewerker wit kan maken’!
Heb jij zo geen ervaringen gehad? Iets waarvan je heel duidelijk weet: Dit heeft iets met mij gedaan, dit heeft iets belangrijks voor mij betekend, maar ik kan het met geen pen beschrijven.
Ja, zo’n ervaring komt wel eens op ons af, maar ze zijn geen alledaagsheid. Het zijn ‘top-ervaringen’ in alle betekenissen van dat woord.
En ze hoeven ook geen alledaagsheid te worden, want we dragen ze met ons mee, vaak het hele vervolg van ons leven door! Ook in die zin zijn ze ‘top-ervaring’: ze worden een soort scharnier; er is een leven ‘voor’ en ‘na’. En de diepe en brede betekenis ervan laat zich pas geleidelijk aan kennen.
Op het ogenblik van de ‘feiten’ begrepen de leerlingen amper iets van wat daar gebeurde, maar ze werden er wel door gesterkt om de moeilijke dagen van Jezus’ lijden en dood te door-staan, en er uit op te staan, getuigend van een levende God. – Tot dat getuigenis ook ons bereikt!
Misschien wordt ik vandaag wel uitgenodigd mee die berg op te gaan …

Mc.12,28b-34 (31/10/2021)

Er kwam een schriftgeleerde bij Jezus die hem vroeg: “Wat is de eerste wijzing [het eerste gebod] van alle wijzingen [geboden]?”
Jezus antwoordde hem:
“De eerste van alle wijzingen is:
Luister, Israël,
de Heer is onze God, de Heer is één.
Je zult de Heer je God daad-werkelijk liefhebben,
uit geheel je hart, uit geheel je geest,
uit geheel je verstand en uit geheel je kracht. [Deut.6,4-5]
Dit is de eerste wijzing.
De tweede, gelijke, is:
Je zult wie jou nabij komt
daad-werkelijk liefhebben als jezelf. [Lev.19,18]
Een andere wijzing, groter dan deze, is er niet.”
De schriftgeleerde zei hem nu: “Goed, meester, het is waar wat je zegt: God is één en er is geen ander behalve hem, en hem daad-werkelijk liefhebben uit geheel je hart, uit geheel je geest, uit geheel je verstand en uit geheel je kracht, en wie je nabij komt daad-werkelijk liefhebben als jezelf, dat is méér dan alle brandoffers en andere gaven.”
Jezus zag dat hij wijs had geantwoord en zei hem: “Je bent niet ver van het koningschap van God.” En niemand durfde hem nog een vraag stellen.

Luister! Dit is niet zomaar een aandachtstrekker of een uitnodiging om de oren te spitsen voor wat volgt. Neen, hiermee begint het eerste van alle geboden.
Luister (sjama)! In het Hebreeuws klinkt het als hemel (sjamaim). De Joden wisten het reeds en wij weten het ook: Luisteren is hemels, zowel voor jezelf als voor de ander.
Dus luister! Leg even alle rumoer in en rond jou stil en luister naar woorden die van elders komen. Stem je af op de stem van onze G-d en ga je medemens tegemoet met alle liefde die je in je hebt.
Luisteren en graag zien, daar draait het om, dat is de kern van de zaak (hemels!).
Dan doet de a/Ander er toe voor mij, dan raak ik écht op hem/haar betrokken. Dan kan ik niet anders meer dan geloven dat het samen-leven hier en nu anders kan (en ‘koninkrijk van G-d’ worden) en dat de sleutel daarvoor de Liefde is. En die begint met … te luisteren!

Mc.2,1-12 (14/01/2022)

Toen hij na een aantal dagen weer in Kafarnaüm kwam, hoorde men dat hij thuis was. Onmiddellijk verzamelden zich zovelen dat er geen ruimte meer overbleef, zelfs niet voor de deur. En hij richtte het woord tot hen.
Men bracht een verlamde bij hem die door vier mannen gedragen werd. Door de menigte vonden ze echter geen mogelijkheid hem dichter bij Jezus te brengen. Daarom namen ze op de plaats waar hij was de dakbedekking weg en lieten de baar waarop de verlamde lag door het gat zakken. Bij het zien van hun vertrouwen, zei Jezus tegen de verlamde: “Kind, je zonden zijn je vergeven.”
Er zaten daar enkele schriftgeleerden. Die dachten in zichzelf: “Wat zegt die daar? Dat is lasterlijk! Wie kan zonden vergeven behalve God alleen?”
Onmiddellijk onderkende Jezus in zijn geest dat zij zo in zichzelf redeneerden en hij zei tegen hen: “Waarom redeneer je zo in je hart? Wat is gemakkelijker tegen de verlamde te zeggen: ‘je zonden zijn je vergeven’ of ‘sta op, neem je draagbaar en loop’? Welnu, zodat jullie zouden weten dat de mensenzoon volmacht heeft op aarde zonden te vergeven, ik zeg je – zei hij nu tegen de verlamde: Sta op, neem je draagbaar en ga naar huis.”
Onmiddellijk stond hij op, nam de draagbaar en ging voor de ogen van allen naar buiten, zodat allen verbaasd waren en God verheerlijkten: “Zoiets hebben wij nog nooit gezien!”

Op 6 dec. hadden we de Lucas-versievan dit gebeuren en bekeken we het vanuit de ogen van de lamme. Laten we vandaag even kijken vanuit de schriftgeleerden, die daar ook aanwezig zijn en hun bedenkingen hebben.
Vroeger merkten we al op dat het een vreemd, maar o zo menselijk gegeven is dat goedheid kwaadheid oproept. We kunnen dat ‘de schriftgeleerden’ verwijten, maar kijken beter naar onszelf om te zien dat dat sneller gebeurt dan we willen toegeven.
Maar er is meer. Ze waren daar toch?! Ze zijn toch naar Jezus’ huis gekomen om hem te horen en te zien?! Is dat louter uit kwaadwilligheid? Nee, waarom zou dat? Er zal ook bij hen, net zoals bij vele (de meeste?) anderen vooral nieuwsgierigheid zijn geweest. Maar nieuwsgierigheid is blijkbaar niet voldoende om het wonder te zien! Daar is vertrouwen voor nodig, zoals dat van de vier dragende mannen, en/of verwondering, zoals dat van de (sommige?) omstaanders. Wie enkel vanuit nieuwsgierigheid kijkt, ziet ook enkel ‘wat niet klopt’.

Lucas versie van 6 dec.