Mt.15,1-2.10-14 (4/08/2026)

¹      Vanuit Jeruzalem kwamen nu schriftgeleerden en farizeeën naar Jezus
       en vroegen:
 ²     “Waarom overtreden jouw leerlingen
       de overleveringen van de oudsten? [presbyteroi]
       Zij wassen immers niet hun handen
       wanneer zij het brood eten.”

¹⁰      Hij riep nu de menigte bij zich en zei hen:
       “Luister, en kom tot begrip.
¹¹     Niet wat binnengaat in de mond
       ontwijdt de mens, [maakt hem ‘ordinair’]
       maar wat uit zijn mond naar buiten komt,
       ontwijdt de mens.”

¹²     Toen zijn leerlingen bij hem kwamen, zeiden ze hem:
       “Weet je dat de farizeeën die je woorden hoorden
       er aanstoot aan namen?” [zich geschandaliseerd voelden]
¹³     Hij antwoordde hierop:
       “Elke plant die niet geplant werd door mijn hemelse Vader,
       zal uitgerukt worden.
¹⁴     Laat hen dus!
       Het zijn blinden die de weg wijzen aan blinden.
       Als nu de ene blinde de weg wijst aan de andere,
       zullen beide in een kuil vallen.”

Hoe gemakkelijk kijken we alleen maar naar wat zichtbaar is. We vormen ons oordeel op basis van wat we zien, van wat iemand doet of juist niet doet, terwijl we amper weten wat er in de ander omgaat. Jezus verlegt de aandacht van de buitenkant naar het wezenlijke: naar onze gedachten, naar ons hart. Daar vinden onze woorden, keuzes en relaties hun oorsprong. Die uitnodiging heeft ook vandaag niets aan kracht verloren. We kunnen ons perfect aan regels houden, in de overtuiging dat we zo het goede doen. En ja, regels en gewoontes helpen ons om samen te leven. Maar zodra ze een maatstaf worden om anderen te beoordelen, in plaats van een wegwijzer naar liefde, begrip en verbondenheid, lopen we vast.
De goddelijke logica laat zich niet verblinden door de schijn. Ze kijkt naar de bron waaruit wij spreken en handelen.

Mt.8,23-27 (1/07/2025)

²³    Jezus stapte in de boot
       en zijn leerlingen volgden hem.
²⁴    Kijk! Er stak een hevige storm op over het meer
       zodat de boot overspoeld werd door de golven.
       Hij echter sliep.
²⁵    Zijn leerlingen gingen hem wakker maken:
       “Heer, red ons, wij vergaan!”
²⁶    Hij zei tegen hen:
       “Waarom ben je zo bang, klein-vertrouwenden?”
       Hij stond op en bestrafte de wind en de zee
       en er werd een grote stilte geboren.
²⁷    De mensen verwonderden zich:
       “Wat voor iemand is hij toch,
       dat zelfs de wind en de zee hem gehoorzamen?”

“Waarom ben je zo bang, klein-vertrouwende?”
…
Laat deze vraag vandaag maar aan jou gesteld zijn …

Mt.15,29-37 (3/12/2025)

²⁹    Jezus vertrok van daar [de kuststrook ten noordwesten van Galilea]
       en kwam bij het meer van Galilea
      [volgens het Marcus-evangelie bij Dekapolis, ten zuidoosten van het meer, dat niet Joods was].
       Hij trok de berg op
       en ging daar zitten [om te onderrichten].
³⁰    Er kwamen heel veel mensen naar hem toe,
       die ook lammen, blinden, doofstommen, verminkten
       en vele anderen met zich mee brachten
       en aan Jezus’ voeten neerlegden.
       En hij heelde hen.
³¹    Al die mensen zagen vol verwondering
       dat doofstommen spraken, verminkten gezond werden,
       lammen liepen en blinden zagen,
       en zij verheerlijkten de God van Israël.
³²    Maar Jezus riep zijn leerlingen bij zich:
       “Die mensen beroeren mij tot in mijn binnenste,
       want ze zijn al drie dagen bij mij
       en hebben niets te eten.
       Ik wil hen niet zonder eten wegsturen,
       anders bezwijken ze onderweg.”
³³    Zijn leerlingen zeiden:
       “Vanwaar halen wij in dit afgelegen gebied
       zoveel broden
       om zoveel mensen voldoende te voeden?”
³⁴    Jezus vroeg hun: “Hoeveel broden heb je?”
       Ze zeiden: “Zeven, en enkele visjes.”
³⁵    Hij gebood de mensen op de grond te gaan zitten.
³⁶    Hij nam de zeven broden en de vissen
       en na gedankt te hebben [eucharistein],
       brak hij ze
       en gaf ze aan zijn leerlingen,
       die ze uitdeelden aan de mensen.
³⁷    Allen aten en werden volop gevoed.
       En toen ze de overblijvende stukken ophaalden,
       waren er zeven manden vol.

Jezus gaat naar Dekapolis. Hij wacht niet tot niet-Joden naar hem toekomen; hij gaat zelf naar hen toe. Hij zoekt hen op waar ze leven en merkt hun verlangen naar bevrijding op. Dat verlangen raakt hem … sterker nog, het beroert hem tot in zijn binnenste.
Raakt het verlangen van mensen ons? Stappen wij naar hen toe met onze prachtige, bevrijdende boodschap? Zien en voelen wij hoe onder hen mensen zijn die verlangen naar bevrijding?
Jezus onderricht hen, niet alleen met woorden maar vooral met daden. Nadien zendt hij hen niet weg, maar hoopt dat ze verder gevoed zullen worden ook al zijn de leerlingen ervan overtuigd dat het voedsel dat zij kunnen aanreiken te mager is, niet voldoende voor deze groep mensen.
En wij? Hoe gaan wij om met mensen die verlangen om christen te worden? Wat gebeurt er na hun doopsel? Durven wij hen vol vertrouwen aanbieden wat we hebben, ook al lijkt dat in onze ogen maar heel mager of onvoldoende? Durven wij erop vertrouwen dat wat we hebben voldoende is, en dat G-d er verder wel mee aan het werk zal gaan? Hoe groot is ons vertrouwen?

Mt.11,28-30 (10/12/2025)

²⁸     Kom naar mij,
       allen die vermoeid bent en onder lasten gebukt,
       en ik zal je rust geven.
²⁹     Neem mijn juk op:
       laat mij je leermeester zijn
       – zachtaardig en deemoedig van hart,
       en je zult rust vinden in jezelf.
³⁰     Want mijn juk is teder
       en mijn last is licht.

We vinden dit een zeer troostvol woord van Jezus, want ja, meer dan eens gaan we wel onder lasten gebukt, van welke aard ook.
…
Maar doen wij het dan ook? Gáán we effectief naar hem? O, misschien nog wel een ‘schietgebedje in tijden van nood’, maar gaan we ook echt naar hem? Nemen we de tijd om bij hem aanwezig te zijn? De beste plaats daarvoor is op een stille plek onder het kruis. Dáár kun je zijn zachtaardigheid en deemoedigheid vóelen. Nemen we de tijd om aan de voeten van het kruis te gaan zitten? Daar zúllen we nochtans zijn liefde voelen die alle last van ons juk zal nemen en waardoor wij de rust zullen vinden waar we op hopen.
Zorgen zullen er altijd zijn. Onze hoop op verlichting ervan ook. Maar zoeken wij die verlichting op de juiste plek? Gaan wij effectief naar hém?

Mt.11,16-19 (12/12/2025)

¹⁶     Waarmee zal ik de mensen van deze generatie vergelijken?
       Ze zijn als kleine kinderen die op de markt zitten
       en hun vriendjes toeroepen:
¹⁷     ‘Wij spelen voor jullie op de fluit, maar je danst niet.
       Wij zingen voor jullie een klaaglied, maar je weent niet!’
¹⁸     Want Johannes kwam,
       hij at noch dronk
       en ze zeggen: ‘Hij is van een demon bezeten.’
¹⁹     En de mensenzoon kwam,
       hij at en dronk wél
       en ze zeggen: ‘Kijk eens naar die vreter en zuiper,
       die vriend van tollenaars en zondaars!’
       Wijsheid wordt als waar erkend
       door allen die haar kinderen zijn.

Soms – vaak eigenlijk – zou ik wel eens in het hoofd van Jezus willen kunnen kruipen om te weten te komen wat hij écht dacht over gebeurtenissen of mensen. Meestal zien we hem als de eindeloos milde en geduldige, maar her en der ‘ontsnappen’ (?) er toch andere soorten reacties die iets lijken weer te geven van ergernis of ongeduld. Zoals in deze passage – meen ik.
Wat had Jezus toch te stellen met de wispelturigheid van de mensen! Vaak reikt hun perspectief niet verder dan de dag, en al zeker niet verder dan zichzelf. Ze ‘spelen maar mee’ als en zolang het hen uitkomt. “Moet ik dáármee G-ds koninkrijk bouwen?,” moet hij toch vaak gedacht hebben …
Of projecteer ik daarmee alleen maar mijn éigen ergernis en ongeduld in Jezus? Is het mijn eigen niet-mild zijn met mijn medemensen die hier vooral spreekt? Daarmee verdoezelend hoe wispelturig ik zélf ben en wat Jezus met míj te stellen heeft …?

Mt.17,10-13 (13/12/2025)

¹⁰     Zijn leerlingen vroegen aan Jezus:
       “Waarom zeggen de schriftgeleerden
       dat Elia eerst moet komen?”
¹¹     Hij antwoordde hen:
       “Ja, Elia zal eerst komen en alles herstellen. [Mal.3,24]
¹²     Maar ik zeg jullie:
       Elia ís al gekomen,
       maar ze hebben hem niet herkend
       en met hem gedaan wat ze wilden.
       Zo zal ook de mensenzoon lijden door hen.”
¹³     Toen begrepen de leerlingen
       dat hij hen over Johannes de doper sprak.

Jezus en zijn leerlingen, de eerste 12 én de onmiddellijk volgende generatie, stonden helemaal in de lijn van hun ‘traditionele’ geloof. En daarin was hun overgeleverd dat er geregeld profeten opstaan als boodschapper van Godswege om de mensen op te roepen de ogen te openen op de komst van G-d in de wereld. Men zag uit naar een ‘messias’, en die zou ook door zo’n profeet voorgegaan en aangewezen worden.
Jezus en zijn leerlingen herkenden die ‘nieuwe Elia’ in Johannes de doper (die in de traditie ook Johannes de voorloper wordt genoemd). Lang niet iedereen volgde hen daarin – eigenlijk de grote meerderheid niet. Profeten zijn op het moment van hun optreden zelf niet altijd makkelijk te herkennen. Of misschien is het juister te zeggen dat mensen niet gemakkelijk tot ‘open ogen’ opgeroepen worden. Het houden bij het ‘oude vertrouwde’ is altijd comfortabeler.
En zouden wij dan vandaag zo’n ‘voorloper’ herkennen? Ze zijn er ongetwijfeld – G-d laat zijn mensen nooit in de steek –; maar zijn wij ook bereid onze ogen erop te openen en nieuw te kijken?