Mt.8,1-4 (26/06/2026)

¹      Nu daalde Jezus af van de berg.
       Een grote menigte volgde hem.
²      En kijk, er kwam een melaatse.
       Die knielde voor hem neer en zei:
       “Als het in jouw bedoeling ligt,
       heb je de volmacht mij te reinigen.”
³      Jezus strekte zijn hand uit en raakte hem aan:
       “Ik wil, word gereinigd!”
       En onmiddellijk werd zijn melaatsheid gereinigd.
⁴      Jezus zei hem:
       “Let op dat je aan niemand iets zegt,
       maar ga [naar de tempel in Jeruzalem]
       en laat je zien aan de priester
       en offer voor je reiniging
       wat Mozes heeft geboden,
       als een getuigenis voor hen.”

‘Geen woorden maar daden’ …? Jezus voegt de daad bij het woord! 😊 Of je zou eigenlijk nog sterker kunnen zeggen: Bij Jezus vallen woord en daad samen. Goddelijk als hij immers is, is zijn woord altijd een daadkrachtig scheppingswoord.
En is het je al opgevallen dat Jezus meestal erg weinig woorden gebruikt? Specifiek in de daadkrachtige gebeurtenissen van de genezingen, spreekt hij vaak maar één zin, soms maar één woord. Trouwens, zijn hele openbare leven was bijzonder kort, maar kijk eens wat een zeggingskracht!
Misschien moeten wij zelf ook op dat punt wat meer de daad bij het woord voegen. Wij zeggen toch leerlingen van Jezus te zijn? Zouden we dan niet wat meer moeten zwijgen? Of preciezer: Zouden we onze woorden niet meer vanuit onze innerlijke kern, onze verbondenheid met G-d, moeten laten komen, zodat ze wellicht beperkter, maar des te ‘sprekender’ zouden zijn?

Mt.8,5-17 (27/06/2026)

⁵      Toen Jezus binnenging in Kafarnaüm,
       kwam er een centurio [honderdman, Romeinse legeroverste] smekend naar hem:
⁶      “Heer, mijn jongen [kan zijn zoon zijn, of een dierbare knecht]
       ligt thuis verlamd en lijdt vreselijke pijn.”
⁷      Jezus zei hem: “Ik zal hem komen genezen.”
⁸      Maar de centurio antwoordde hem:
       “Heer, ik ben het niet waard dat je in mijn huis zou komen,
       maar spreek slechts één woord
       en mijn jongen zal gezond worden.
⁹      Want ook ik ben een mens aan wie volmacht werd gegeven.
       Ik heb soldaten onder mij
       en als ik tot de ene zeg ‘ga’, dan gaat hij,
       en tot de ander ‘kom’, dan komt hij,
       of tegen mijn dienstknecht ‘doe dit’, dan doet hij dat.”
¹⁰     Toen Jezus dit hoorde, verwonderde hij zich
       en zei tegen wie hem volgden:
       “Amen, ik zeg jullie:
       Zelfs in Israël heb ik niet zo’n groot vertrouwen gevonden!
¹¹     Daarom zeg ik jullie
       dat velen van oost tot west zullen komen
       en met Abraham, Isaak en Jakob
       deel zullen hebben aan het koningschap van de hemelen.
¹²     Maar de kinderen van het koninkrijk
       zullen eruit geworpen worden
       naar de buitenste duisternis.
       Daar zal het geween zijn en tandengeknars.”
¹³     En tegen de centurio zei Jezus: “Ga heen,
       zoals je erop vertrouwd hebt, zo moet het je gebeuren.”
       En op dat uur werd zijn jongen gezond.
¹⁴     Toen Jezus in het huis van Petrus kwam,
       zag hij dat zijn schoonmoeder met koorts te bed lag.
¹⁵     Hij nam haar hand vast en de koorts verliet haar.
       Zij stond op en bediende hen.
¹⁶     Het was avond geworden
       en men bracht vele bezetenen bij hem.
       Met een woord dreef hij de geesten uit
       en al wie ziek was, genas hij.
¹⁷     Opdat in vervulling zou gaan
       wat gezegd werd door de profeet Jesaja:
       “Hij heeft onze zwakheden op zich genomen
       en onze ziekten gedragen.” [Jes.53,4-5]

Vanuit velerlei oogpunten is dit een mooi en betekenisvol gebeuren. De liefde van die centurio die zich vertaalt in een nederige vraag in overgave, is inderdaad, zoals Jezus het noemt, meer dan navolgenswaardig. Mag je hier trouwens niet zeggen dat het eigenlijk niet om een ‘centurio’ gaat, maar om een vader, of iemand die vaderlijk zorg draagt voor iemand die aan hem is toevertrouwd?! Mooi – goddelijk! – is dat toch als wij zó met elkaar zouden omgaan?!
Maar er is nog iets, iets wat minder vaak naar voor wordt gehaald. Jezus zegt hem: “Zoals je erop vertrouwd hebt, zo moet het je gebeuren.” (v.13) Dat is een érg verstrekkende uitspraak, als je er durft op doordenken. Het zich volledig toeverlaten op Jezus – ook al was dat dan een Jood, over wie hij als Romein gezag moest uitoefenen – was zo waarachtig en zo ingegeven door zijn liefde voor ‘zijn jongen’, dat net dat vertrouwen krachten opwekt die niet uit hemzelf konden komen!
Deze laatste zin is de hele dag – zeg maar ons hele leven – het overwegen, én toepassen, waard!

Mt.10,37-42 (28/06/2026)

³⁷     Wie zijn vader en moeder bemint boven mij,
       is mij niet waard;
       wie zijn zoon of dochter bemint boven mij,
       is mij niet waard.
³⁸     En wie zijn kruis niet aanneemt en mij achterna komt,
       is mij niet waard.
³⁹     Wie het waarachtige leven [geest-ziel] gevonden heeft,
       die zal het verliezen,
       en wie het waarachtige leven [geest-ziel] verloren is omwille van mij,
       die zal het vinden.
⁴⁰     Wie jullie verwelkomt,
       verwelkomt mij,
       en wie mij verwelkomt,
       verwelkomt hem die mij gezonden heeft.
⁴¹     Wie een profeet verwelkomt
       omdat het een profeet is,
       zal het loon van een profeet ontvangen;
       en wie een rechtvaardige verwelkomt
       omdat het een rechtvaardige is,
       zal het loon van een rechtvaardige ontvangen.
⁴²     En wie één van deze kleinen
       een beker friste te drinken zal geven
       alleen maar omdat het een leerling is,
       amen, ik zeg jullie:
       die zal zijn loon niet ontgaan!”

Het mag duidelijk zijn dat de paradoxale taal die Jezus hier spreekt, niet bedoeld is om rationeel letterlijk te nemen, maar alle aspecten ervan in hun paradoxaliteit in overweging te nemen en te blijven overwegen (zoals koans in het boeddhisme bedoeld zijn).
Veel ‘uitleg’ kan er dus ook niet bij gegeven worden, dan alleen de oproep te blijven overwegen. De Joods-Christelijke spiritualiteit heeft er een specifiek woord voor: remez (Hebr.), ruminatio (Lat.), herkauwen! Geleidelijk aan en doorheen de gebeurtenissen van het leven zal het iets van zijn ‘geheim’ prijs geven en komen we dichter bij wat Jezus noemt ‘het waarachtige (of volle) leven’ (wat een betere vertaling is dan ‘het eeuwige leven’, omdat wij daarmee te automatisch in een tijdsdimensie denken).

Mt.16,13-19  (29/06/2026) 

¹³     Nu kwam Jezus in de streek van Caesarea Filippi [noord-Israël].
       Hij vroeg aan zijn leerlingen:
       “Wie zeggen de mensen dat de mensenzoon is?”
¹⁴     Ze antwoordden:
       “Sommigen zeggen Johannes de doper, anderen Elia,
       en nog anderen Jeremia of één van de profeten.
¹⁵     Nu zei hij tegen hen:
       “Maar jullie, wie zeggen jullie dat ik ben?”
¹⁶     Simon Petrus antwoordde:
       “Jij bent de Gezalfde [Christos/Messiah],
       de zoon van de levende God!”
¹⁷     Jezus zei nu tegen hem:
       “Gezegend [vooruit ermee!] ben jij, Simon Barjona [zoon van Jona],
       want niet vlees en bloed hebben dit geopenbaard aan jou,
       maar mijn Vader in de hemelen.
¹⁸     En ik zeg jou dat jij een rots [Petros] bent,
       en op deze rots zal ik mijn gemeenschap bouwen
       en de poorten van het dodenrijk
       zullen haar niet te sterk zijn.
¹⁹     En ik zal je de sleutels geven van het koningschap der hemelen.
       Wat je zult binden op de aarde,
       zal gebonden zijn in de hemelen,
       en wat je zult vrij maken op de aarde,
       zal vrij gemaakt zijn in de hemelen.”

Vandaag vieren we Petrus en Paulus. Beide lieten zich verregaand appelleren door Jezus’ boodschap: liefde in plaats van wapens, Godsvertrouwen in plaats van macht, barmhartigheid in plaats van vergelding. Geen politieke macht kon tegen deze boodschap op. Ze staken duizenden anderen aan.
Twee mensen, met hun verschillen en hun beperkingen, gaven beiden het geloof door op een authentieke wijze. Ze kwamen regelmatig met elkaar in botsing en zijn toch, elk op hun eigen wijze, steunpilaren van de kerk geworden.
Petrus, de ‘rots’, zorgt voor het evenwicht in de kerk, de trouw aan de traditie en de onderlinge band. Paulus, de ‘leraar van de wereld’, is de dynamische promotor van de verscheidenheid en de nodige vrijheid.
Mij maken ze duidelijk dat er vanaf het allereerste begin pluriformiteit is geweest in de kerk, dat er verschil van meningen en handelwijzen mag zijn. Diversiteit en verscheidenheid hoeft dus geen onoverkomelijk probleem te zijn. Het kan evengoed een rijkdom en een zegen zijn.

Mt.8,23-27 (30/06/2026)

²³     Jezus stapte in de boot
       en zijn leerlingen volgden hem.
²⁴     Kijk! Er stak een hevige storm op over het meer
       zodat de boot overspoeld werd door de golven.
       Hij echter sliep.
²⁵     Zijn leerlingen gingen hem wakker maken:
       “Heer, red ons, wij vergaan!”
²⁶     Hij zei tegen hen:
       “Waarom ben je zo bang, klein-vertrouwenden?”
       Hij stond op en bestrafte de wind en de zee
       en er werd een grote stilte geboren.
²⁷     De mensen verwonderden zich:
       “Wat voor iemand is hij toch,
       dat zelfs de wind en de zee hem gehoorzamen?”

Net zoals wij toen wij eens besloten Jezus te volgen, stappen de leerlingen met een vanzelfsprekendheid op een goede vaart mee in Jezus’ boot. Het wordt echter geen idyllisch tochtje, integendeel! Er steekt storm op. Had Jezus beloofd dat het zónder stormen zou gaan?
En het wordt nog erger: Midden in die storm blijkt hij nog te liggen slapen! In de Marcus-versie van dit gebeuren staat het nog sterker dan hier: “Raakt het jou niet dat wij vergaan!?” (Mc.4,38) Dat is wat je als volgeling van Jezus op den duur wel meer dan eens gaat afvragen.
En het kan nóg erger: We krijgen het verwijt van Jezus dat wij nota bene het zijn die te bang zijn en te weinig vertrouwen hebben …
Wat voor iemand is hij toch … dat wij hem volgen …?

Mt.8,28-34 (1/07/2026)

²⁸     Hij kwam aan de overkant,
       in het gebied van de Gadarenen.
       [Gadara is 1 van de 10 steden van Dekapolis, helleens, niet-Joods]
       Uit de grafspelonken kwamen twee bezetenen op hem af.
       Ze waren zeer woest,
       zodat niemand sterk genoeg was om langs die weg te gaan.
²⁹     Kijk! Ze krijsten:
       “Wat is er tussen ons en jou, Jezus, zoon van God?
       Ben je hier gekomen om ons te kwellen
       vóór de juiste tijd?”
³⁰     Een eind verderop was een grote kudde varkens aan het grazen.
³¹     De demonen smeekten hem:
       “Als je ons verdrijft,
       sta ons dan toe in die kudde varkens te trekken.”
³²     Hij zei hen: “Ga heen.”
       Zij trokken weg [uit die mensen]
       en namen hun intrek in de kudde varkens.
       En kijk, de hele kudde stortte zich vanaf de helling in het meer
       en ze verdronken.
³³     Degenen die de varkens aan het hoeden waren,
       vluchtten weg naar de stad
       en berichtten over wat er met de bezetenen gebeurde.
³⁴     Kijk! Heel de stad liep naar buiten
       voor een ontmoeting met Jezus.
       Maar toen ze hem zagen,
       smeekten ze hem dat hij uit hun gebied zou weggaan.

Waar Jezus komt, lijken de rollen om te keren. Hij schrikt niet terug voor de demonen of tegenkrachten, maar zij wijken voor hem. Alsof zij herkennen wat wij soms moeilijk geloven: goddelijk liefde verdrijft al waar je vast aan zit.
Jezus hoeft hiervoor nauwelijks iets te doen. Zijn aanwezigheid alleen brengt beweging. Wat vastzat, komt los. Wat donker was, verliest zijn macht. De tegenkrachten verliezen hun greep.
En toch begrijp ik ook iets van de terughoudendheid van de mensen. Bevrijding klinkt mooi, maar wat als Jezus ook in mij ruimte maakt? Wat als datgene waarop ik leun — mijn angst, mijn voorzichtigheid, mijn vertrouwde manieren om mij klein te houden — minder noodzakelijk blijken te zijn dan ik dacht? Wat als hij wegneemt wat mij misschien wel klein houdt, maar wat mij tegelijk ook zo vertrouwd geworden is? Wat blijft er dan nog over?
Geen nood, Jezus dwingt niet. Hij komt nabij, tenminste als ik hem toelaat. En soms is zijn aanwezigheid alleen genoeg om stap voor stap vrijer te worden.