Mt.17,14-20 (8/08/2026)

¹⁴     Toen ze bij de menigte kwamen,
       kwam iemand naar Jezus toe
       en viel voor hem op de knieën:
¹⁵     “Heb erbarmen met mijn zoon,
       want hij is maanziek en lijdt kwaad:
       soms valt hij in het vuur, soms in het water …!
¹⁶     Ik heb hem bij jouw leerlingen gebracht,
       maar zij waren niet bij machte hem te genezen.”
¹⁷     Jezus antwoordde nu:
       “O generatie zonder vertrouwen en op de verkeerde weg,
       tot wanneer moet ik nog bij jullie zijn,
       tot wanneer moet ik jullie nog verdragen!?
       Breng hem hier bij mij.”
¹⁸     En hij sprak de demon dwingend toe
       en hij ging van hem weg.
       Vanaf dat uur was de jongen genezen.

¹⁹     Toen de leerlingen alleen waren bij Jezus, vroegen ze:
       “Waarom konden wij die niet uitdrijven?”
²⁰     Hij zei: “Omwille van jullie niet-vertrouwen.
       Amen, ik zeg jullie:
       Als je een vertrouwen hebt als een mosterdzaadje,
       kun je tegen deze berg zeggen
       ‘verplaats je van hier naar daar’
       en hij zal zich verplaatsen.
       Niets zal onmogelijk zijn voor jullie.”

De kracht van ons geloof is groot – tenminste áls we geloven! Jezus staat daar garant voor én wijst ons een weg hoe we dat kunnen beleven. In zijn eigen leven toont hij dat door zieken ‘van allerlei slag’ heel nabij te zijn en hen te ‘helen’ (dat is niet altijd hetzelfde als ‘genezen’). Voor die ziekten worden allerlei namen gebruikt die meestal anders zijn dan de namen die wij daar vandaag voor gebruiken, maar de realiteit blijft dezelfde! De realiteit van het lijden voor de zieke blijft dezelfde, én de realiteit van de helende kracht van nabijheid blijft dezelfde!
‘Genezen’ kunnen wij in veel gevallen niet; ‘helend nabij zijn’ wél – tenminste als we dúrven nabij te zijn! – En hier komt de kracht van ons geloof/vertrouwen zich tonen. Als ik geloof dat G-d ons beider draagt, waarom zou ik dan van mijn zieke mede-mens bang zijn – want dat is het wat ons tegenhoudt om nabij te zijn?
Vertrouwen/geloof en de durf om helend nabij te zijn staan dus rechtstreeks met elkaar in verbinding. Ook in mijn leven?

Mt.14,22-33 (9/08/2026)

²²     Onmiddellijk dwong Jezus zijn leerlingen in de boot te stappen
       en voor hem uit naar de overkant te varen,
       terwijl hij de menigte zou wegzenden.
²³     En nadat hij hen had weggezonden,
       ging hij de berg op
       om in afzondering te bidden.
       Toen de avond viel, was hij daar alleen.
²⁴     De boot was al midden op het meer, ver van het land,
       en werd geteisterd door de golven.
       Ze hadden immers de wind tegen.
²⁵     In de vierde nachtwake [laatste kwart van de nacht]
       kwam Jezus tot bij hen,
       wandelend op het meer.
²⁶     Toen de leerlingen hem zagen wandelen op het meer,
       raakten ze in grote verwarring.
       “Een spook [phantasma]!”, zeiden ze
       – en ze schreeuwden van angst.
²⁷     Onmiddellijk echter sprak Jezus tegen hen:
       “Hou moed, ik ben het, vrees niet.”
²⁸     Petrus antwoordde hem nu:
       “Heer, als jij het bent,
       beveel mij dan bij jou te komen op het water.”
²⁹     Hij zei: “Kom!”
       En Petrus stapte uit de boot,
       wandelde op het water
       en ging naar Jezus.
³⁰     Toen hij echter de wind zag,
       werd hij bang en begon te zinken.
       Hij schreeuwde: “Heer, red mij!”
³¹     En onmiddellijk strekte Jezus zijn hand uit
       en greep hem vast.
       Hij zei hem: “Klein-vertrouwende, waarom wankelde je?”
³²     Ze stapten in de boot
       en de wind ging liggen.
³³     Zij die in de boot zaten, bogen voor hem neer:
       “Waarlijk, jij bent Gods zoon!”

Dit lijkt mij een Evangelie dat op het lijf geschreven staat van alle leerlingen van Jezus, die van toen én die van nu (en wellicht alle daartussen ook). Wie krijgt al niet eens het gevoel dat Jezus afwezig is uit ons leven en wij het maar zelf moeten aftobben tegen de stormen van het leven?!
We hoeven dat niet te ontkennen, maar we moeten wel het héle stuk lezen. En dan mogen we zien dat Jezus op twee ándere wijzen eigenlijk wél aanwezig is: zijn biddende aanwezigheid, en zijn aanwezigheid als niet onmiddellijk herkenbare gestalte. Als we dat zien, kunnen we onze angst laten varen en moed scheppen voor de vaart.
Daarbij komt echter een nieuwe, eigenlijk moeilijkere, opgave: “Kom,” zegt Jezus, en dat terwijl we te water zijn! Heb ik mijn angst genoeg overwonnen en heeft het vertrouwen genoeg de plaats ervan ingenomen om mij aan dat avontuur met hem te wagen? Toch vraagt hij het aan mij, zo groot is zijn verlangen dat ik hém naderbij zou komen! Zal ik …?

Mt.18,1-5.10.12-14 (11/08/2026)

¹      Op dat ogenblik kwamen de leerlingen bij Jezus
       en vroegen hem:
       “Wie is eigenlijk de grootste in het koninkrijk der hemelen?”
²      Jezus riep een kindje bij zich,
       zette het in hun midden
³      en zei: “Amen, ik zeg jullie:
       Als je je niet omkeert
       en wordt als de kindjes,
       zul je het koninkrijk der hemelen zeker niet binnengaan.
⁴      Wie dus zichzelf zo gering maakt als dit kindje,
       die is de grootste in het koninkrijk der hemelen,
⁵      en wie één zo’n kindje in zich opneemt in mijn naam,
       neemt mij in zich op.”
¹⁰     Let op dat je niet één van deze kleinen minacht.
       Want ik zeg jullie:
       Hun engelen in de hemelen aanschouwen voortdurend
       het Gelaat van mijn Vader in de hemelen.
¹²     Wat dunkt jullie?
       Als iemand honderd schapen heeft
       en één ervan is afgedwaald,
       zal hij dan niet de negenennegentig op de bergen laten
       en op zoek gaan naar het afgedwaalde?
¹³     En als hij het vindt
       – amen, ik zeg jullie –
       dan verblijdt hij zich over dat ene meer
       dan over de negenennegentig die niet afdwaalden.
¹⁴     Zo is het de bedoeling van jullie Vader in de hemelen,
       dat niet één van deze kleinen verloren gaat.

We vinden dit altijd een mooi stukje Evangelie. Maar waarom vinden we het dan zo moeilijk het ook te dóen?
Met het tweede deel, het opzoeken van de verlorene of gekwetste, lukt het nog een beetje – alhoewel: durf ik nagaan hoeveel procent van mijn tijd ik dááraan besteed? Met het eerste deel, de kleine en kwetsbare te zíjn, wordt het al helemaal moeilijk.
Nochtans – en misschien helpt het als we ons dat ook diep realiseren en het ook visualiseren – is het dáár dat Jezus ons omarmt. Net in onze kleinheid komt hij ons tegemoet en toont ons dáár de weg naar ‘het koninkrijk der hemelen’!
Laten we dus niet bang zijn van onze kwetsbaarheid. Het is een essentieel deel van wie wij zijn! Als wij ons alleen maar groot voordoen, verspelen we de helft van het leven – én van ‘het koninkrijk der hemelen! En bang hoeven we niet te zijn, omdat Jezus ons omarmt … Zie het voor je!

Mt.1,16.18-21.24a (19/03/2025)

¹⁶    Jakob verwekte Jozef, de man van Maria,
       uit wie Jezus werd geboren,
       genoemd: de gezalfde [Christos-Messiah].
¹⁸    De geboorte van Jezus de gezalfde [Christos-Messiah] verliep zo:
       Zijn moeder, Maria, was verloofd met Jozef.
       Voor zij echter gingen samen leven,
       werd zij zwanger bevonden uit heilige geest.
¹⁹    Haar man Jozef, die integer was,
       wilde haar niet openlijk te schande maken
       en dacht erover haar in het geheim weg te sturen.
²⁰    Kijk! Terwijl hij deze dingen overdacht,
       verscheen een boodschapper [engel] van de Heer
       in een droom aan hem:
       “Jozef, zoon van David,
       wees niet bang Maria, je vrouw,
       bij jou te nemen,
       want wat in haar is verwekt
       is uit heilige geest.
²¹    Ze zal een zoon baren
       en je moet hem de naam Jezus [de Heer is redding] geven,
       want hij zal zijn volk bevrijden van hun zonden.”
²⁴    Ontwaakt uit de slaap
       deed Jozef nu zoals de boodschapper van de Heer
       hem had opgedragen.

Jozef. Man naar het hart van G-d. Man van het hart ook, én man van het nuchtere denken dat zich – geheel terecht als het over diep-menselijke dingen gaat – laat enten op dromen. Hij wikt en weegt, en daarin mogen zowel zijn hart als verstand meespelen, alsook zijn eigen droom als die van G-d met zijn volk.
Hoe klein hij in de geschiedenis, en zelfs in zijn eigen omgeving ook is, hij neemt zijn plaats als echtgenoot en vader heel ernstig en verantwoordelijk op zich, zonder over licht ijs te gaan. Die degelijke overwogenheid én keuze voor een verantwoordelijk leven, maakt hem tot dat ene, unieke, … schakeltje in een eindeloos lange keten van de geschiedenis van G-d met zijn mensen.
Ik schrijf het natuurlijk met opzet een beetje paradoxaal. Wellicht omdat ons leven zo paradoxaal is! Wat zijn wij nu helemaal? Eigenlijk stelt ons leven niet zoveel voor, tenzíj we op de feitelijke plek waar we staan, voor de feitelijke mensen die ons gegeven zijn, onze taak ernstig en verantwoordelijk opnemen.
Misschien moeten er weer ‘Sint-Jozefsgilden’ komen, om dat opnieuw te leren?

Mt.6,7-15 (24/02/2026)

⁷      Als je bidt, babbel er dan niet op los,
       zoals veel volkeren doen.
       Zij denken dat ze door hun veelheid aan woorden
       verhoord zullen worden.
⁸      Doe hen niet na!
       Je Vader weet wat je nodig hebt
       nog voor je het hem vraagt.
⁹      Bid als volgt:
       Onze Vader in de hemelen,
       geheiligd worde jouw Naam,
¹⁰     kome jouw koningschap,
       gebeure jouw bedoeling
       op aarde zoals in de hemel
¹¹     Geef ons vandaag
       ons nodige brood
¹²     en vergeef ons onze schulden
       zoals ook wij onze schuldenaren vergeven,
¹³     en lever ons niet over aan de aanvechtingen,
       maar verlos ons van het kwade.
¹⁴     Want als je de mensen hun misstappen vergeeft,
       vergeeft je hemelse Vader ook jou;
¹⁵     maar als je aan de mensen hun misstappen niet vergeeft,
       vergeeft je hemelse Vader ook jou niet.

Het Onzevader kun je wel terecht het meest centrale gebed van het Christendom noemen. Dat is natuurlijk logisch omdat het ons in het Evangelie meegegeven is. Zelfs de exegeten zijn het er grotendeels mee eens dat het rechtstreeks van Jezus stamt.
Toch vind ik het geen gemakkelijk gebed. Bij sommige zinsneden kan ik me wel wat voorstellen, bij andere al veel minder. Dat is ook al wat afhankelijk van de vertaling, maar eigenlijk ben je dan al aan het interpreteren. Nu, ik denk dat we dat moeten blijven doen. We moeten blijven ‘knabbelen’ op die woorden. Soms geven ze meteen hun voedzaamheid af, soms moeten we wel een tijdje ermee bezig blijven. Vandaag zal dat in mijn leven ook anders zijn dan over 10 jaar.
Wat mij ook helpt, is die woorden te bidden in het … Aramees! (De taal die Jezus sprak.) Ik versta die niet, maar het verbindt mij innig met Jezus zelf. Híj mag dan door mij heen bidden – en eigenlijk is dat al genoeg.

Mt.5,43-48 (28/02/2026)

⁴³     Jullie hebben gehoord dat er gezegd is:
       Je zult wie je nabij is daad-werkelijk liefhebben
       en je vijand haten. [Lev.19,18]
⁴⁴     Ik echter zeg jullie:
       Heb je vijanden daad-werkelijk lief,
       zegen wie jou vervloekt,
       doe goed aan wie jou haat
       en bid voor wie jou vervolgt.
⁴⁵     Dan worden jullie kinderen van de Vader in de hemelen,
       want hij laat zijn zon opgaan over slechten en goeden
       en laat het regenen over integeren en niet-integeren.
⁴⁶     Want als jullie [alleen] liefhebben wie jullie liefheeft,
       wat is dan je verdienste?
       Doen de tollenaars [die hun eigen volk uitbuiten] niet hetzelfde?
⁴⁷     En als jullie alleen je vrienden begroeten [= zegenen met vrede],
       wat doe je dan extra?
       Doen de niet-Joden [die volgens de wet buiten Gods plan vielen] niet hetzelfde?
⁴⁸     Wees dus volkomen integer
       zoals jullie Vader in de hemelen volkomen integer is.

“En als jullie alleen je vrienden begroeten, wat doe je dan extra?” Niets. Alles blijft zoals het was. Status quo.
Misschien is dat voor jou voldoende. Maar geldt dat ook voor degenen die vervolgd, gehaat of vervloekt worden? Voor degenen die aan de kant worden gezet? Voor hen die niemand groet, die niemand verwacht?
Nee, we kunnen niet de hele wereld redden. Maar stel je voor dat wij met z’n allen zouden proberen de ander — de migrant, de kleurling, de collega die je telkens kleineert — het leven te gunnen. Stel je voor dat we hem of haar niet louter vanuit de wet maar ook vanuit Liefde tegemoet treden. Het is daar, in de Liefde, dat de verandering begint.
Wat als wij christenen consequent dat beetje meer, dat ietsje meer dan de wet, zouden leven, niet uit plicht, niet voor de erkenning, maar omdat ons hart geraakt wordt? Dan kan het niet anders dan dat de wereld zal veranderen … ten Go(e)de!