Mt.2,1-12 (4/01/2026) 

¹      Toen nu Jezus geboren was
       in Betlehem van Judea,
       in de dagen dat Herodes koning was,
       kijk, daar kwamen wijzen uit het oosten naar Jeruzalem.
²      Die zeiden:
       “Waar is de nieuwgeboren koning van de Joden?
       Want wij hebben zijn ster in het oosten gezien
       en wij zijn gekomen om voor hem neer te knielen.”
³      Toen koning Herodes dit hoorde,
       raakte hij erg verontrust, en heel Jeruzalem met hem.
⁴      Hij bracht alle hogepriesters en schriftgeleerden van het volk bijeen
       en ondervroeg hen over waar de Gezalfde [christos/messiah] geboren zou worden.
⁵      Ze zeiden hem:
       “In Betlehem van Judea,
       want zo staat geschreven door de profeet:
⁶      En jij, Betlehem, land van Juda,
       bent zeker niet de kleinste onder de leiders van Juda,
       want uit jou zal een leider voortkomen
       die herder zal zijn voor mijn volk Israël.” [Micha 5,1-3]
⁷      Toen riep Herodes in het geheim de wijzen
       en vroeg hun nauwkeurig naar de tijd van het verschijnen van de ster.
⁸      Hij zond hen naar Betlehem en zei:
       “Ga, en doe een nauwkeurig onderzoek naar het kindje,
       en van zodra je het gevonden hebt, bericht het mij dan,
       zodat ook ik voor hem kan komen neerknielen.”
⁹      Nadat ze de koning aanhoord hadden, gingen ze op weg.
       En kijk! De ster die ze in het oosten hadden gezien
       ging voor hen uit
       tot hij stil bleef staan boven de plaats waar het kindje was.
¹⁰     Bij het zien van de ster
       werden zij met zeer grote vreugde vervuld.
¹¹     Ze gingen het huis binnen
       en vonden het kindje en zijn moeder Maria.
       Ze vielen voor hem neer op hun knieën,
       openden hun schatkisten
       en boden het geschenken: goud, wierook en mirre.
¹²     Nadat ze in een droom een aanwijzing hadden gekregen
       om niet naar Herodes terug te keren,
       keerden zij langs een andere weg terug naar hun land.

Gezonde nieuwsgierigheid, gevoed door de passie voor hun werk, zet de wijzen in beweging. Ze zijn een ster op het spoor gekomen die hen intrigeert en dat willen ze onderzoeken. Onderweg zullen ze ongetwijfeld veel besproken hebben. De ene wilde links, de andere rechts; de ene snel vooruit, de andere liever eerst wat meer overleg. Maar telkens opnieuw waren ze bereid hun eigen ideeën bij te sturen. Ze hielden niet krampachtig vast aan hun persoonlijke gelijk, maar stonden open om van elkaar te leren en nieuwe inzichten toe te laten. Tegelijk bleef wel het fundament overeind: dat wat ze uit hun traditie hadden meegekregen. De woorden van de profeet die hen stuwden, en de ster die hen trok, waren hun houvast, hun enige zekerheid. Dat vertrouwen bracht hen waar ze moesten zijn, en daar barstte de vreugde los. Prachtig toch om samen, gedragen door passie en vertrouwen, nieuw leven op het spoor te mogen komen.

Mt.5,13-16 (10/06/2025)

¹³    “Jullie zijn het zout van de aarde.
       Maar als het zout verdwaasd raakt,
       waarmee kan het dan weer zout worden?
       Voor niets heeft het nog kracht,
       alleen om weggeworpen te worden
       en door de mensen vertrapt.”
¹⁴    Jullie zijn het licht van de wereld.
       Een stad kan niet verborgen zijn
       als ze boven op een berg ligt.
¹⁵    Men steekt ook geen lamp aan
       om ze onder een emmer te zetten,
       maar men zet haar op een kandelaar
       zodat ze schijnt voor alle mensen in huis.
¹⁶    Zo moet ook jullie licht stralen voor de mensen,
       opdat ze bij jullie de goede werken zien
       en jullie Vader in de hemelen grootmaken.”

De Bergrede (waaruit dit stukje Evangelie komt) kan je lezen als een oproep (‘vooruit, op weg’), of als een utopie (‘gelukkig wie nederig van hart zijn’).
De lezing van vandaag begint met een onvoorstelbare uitspraak: “Jullie zijn het zout der aarde, jullie zijn het licht van de wereld”. Wanneer je nu weet dat de rabbijnen de Thora het zout der aarde en een licht in de duisternis noemden, dan maakt Jezus hier, in de Bergrede, een onvoorstelbare omkering: De verworpenen, de nederigen van hart, zij zijn de nieuwe Thora. Zij zijn het zout en het licht! Zij geven de richting aan voor het koninkrijk, samen met de houding die anderen tegenover hen aannemen.
Door die laatste toevoeging wordt de Bergrede plots een gedragscode voor iedereen. Ze vraagt een radicale ommekeer waarbij men zich laat bevragen door de kwetsbaarheid van de ander, door de rafelranders. Ze houdt een spiegel voor om los te komen van vastgeroeste gedragsregels en om in beweging te komen.

Mt.8,5-11 (1/12/2025)

⁵      Toen Jezus binnenging in Kafarnaüm,
       kwam er een centurio [honderdman, Romeinse legeroverste] smekend naar hem:
⁶         “Heer, mijn jongen [kan zijn zoon zijn, of een dierbare knecht]
       ligt thuis verlamd en lijdt vreselijke pijn.”
⁷      Jezus zei hem:
       “Ik zal hem komen genezen.”
⁸      Maar de centurio antwoordde hem:
       “Heer, ik ben te klein dat je in mijn huis zou komen,
       maar spreek slechts één woord
       en mijn jongen zal gezond worden.
⁹      Want ook ik ben een mens aan wie volmacht werd gegeven.
       Ik heb soldaten onder mij
       en als ik tot de ene zeg ‘ga’, dan gaat hij,
       en tot de ander ‘kom’, dan komt hij,
       of tegen mijn dienstknecht ‘doe dit’, dan doet hij dat.”
¹⁰     Toen Jezus dit hoorde, verwonderde hij zich
       en zei tegen wie hem volgden:
       “Amen, ik zeg jullie:
       Zelfs in Israël heb ik niet zo’n groot geloof/vertrouwen gevonden!
_¹¹     Daarom zeg ik jullie
       dat velen van oost tot west zullen komen
       en met Abraham, Isaak en Jakob
       deel zullen hebben aan het koningschap van de hemelen.

“Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt, maar spreek en ik zal gezond worden.” Dit zinnetje spreken we met z’n allen uit net voor de Communie in een Eucharistie. Veel mensen hebben er last mee, omdat het ons zo klein lijkt te maken. Dat ‘niet-waardige’ blijft in onze oren en ons gemoed hangen. Als we dat zinnetje echter in z’n context zien, dan wordt het toch wel anders. Die context krijgen we hier vandaag in het Evangelie te lezen!
De centurio wordt niet minder centurio omdat hij erkent dat hij maar klein is! Integendeel, het is omdát hij zijn positie in alle eerlijkheid durft te bekijken – en zich dus niet groter maakt dan hij is – dat hij in diepte inziet hoe Jezus tussen zijn Vader en de mensen staat! En vanuit die ‘juiste positie’ durft hij in alle vrijmoedigheid Jezus te vragen – én Jezus komt!
Zou dit niet de ‘advent-houding’ zijn – die wij nog te zoeken hebben – dat wij onze ‘juiste positie’ zouden durven zien – en die is bijna altijd kleiner dan we over onszelf denken? Dan pas kan er werkelijk plaats zijn voor Jezus’ komst. En hij zál komen … ook in mijn niet-waardig huis …

Mt.7,21.24-27 (4/12/2025)

²¹    “Niet iedereen die “Heer, Heer!” tegen mij zegt,
       zal binnengaan in het koninkrijk der hemelen,
       maar wie de wil doet van mijn Vader.
²⁴    Iedereen die mijn woorden hoort
       en ze doet,
       is te vergelijken met een verstandig man
       die zijn huis bouwde op de rots.
²⁵    De regen sloeg neer,
       de rivieren zwollen op,
       de winden raasden
       en beukten op dat huis,
       maar het stortte niet in,
       want het was gegrondvest op de rots.
²⁶    Maar iedereen die mijn woorden hoort
       en ze niet doet,
       is te vergelijken met een verdwaasde
       die zijn huis bouwde op het zand.
²⁷    De regen sloeg neer,
       de rivieren zwollen op,
       de winden raasden
       en beukten op dat huis,
       maar het stortte in,
       zodat het helemaal verwoest werd.”

Jezus stelt vast, zonder te oordelen, dat je G-d op verschillende manieren kunt volgen. Je kunt het doen door grote woorden te spreken, door oppervlakkig te werk gaan, door te handelen zonder aandacht te hebben voor het fundament van waaruit je handelt. Dat kan, maar wat je op die manier opbouwt, heeft weinig kans om overeind te blijven. Misschien houdt het nog stand bij kleine tegenkantingen, maar wat bij storm, bij intens lijden, … ? Wat je dacht te hebben opgebouwd, zal ineenstorten, en je hebt geen voet meer om op te staan.
Je kunt ook doordacht te werk gaan, stap voor stap werk maken van je relatie met G-d. Je kunt woord en daad verbinden, ervoor zorgen dat je doet wat je zegt. Zo kan je leven een daad-werkelijke getuigenis worden van G-d en help je mee de wil van de Vader te volbrengen.

Mt.9,27-31 (5/12/2025)

²⁷     Toen Jezus van daar vertrok
      [van het huis van de overste van de synagoge van Kafarnaum],
       volgden twee blinden hem.
       Ze schreeuwden: “Ontferm je over ons, zoon van David!”
²⁸     Thuis gekomen, kwamen de blinden bij hem
       en Jezus vroeg hen:
       “Vertrouwen jullie dat ik de geestkracht heb dit te doen?”
       Ze antwoordden: “Ja, Heer!”
²⁹     Toen raakte hij hun ogen aan en zei:
       “Het gebeure naar jullie vertrouwen.”
³⁰     En hun ogen werden geopend.
       Jezus beval hen streng:
       “Let op dat niemand het te weten komt!”
³¹     Maar eens buiten
       maakten ze hem in de hele omgeving bekend.

Vertrouwen in G-d kan bevrijdende werken – of sterker nog: het wérkt bevrijdend!
Zonder dat ze ook maar iets zien, volgen de twee blinden Jezus. Ze schreeuwen hem toe, maar nergens in het verhaal blijkt dat Jezus meteen op hun roepen reageert. Hij lijkt eerst thuis te moeten komen. Pas thuisgekomen kan hij mensen bij hem binnenlaten. M.a.w. de blinden zullen geduld moeten hebben tot het zover is. Ze kunnen alleen maar hun verlangen uitschreeuwen, en in hun duisternis Jezus blijven volgen totdat hij thuis is.
Dán pas stelt hij hun de vraag wat ze verlangen. Het is niet hun tempo dat gevolgd wordt; Jezus neemt het initiatief tot bevrijding en bepaalt dus het ritme. Wanneer ze dicht genoeg bij hem zijn gekomen, horen ze zijn vraag. Geen rechtstreekse vraag naar genezing, maar een vraag of zij vertrouwen hebben in zijn geestkracht. Zonder enige aarzeling zeggen zij JA!
Wat een volharding, wat een vertrouwen! Daar kan ik alleen maar van leren.
En dan geldt ook voor mij de belofte: “het gebeure naar jullie vertrouwen.” Daar mag ik op vertrouwen!

Mt.9,35 – 10,1.5-8 (6/12/2025)

³⁵     Jezus trok rond langs alle steden en dorpen.
       Hij gaf onderricht in hun plaatsen van samenkomst [synagoge]
       en verkondigde het bevrijdende nieuws van het koninkrijk
       en hij heelde elke ziekte en elke zwakte onder het volk.
³⁶     Toen hij de menigte echter overzag,
       werd hij diep innerlijk bewogen om hen,
       omdat ze opgejaagd en krachteloos waren,
       als schapen zonder herder.
³⁷     Hij zei tegen zijn leerlingen:
       “De oogst is wel overvloedig,
       maar arbeiders zijn er weinig.
³⁸     Vraag daarom aan de heer van de oogst
       dat hij arbeiders uitstuurt in zijn oogst.”
¹      En hij riep zijn twaalf leerlingen bij zich
       en gaf hen volmacht
       over nog niet gereinigde geesten,
       zodat ze die aan het licht konden brengen
       en elke ziekte en zwakte helen.
⁵      Deze twaalf zond Jezus uit
       en droeg hen op:
       “Ga niet de weg van de heidenen,
       ga niet binnen in een stad van de Samaritanen,
⁶      maar ga veeleer naar de verloren schapen
       van het huis van Israël.
⁷      Ga en verkondig:
       Het koninkrijk der hemelen is nabij gekomen.
⁸      Heel de verzwakten, reinig de melaatsen,
       wek de doden op, verdrijf de demonen.
       Voor niets heb je ontvangen,
       voor niets moet je geven.

Waar bevinden wij ons in dit evangelieverhaal? De kans is groot dat dit voor elk van ons verschillend zal zijn.
Misschien voelen wij ons soms het meest thuis temidden van de opgejaagde en terneergeslagen menigte, overweldigd en vol verlangen, uitziend naar ‘goede’ leiding die rechtvaardig het land, onze gemeenschap, leidt. Als dat het geval is, verzekert dit Evangelie ons dat G-d onze worstelingen ziet en ons in mededogen nabij komt. Hij komt ons nabij via de mensen die hij als arbeiders in ons leven zendt.
Op andere momenten voelen we misschien dat we geroepen worden om tot die arbeiders te behoren, die de oogst in worden gestuurd om anderen in hun moeilijkheden bij te staan en hen te helpen genezen. Zo ja, dan biedt het Evangelie ons de geruststelling dat G-d ons niet alleen roept, maar ons ook toerust voor de missie die hij ons toevertrouwt.
Waar we ons ook bevinden – in de menigte, bij de zieken, of bij de arbeiders – één ding is zeker: we mogen hier en nu mededogen ontvangen en/of geven; G-d is ons altijd liefdevol nabij!