Mc.1,40-45 (15/01/2026)

⁴⁰     Er kwam ook een melaatse bij hem.
       Die knielde voor hem neer en smeekte:
       “Als je het wil, ben je in de kracht mij te reinigen!”
⁴¹     En Jezus, ten diepste bewogen,
       strekte zijn hand uit en raakte hem aan:
       “Ik wil: word gereinigd!”
⁴²     Onmiddellijk verdween zijn melaatsheid
       en werd hij gereinigd.
⁴³     Onmiddellijk stuurde Jezus hem weg,
       hem streng toesprekend:
⁴⁴     “Let op dat je aan niemand iets zegt,
       maar ga [naar de tempel in Jeruzalem]
       en laat je zien aan de priester
       en offer voor je reiniging
       wat Mozes heeft geboden,
       als een getuigenis voor hen.
⁴⁵     Eenmaal buiten, begon de man het echter luid te verkondigen
       en ruchtbaarheid te geven aan de zaak,
       zodat Jezus niet meer openlijk in de stad kon komen,
       maar buiten, op eenzame plaatsen, verbleef.
       Toch kwamen ze overal vandaan bij hem.

We hadden de Lucas-versie van dit gebeuren nog pas op 9 januari; je kunt het daar nog eens teruglezen. We hadden het toen over hoe de ‘dynamiek van de Geest’ een ‘omgekeerde’ logica volgt dan de ‘dynamiek van de wereld’.
Jezus komt dus in een soort dubbelheid terecht: ‘de wereld’ vindt het bijzonder fascinerend dat Jezus mensen kan genezen en ze zoeken hem daarvoor, omdat ze maar al te graag gebruik maken van hem. Toch zal diezelfde wereld hem over niet zo lange tijd uitspuwen, verwerpen en ter dood brengen.
Jezus heeft het al snel door dat ze niet altijd voor de juiste redenen hem zoeken, of dat ze doorheen de ‘spectaculaire’ genezingen niet zien dat het éigenlijke gebeuren zich veel dieper afspeelt en dat het een bevrijdingsgebeuren is dat G-d aan deze mens verschaft!
Jezus zelf kan in dit spanningsveld blijven staan omdat hij in een ándere ‘dubbelheid’ leeft: die van zijn innige verbinding met G-d enerzijds, die hij systematisch voedt op eenzame plaatsen, en die van zijn innige bewogenheid om mensen.

Mc.2,1-12 (16/01/2026)

¹     Toen hij na een aantal dagen weer in Kafarnaüm kwam,
       hoorde men dat hij thuis was.
²     Onmiddellijk verzamelden zich zovelen
       dat er geen ruimte meer overbleef, zelfs niet voor de deur.
       En hij richtte het woord tot hen.
³     Men bracht een verlamde bij hem
       die door vier mannen gedragen werd.
⁴     Door de menigte vonden ze echter geen mogelijkheid
       hem dichter bij Jezus te brengen.
       Daarom namen ze op de plaats waar hij was de dakbedekking weg
       en lieten de baar waarop de verlamde lag door het gat zakken.
⁵     Bij het zien van hun vertrouwen,
       zei Jezus tegen de verlamde:
       “Kind, je zonden zijn je vergeven.”
⁶      Er zaten daar enkele schriftgeleerden.
       Die dachten in zichzelf:
⁷      “Wat zegt die daar? Dat is lasterlijk!
       Wie kan zonden vergeven behalve God alleen?”
⁸      Onmiddellijk onderkende Jezus in zijn geest
       dat zij zo in zichzelf redeneerden
       en hij zei tegen hen:
       “Waarom redeneer je zo in je hart?
⁹      Wat is gemakkelijker tegen de verlamde te zeggen:
       ‘je zonden zijn je vergeven’ of
       ‘sta op, neem je draagbaar en loop’?
¹⁰     Welnu, zodat jullie zouden weten
       dat de mensenzoon volmacht heeft
       op aarde zonden te vergeven,
       ik zeg je – zei hij nu tegen de verlamde:
¹¹     Sta op, neem je draagbaar en ga naar huis.”
¹²     Onmiddellijk stond hij op, nam de draagbaar
       en ging voor de ogen van allen naar buiten,
       zodat allen verbaasd waren en God verheerlijkten:
       “Zoiets hebben wij nog nooit gezien!”

Hier hebben we het al! “Zieken genezen, lammen doen lopen, jaja dat wel, maar zonden vergeven, hoe durf je!” Dat de heling die Jezus bracht veel dieper ging dan de uiterlijke genezing konden of wilden ze niet zien. Dat iemand zieken geneest en daarvoor eens niet naar zichzelf verwijst, maar naar G-d, dat kon er bij hen moeilijk in – menselijk als ze zelf waren.
Maar laat ons eerlijk zijn: zijn wij zelf ook niet even menselijk? Kijken wij ook niet nogal makkelijk naar de buitenkant en vergeten dat er een binnenkant achter schuilt? Zouden wij ook niet eerder naar onszelf wijzen dan naar G-d, of lopen achter ‘genezers’ aan die meer naar zichzelf verwijzen dan naar G-d? Hoeveel aandacht besteden wij aan iemand die over innerlijke bevrijding spreekt – als we al zouden eraan denken dat we innerlijke bevrijding nodig hebben?

Mc.2,13-17 (17/01/2026)

¹³     Daarna ging Jezus opnieuw langs het meer.
       Een hele menigte kwam bij hem en hij gaf hen onderricht.
¹⁴     Verder gaande, zag hij Levi, [de zoon] van Alfeüs bij het tolhuis zitten.
       “Volg mij”, zei hij tegen hem
       en hij stond op en volgde Jezus.
¹⁵     Jezus ging in op zijn uitnodiging voor een afscheidsmaal.
       En kijk: Veel tollenaars en zondaars kwamen ook
       en lagen mee aan tafel met Jezus en zijn leerlingen.
       Ze waren met velen en ze volgden hem.
¹⁶     Toen de schriftgeleerden en farizeeën zagen
       dat hij at met tollenaars en zondaars,
       zeiden ze tegen zijn leerlingen:
       “Waarom eet en drinkt hij met tollenaars en zondaars?”
¹⁷     Jezus hoorde dit en zei tegen hen:
       “Niet de gezonden hebben een dokter nodig, maar de zieken.
       Niet om rechtvaardigen te roepen, ben ik gekomen, maar zondaars.”

Állen zijn geroepen om Jezus te volgen.
Ik – jij – dus ook.
Vraag is alleen of ik – jij – mezelf wil bekennen tot dit groep ‘tollenaars en zondaars’.

Mc.2,23-28 (20/01/2026)

²³     Op zekere sabbat liep Jezus door korenvelden.
       Zijn leerlingen plukten al gaande aren.
²⁴     De farizeeën zeiden tegen hem:
       “Kijk! Waarom doen zij iets wat op sabbat niet mag?”
²⁵     Hij antwoordde:
       “Hebben jullie nooit kennis genomen van wat David deed toen hij gebrek leed
       en hij en zijn metgezellen honger kregen? [1Sam.21,1-6]
²⁶     Hoe hij – ten tijde van de hogepriester Abjatar –
       het huis van God binnenging en de uitstallingsbroden opat,
       die niemand mag eten behalve de priesters,
       en hoe hij ze ook gaf aan zijn metgezellen?”
²⁷ “De sabbat is er voor de mens,
       en niet de mens voor de sabbat.
²⁸     Zo is de mensenzoon heer, ook van de sabbat.

Jezus’ discussies met de farizeeën worden soms begrepen alsof hij de wetten zou afschaffen. Dat klopt niet, en het zou ook jammer zijn het zo te begrijpen. Stel je maar eens voor: 7 dagen op 7 moeten werken, zonder rustdag! Het is een ‘uitvinding’ van de joodse ‘wet’ (Thora, richtingwijzer) – of zoals zij, en hopelijk ook wij, het ervaarden: een geschenk van G-d voor het welzijn van de mens!
Het probleem tussen Jezus en de farizeeën zat dus niet in de wet op zichzelf, maar wel in hoe daarmee omgegaan werd. Bedoeld als ze was om de mens rust en vrije tijd te gunnen, werd ze opnieuw beknellend door allerlei ‘moetens’ die erbij gekomen waren.
Met ongeveer hetzelfde argument hebben veel mensen vandaag de zondags’plicht’ achterwege gelaten. Maar hebben zij er rust en vrije tijd door gevonden? Als je ze bezig ziet met al hun ‘moetens’ op de rustdag, dan durf ik dat betwijfelen. (Ook bij mezelf te onderzoeken natuurlijk.) Ja, we hebben opnieuw nood aan Jezus die met een waarachtige vrijheid door onze/mijn korenvelden gaat …

Mc.3,1-6 (21/01/2026)

¹      Jezus ging opnieuw de plaats van samenkomst [in Kafarnaüm] binnen.
       Daar was iemand met een verdorde hand.
²      Men hield hem in de gaten
       of hij op sabbat zou genezen,
       zodat ze hem konden aanklagen.
³      Hij zei tegen degene met de verdorde hand:
       “Sta op. Kom hier in het midden.”
⁴      En tegen hen zei hij:
       “Wat moet men doen op sabbat: goed of kwaad,
       iemand bevrijden of doden?”
       Maar zij zwegen.
⁵      Woedend keek hij rond,
       diep bedroefd om de verhardheid van hun hart,
       en hij zei tegen hem:
       “Strek je hand uit.”
       Hij strekte zijn hand uit en die herstelde helemaal.
⁶      De farizeeën gingen naar buiten
       en onmiddellijk beraadden ze met de herodianen
       hoe ze hem zouden kunnen ombrengen.

“Jezus is gekomen om ons te bevrijden,” is een uitdrukking die we vaak gebruiken. Maar wat betekent het, en hoe ver strekt dat? In het Evangelie van deze dag krijgen we daar een sterk staaltje van te lezen. Gisteren hadden we het over Jezus’ bevrijdende omgang met ‘de wet op de sabbatsrust’. Vandaag krijgt dit een heel concrete toepassing.
De farizeeën ‘doen wat moet’ en zijn aanwezig op de samenkomst op de rustdag. ‘Genezen’ is ‘werken’, dus dat hoort daar niet bij. Logisch volstrekt correct. Toch is Jezus’ vraag over dat goed doen of kwaad even logisch. Maar hun “verharde hart”, hun versteende gedachten, belemmeren deze Andere logica te zien. Onvrijheid belemmert bevrijding. (En let er maar eens op, zéér vaak doen mensen dat, ook wijzelf: we schuiven iets aan de kant wat nochtans heel logisch of goed is, alleen maar omdat het niet past in onze gedachten!)
Jezus’ vrijheid is groter dan deze verstening. En deze bevrijding kunnen wij als christen ook verwerven als wij daad-werkelijk in zijn spoor proberen te gaan. We zullen er Go(e)d mee doen, ook plaatsen en momenten waar mensen dat ‘redelijkerwijze’ niet verwachten.
De prijs voor deze waarachtige vrijheid kan echter wel hoog zijn …

Mc.3,7-12 (22/01/2026)

⁷      Jezus en zijn leerlingen trokken zich terug naar het meer.
       Een grote menigte volgde hem,
       vanuit Galilea, Judea, Jeruzalem, Idumea;
⁸      en van over de Jordaan en rond Tyrus en Sidon.
       Heel velen die hoorden wat hij allemaal deed,
       kwamen naar hem.
⁹      Hij zei tegen zijn leerlingen
       dat ze een bootje in de buurt moesten houden
       opdat ze hem niet zouden verdringen.
¹⁰      Want hij genas velen,
       zodat al wie een of andere kwaal had
       op hem aandrong om hem aan te raken.
¹¹      En toen de nog niet gereinigde geesten hem zagen,
       vielen zij voor hem neer en krijsten:
       “Jij bent de zoon van God!”
¹²      Maar hij snauwde hen met kracht af
       dat ze hem niet bekend mochten maken.

We lezen het op veel plaatsen in het Evangelie, en hier zeer nadrukkelijk: Jezus genas veel zieken, van allerlei slag, ook wat wij vandaag mentale aandoeningen en psychische ziekte zouden noemen. En daar komt veel volk op af. Maar hier net zoals op die andere plaatsen blokt Jezus het ‘succesverhaal’ af. En ook wij mogen ons niet mispakken aan al die genezingsverhalen.
Het gaat hem voor Jezus niet over het spektakel, ook niet over het wonderlijke, en al helemaal niet over zijn eigen persoon. Wat hij hoopt en betracht met die genezingen is aan de mensen te laten zien dat Góds kracht doorbreekt in de wereld, dat G-ds barmhartige liefde omziet naar de mensen, dat ‘een tijd van Genade’ is aangebroken, als mensen die kracht tot heling die hen wordt aangereikt ook binnenlaten in hun leven.
In dat spoor van Jezus mogen – moeten eigenlijk – ook wij wandelen als wij ons Christen willen noemen. Ja, ook wij dragen die helingskracht in ons! En ja, wij kúnnen ook ‘veel zieken genezen’, maar dat zal enkel gebeuren als wij in ons zeggen én denken niet verwijzen naar onszelf, maar naar G-ds kracht, liefde en Genade!