Mc.3,13-19 (23/01/2026)

¹³     Jezus ging het gebergte in
       en riep dezen bij zich met wie hij een bedoeling had,
       en zij kwamen naar hem.
¹⁴     Hij maakte een twaalftal
       om dicht bij hem te zijn,
       om hen uit te zenden om te verkondigen [apostelloo]
¹⁵     en om volmacht te hebben ziekten te genezen
       en om demonen uit te drijven.
¹⁶     Dit zijn de twaalf:
       Simon, aan wie hij de naam rots [/steen – Heb.: kefas – Lat.: petrus] gaf,
¹⁷     Jakobus, [de zoon] van Zebedeüs, en zijn broer Johannes,
       aan wie hij de naam boanerges gaf,
       wat betekent: zonen van de donder [= gods stem],
¹⁸     Andreas en Filippus,
       Bartolomeüs en Matteüs,
       Tomas en Jakobus, [de zoon] van Alfeüs,
       Tadeüs en Simon de Kananeeër [/de ijveraar/de zeloot],
¹⁹     en Juda, de man uit Kerioth, die hem ook heeft overgeleverd.

Ook hier – en nog op veel plaatsen – staat het uitdrukkelijk wat we gisteren ook hoorden: leerlingen van Jezus krijgen “de volmacht om ziekten te genezen en demonen uit te drijven”. Christenen hebben de tijden door deze opdracht – deze zending – ernstig genomen in allerlei vormen van zorg voor mensen die uit de boot van de maatschappij vielen. Ook vandaag zouden wij ons die vraag moeten stellen wie er uit ónze maatschappij valt en hoe wij precies díe mensen dan helend nabij kunnen zijn? (Nu houden wij ons wellicht te vaak bezig met binnenkerkelijke kwesties, waar Jezus nooit opdracht toe gegeven heeft.)
Er is echter een belangrijk element hierbij, waar we echter makkelijk overheen lezen. Het allereerste dat genoemd wordt als Jezus zijn “twaalftal” roept, is niet die zending, maar “om dicht bij hem te zijn”. Te makkelijk vergeten we dat we éérst een hechte band met Jezus moeten opbouwen, hem van nabij moeten leren kennen, werkelijk vriend van hem worden, éér we ook maar kúnnen er op uit gezonden worden.

Mc.3,20-21 (24/01/2026)

²⁰ Hij ging naar huis
en opnieuw kwam er zoveel volk samen
dat ze geen kans hadden om te eten.
²¹ Toen zijn verwanten dit hoorden,
gingen ze naar hem toe om hem mee te nemen,
want men zei dat hij buiten zijn zinnen was.

Ben je ‘buiten je zinnen’ als je je eten laat staan om anderen te helpen? Eigenlijk wel! Ons lichaam – dat toch het fantastische instrument is waardóór wij anderen kunnen helpen – heeft wel degelijk voedsel nodig om te kunnen blijven functioneren. Al te lichtzinnig mogen we dus echt niet ons eten laten staan, ook niet met de ogenschijnlijk mooie argumentatie ‘er voor anderen te willen zijn’.
Maar het gebeuren met Jezus toont ons wel dat er een punt kan komen waar het op een cruciaal onderscheiden aankomt. Het is van dezelfde orde als het punt waarop Jezus besefte dat, als hij verder ging met zijn verkondiging zoals hij bezig was, dat zou uitlopen op zijn dood – en dat hij daar toen ook voor gekozen heeft.
‘Buiten je zinnen’ neem je dus beter niet zo’n beslissing, zelfs niet ‘lichtzinnig’, alleen weloverwogen en vanuit een diep roepingsbesef. Alle andere keren … moet je eten!

Mc.3,22-30 (26/01/2026) 

²²     De schriftgeleerden die van Jeruzalem afgekomen waren, zeiden:
       “Hij heeft Beëlzebul:
       door de heerser van de demonen drijft hij demonen uit!”
²³     Hij riep hen bij zich
       en in gelijkenissen zei hij tegen hen:
       “Hoe kan een satan een satan uitdrijven?
²⁴     Als een koninkrijk innerlijk verdeeld is,
       kan het niet standhouden,
²⁵     en als een huis innerlijk verdeeld is,
       kan het niet standhouden.
²⁶     Als nu de tegenstander [satan] opgestaan is tegen zichzelf
       en innerlijk verdeeld is,
       kan hij geen stand houden,
       maar is zijn einde gekomen.
²⁷     Niemand kan het huis van een sterke binnengaan
       en zijn huisraad roven,
       als hij niet eerst die sterke bindt.
       Dan kan hij diens huis beroven.”
²⁸       “Zeker, ik zeg jullie:
       Alles zal aan de mensen vergeven worden,
       alle zonden en alle godslasteringen,
       hoeveel ze ook gelasterd hebben.
²⁹     Maar wie lastert tegen de heilige Geest,
       vindt in eeuwigheid geen vergeving,
       maar valt onder het eeuwig oordeel.”
³⁰     Dit [zei hij] omdat ze gezegd hadden:
       Hij is bezeten van een onreine geest.

Hier geeft Jezus wel een duidelijk antwoord op de bedenkingen die de schriftgeleerden hadden bij Jezus’ onmiskenbare gezag over de demonen. En aangezien zijn redenering aan de hand van een vergelijking sluit als een bus, kunnen zij er ook niets tegenin brengen. Daarmee weten ze dus waar hij zijn gezag níet vandaan haalt. Maar waarvandaan dan wél?
Dat staat er niet, en ook elders niet. Jezus geeft daar eigenlijk nooit rechtstreeks een antwoord op. Vermoedelijk doet hij dat omdat hij wel weet dat een ‘rationeel duidelijk antwoord’ toch geen effect heeft. Het is niet omdat je iets weet, hoe duidelijk ook, dat je het ook aanvaardt. Daarom zet hij mensen aan het denken. Hij geeft hen ‘stof tot nadenken’ – altijd startend bij verwondering – en als ze zélf tot de conclusie komen, dan zullen ze het ook ‘van harte’ aanvaarden.
Jezus geeft mensen daarin de tijd én het vertrouwen. Het enige wat blijkbaar niet mag, is het simpelweg verwerpen omdat je het (nog) niet begrijpt. Dát noemt hij ‘laster tegen de heilige Geest’.

Mc.12,18-27 (3/06/2020)

In die dagen kwamen er Sadduceeën bij Jezus; dezen houden dat er geen verrijzenis bestaat.
Ze legden Hem daarom de volgende kwestie voor: 'Meester, wij zien bij Mozes geschreven staan:
'Als iemands broer sterft en een vrouw achterlaat maar geen kinderen, dan moet zijn broer die vrouw
nemen om hem een nageslacht te geven.' Nu waren er eens zeven broers. De eerste nam een vrouw,
maar liet bij zijn dood geen kinderen na. Toen nam de tweede haar, maar ook hij stierf zonder kinderen,
zo ging het ook met de derde; kortom, geen van de zeven liet kinderen na. Het laatste van allen stierf ook de vrouw.
Bij de verrijzenis, wanneer zij opstaan, van wie van hen zal zij dan de vrouw zijn? Alle zeven toch hebben haar tot vrouw gehad.'
Jezus antwoordde: 'Zijn jullie niet op een dwaalspoor, juist omdat je nóch de Schrift, nóch Gods macht kent?
Wanneer de mensen uit de doden opstaan, huwen zij niet en zij worden niet ten huwelijk gegeven, maar zijn ze als engelen in de hemel.
En wat de doden betreft, heb je in het boek van Mozes niet gelezen, waar het gaat over de braamstruik, hoe God tot hem zei:
'Ik ben de God van Abraham, de God van Isaäk en de God van Jakob'? Hij is geen God van doden maar van levenden.
Je verkeert in grote dwaling.'

Ten tijde van Jezus was het in de geloofsontwikkeling nog geen uitgemaakte zaak of er zoiets als een leven na de dood bestond.
De groei van die gedachte was al enkele eeuwen bezig. In het Evangelie lezen we soms sporen van die discussie.
Voor Jezus blijkt het evident te zijn dat er wél ‘leven na de dood’ is – simpelweg omdat God nu eenmaal een God van leven is.
Hij neemt dus een heel duidelijk standpunt in de discussie in, maar … hij gaat niet met de Sadduceeën in discussie.
Ik bedoel: Zíj komen met rationele spitsvondigheden, goddelijke rekenkunde (volgens henzelf), om te ‘bewijzen’ dat het niet kán.
Híj, Jezus, gaat daar niet met andere rationele argumenten tegenin. Die wettische benadering vindt hij blijkbaar niet op zijn plaats.
Áls we al iets kunnen zeggen over dat ‘leven na de dood’, dan is het dat zó ondenkbaar is dat we er geen mensenwoorden voor hebben.
Alleen wie lééft (ja, leven!) naar het spoor van de Bijbel en Gods (Geest)kracht daardoorheen, kan – blijkbaar volgens Jezus – er iets van op het spoor komen.
Want onze God is een God van Léven – toch?!

Mc.1,14-20 (11/1/2021)

Maar nadat Johannes gevangen genomen was, ging Jezus naar Galilea
en verkondigde hij de bevrijdende boodschap van het koningschap van God:
“De tijd is vervuld en het koningschap van God is dichtbij gekomen.
Keer je innerlijk om en vertrouw op deze bevrijdende boodschap.”
Rondwandelend langs het meer van Galilea zag hij Simon en zijn broer Andreas,
die netten aan het uitwerpen waren in het meer – zij waren namelijk vissers.
“Kom, mij achterna, riep Jezus hen, en ik zal je doen groeien tot vissers van mensen!”
Onmiddellijk lieten zij hun netten los en volgden hem.
Een beetje verder gaande zag hij Jakobus, de zoon van Zebedeus, en zijn broer Johannes.
Ze waren in hun boot de netten aan het herstellen. Onmiddellijk riep hij hen en lieten zij hun vader
in het schip met de dagloners los en gingen weg, hem achterna.

Omdat de roeping van de leerlingen ongeveer het eerste is wat Jezus doet als hij aan zijn verkondigingsopdracht begint,
kan het bijna niet anders dan dat hij vóóraf al wist hoe belangrijk dat was!
Zou Jezus niet ook al in zijn ‘verborgen leven’ een mens van gemeenschap zijn geweest?
Zou hij geen verbondenheid gezocht en bewerkt hebben in zijn omgeving?
Zou hij het ‘samen’ niet belangrijker hebben gevonden dan het ‘alleen’; ‘jij’ niet belangrijker dan ‘ik’?
We mogen het echt wel vermoeden!
Geen mens – zelfs geen god-mens – kan leven en werken zonder een ander. Eígenlijk is dat zonneklaar:
we zagen het weer overduidelijk met Kerstdag: élk mensenkind kán pas leven en tot bloei komen ‘bij de gratie van’ anderen.
En toch neigen we al snel – en onze maatschappij geeft daar dan een ferme duw aan, omdat dat commercieel interessanter is –
naar een erg individualistisch leven.
Zo niet bij Jezus. Hij weet dat hij het niet alleen kan – zelfs niet als god-mens.
Hij weet dat hij dan een rijkdom zou missen die op geen enkele individualistische manier te bereiken is, want in de goddelijke economie is 1 + 1 = 3!

Mc.1,29-39(12/01/2022)

Onmiddellijk daarna gingen zij naar buiten, weg uit de plaats van samenkomst, en gingen naar binnen in het huis van Simon en Andreas, samen met Jakobus en Johannes. Maar Simons schoonmoeder lag neer, gegrepen door koorts. Onmiddellijk spaken zij hem over haar. Hij ging naar haar toe, nam haar bij de hand en richtte haar op. Onmiddellijk verliet de koorts haar en zorgde zij voor hen. Toen de zon was ondergegaan en de sabbat ten einde, brachten ze hem al wie erg zwak was of bezeten. Heel Kafarnaum kwam samen bij de deur en hij heelde velen die erg zwak waren door allerlei lijden en wierp veel demonen naar buiten, maar hij liet niet toe dat de demonen van hem getuigden.
Heel vroeg in de morgen, toen het nog donker was, stond hij op en ging weg naar een eenzame plaats, om daar te bidden.
Simon en wie bij hem waren, gingen hem achterna. Toen ze hem gevonden hadden, zeiden ze tegen hem: “Iedereen zoekt je!” Hij antwoordde hen: “Laten we naar ergens anders gaan, naar de omliggende dorpen, zodat ik ook daar kan verkondigen. Dat is immers waarom ik op weg ben gegaan.” Zo ging hij verkondigen in de plaatsen van samenkomst [synagoge] in heel Galilea, en dreef demonen uit.

De gebeurtenissen volgen zich snel op: Na zijn onderricht in de synagoge gaat Jezus naar het huis van Simon, geneest er zijn schoonmoeder, en daaropvolgend ook een heel aantal andere zieken uit de stad.
Op dezelfde wijze eindigt ook dit stukje Evangelie: “Dat is immers waarom ik op weg ben gegaan. Zo ging hij verkondigen … en dreef demonen uit.”
Maar daar tussenin, tussen begin en einde, staat een kern waarzonder ‘de rand’ niet zou kunnen: Hij zocht een eenzame plaats op om te bidden …
Dat Jezus bij momenten een erg druk bestaan had, horen we vaak aan het vele volk dat hem opzoekt. En ze mógen – zo groot is zijn diepe bekommernis om en zijn betrokkenheid op de mensen. Minder opvallend maar even aanwezig is het feit dat Jezus zich zeer regelmatig in de stilte terugtrekt. Zijn grote betrokkenheid op mensen wordt immers enkel en alleen gevoed vanuit zijn grote betrokkenheid op G-d.
Het is een wijze, en Jezus-gelijkvormige, manier van leven als elk van onze dagen iets van beide zou in zich dragen.