Mt.12,14-21 (18/07/2026)

¹⁴     De farizeeën gingen naar buiten
       en beraadslaagden hoe ze hem zouden kunnen ombrengen.
¹⁵     Maar Jezus besefte dit en ging van daar weg.
       Een grote menigte volgde hem en hij genas hen allen.
¹⁶     Hij verbood hen nadrukkelijk hem bekend te maken,
¹⁷     opdat vervuld zou worden wat gezegd werd door de profeet Jesaja:
¹⁸     “Zie mijn kind [pais: kind of dierbare dienaar],
       mijn uitgekozene, mijn geliefde,
       in wie mijn wezen vreugde vindt.
       Ik zal mijn geest op hem leggen
       en hij zal aan de volken het rechte verkondigen.
¹⁹     Hij zal niet twisten of schreeuwen,
       niemand zal zijn stem op straat horen;
²⁰     een geknakt riet zal hij niet breken
       en een smeulende vlaspit niet doven;
       totdat het rechte zegeviert door hem.
²¹     En op zijn naam zullen velen hopen.” [Jes.42,1-4]

Jezus veroorzaakt een schandaal. Hij doorbreekt de gangbare opvattingen over de sabbat en plaatst de mens boven de wet. Helend blijft hij mensen nabij, ook als dat weerstand oproept. Zijn manier van leven is zo ontregelend dat de farizeeën plannen smeden om hem uit de weg te ruimen.
Hij kiest de weg van de profeet – zoals Jesaja het verwoordt – niet luid of strijdlustig, maar met stille kracht, zachtmoedig en volhardend. Hij ontmaskert de illusie dat gerechtigheid ontstaat door het eigen gelijk te verdedigen of jezelf te profileren. Het rechte begint waar je je laat raken door de kwetsbaarheid van een ander. De Tora verwoordt het treffend: breek het geknakte riet niet en doof de kwijnende vlaspit niet. De vraag is of ook wij die weg durven gaan. Durven wij mensen op te richten in plaats van hen verder weg te duwen? Wie leeft vanuit G-ds liefde en zich laat leiden door de Geest, mag erop vertrouwen dat het goede uiteindelijk zijn weg vindt, ook door de kronkelige paden van ons leven.

Mt.13,24-30 (19/07/2026)

²⁴     Jezus legde hen [het volk] een andere gelijkenis voor:
       Het koningschap der hemelen is te vergelijken
       met iemand die goed zaad in zijn akker zaait.
²⁵     Maar terwijl de mensen sliepen,
       kwam zijn vijand,
       zaaide dolik tussen de tarwe
       en verdween weer.
       [Dolik is een giftig, bedwelmend kruid dat goed lijkt op jonge tarwe.]
²⁶     Toen nu het graan opkwam
       en vrucht begon te zetten,
       verscheen ook de dolik.
²⁷     De knechten kwamen naar de heer des huizes en zeiden hem:
       “Heer, je hebt toch goed zaad in je akker gezaaid?
       Vanwaar dan die dolik?”
²⁸     Hij zei hen: “Dat heeft een vijandige mens gedaan.”
       Nu vroegen de dienaren hem:
       “Wil je dat we erop uit gaan om het bijeen te garen?”
²⁹     Maar hij zei:
       “Nee!, om niet bij het verzamelen van de dolik
       ook de tarwe te ontwortelen.
³⁰     Laat beide samen opgroeien tot de oogst.
       Dan zal ik tegen de oogsters zeggen:
       Verzamel eerst de dolik
       en bindt het in bossen om te verbranden,
       maar breng de tarwe bijeen in mijn schuur.”

Een stukje Evangelie dat mij iets vertelt over de betekenis, en misschien zelfs de noodzaak, van ongeloof. Het zegt mij iets over de rol van niet-gelovigen in het leven van gelovigen, maar ook over de spanning tussen geloof en ongeloof in ieder van ons.
Toen Jezus deze parabel vertelde, wist hij hoe verschillend mensen naar hem luisterden. Sommigen stonden open voor zijn woorden, anderen wezen ze af. De meesten bevonden zich wellicht ergens tussen beide, met geloof én twijfel.
Voor mij nodigt deze parabel uit om het onkruid niet zomaar uit te trekken, maar het gesprek aan te gaan met wie anders gelooft of niet gelooft, niet om elkaar te overtuigen, maar om van elkaar te leren. Ze nodigt ook uit om eerlijk met mezelf in gesprek te gaan. Twijfel hoeft geen bedreiging te zijn, maar kan het geloof juist verdiepen.
Misschien is de diepste boodschap van deze parabel wel dat groei niet ontstaat door snel te oordelen of te scheiden, maar door geduld, vertrouwen en liefdevolle aandacht. Alles heeft tijd nodig om te groeien. Dat was zo in de tijd van Jezus, en dat is vandaag niet anders.

Mt.12,38-42 (20/07/2026)

³⁸     Sommige van de schriftgeleerden en farizeeën antwoordden hem toen:
       “Meester, wij willen van jou een teken zien!”
³⁹     Maar hij gaf hen van antwoord:
       “Een slechte en trouweloze generatie verlangt een teken!
       Maar het zal geen ander teken gegeven worden
       dan het teken van Jona, de profeet.
⁴⁰     Want zoals Jona
       in de buik van het zeemonster was,
       drie dagen en drie nachten, [Jona,2,1]
       zo zal de mensenzoon
       in het hart van de aarde zijn,
       drie dagen en drie nachten.
⁴¹     De Ninevieten zullen bij het oordeel opstaan,
       samen met deze generatie,
       en ze zullen haar veroordelen,
       want zij bekeerden zich door de prediking van Jona.
       Kijk! Hier is meer dan Jona!
⁴²     En de koningin van het zuiden zal bij het oordeel opstaan,
       samen met deze generatie,
       en zij zal haar veroordelen,
       want zij kwam van het einde van de aarde
       om de wijsheid van [koning] Salomo te horen.
       Kijk! Hier is meer dan Salomo!

Jezus spreekt over een slechte en trouweloze generatie die om tekens vraagt. Het zou kunnen dat deze woorden ook op onze tijd van toepassing zijn. Toch zie ik, terwijl ik dit commentaartje schrijf, acht kleine kinderen rondlopen die vol vertrouwen in het leven staan. Ze verlangen geen extra tekens. Ze zien ze! In hun verwondering ontdekken ze de Liefde die hen omringt, en spontaan delen ze die met elkaar. Ze voelen aan dat er meer is dan wat zich laat bewijzen of verklaren. Zonder veel vragen durven ze zich aan dat mysterie toe te vertrouwen. Het leven zit immers vol tekens voor wie bereid is ze te zien.
De vraag is dus niet zozeer óf er tekens zijn, maar of wij ze nog herkennen en hoe wij kinderen kunnen helpen hun vertrouwvolle blik niet kwijt te raken. Misschien begint dat wel bij onszelf. Wanneer ook wij durven te leven vanuit vertrouwen en verwondering, kunnen we samen ontdekken dat G-ds aanwezigheid oplicht in de kleine dingen van elke dag.

Mt.12,46-50 (21/07/2026)

⁴⁶     Terwijl hij tegen de menigte sprak,
       stonden zijn moeder en zijn broers buiten
       en probeerden hem te spreken.
⁴⁷     Iemand zei hem:
       “Kijk, je moeder en broers staan buiten
       en willen je spreken.”
⁴⁸     Hij antwoordde echter tegen wie hem aansprak:
       “Wie is mijn moeder en wie zijn mijn broers?”
⁴⁹     En zijn hand uitstrekkend over zijn leerlingen, zei hij:
       “Kijk … mijn moeder en mijn broers …!”
⁵⁰     Want al wie de bedoelingen van mijn Vader in de hemelen doet,
       die is mijn broer, mijn zus, mijn moeder.”

Op het eerste gezicht lijkt het alsof Jezus hier de familiebanden relativeert. Maar naar mijn aanvoelen houdt hij hier helemaal geen pleidooi tégen de familie. Integendeel, de verbondenheid die we van nature ervaren met onze eigen familie hoeft niet te eindigen aan de grenzen van ons gezin, maar mag deze juist doorbreken. Wanneer we ons hart niet alleen richten op de kleine, vertrouwde kring van mensen die ons het meest nabij zijn, opent zich een bredere horizon. Zo mogen we in elke mens die onze weg kruist een broer of zus herkennen en krijgt het woord familie een diepere betekenis: niet kleiner, maar groter; niet gesloten, maar open.
Het is een uitnodiging om samen-te-leven als broers en zussen en zo de kring van onze verbondenheid telkens weer wat wijder te maken.

Mt.17,1-9 (6/08/2026)

¹      Zes dagen daarna
       nam Jezus Petrus, Jacobus en zijn broer Johannes mee
       en bracht hen naar de top van een hoge berg,
       zij alleen.
²      Voor hun ogen veranderde hij van gedaante [metamorphose].
       Zijn gelaat straalde als de zon
       en zijn kleren werden wit als licht.
³      En kijk!, Mozes en Elia verschenen hun,
       die met hem spraken.
⁴      Petrus zei tegen Jezus:
       “Heer, het is goed dat wij hier zijn.
       Als het jouw bedoeling is, zal ik hier drie tenten maken,
       één voor jou, één voor Mozes en één voor Elia.”
5      En kijk!, terwijl hij nog aan het spreken was
       overschaduwde hen een lichtende wolk.
       Er klonk een stem uit de wolk:
       “Dit is mijn daad-werkelijk geliefde zoon
       in wie ik instemming vind. [Jes.42,1]
       Luister naar hem.”
⁶      Toen ze dit hoorden, wierpen de leerlingen zich neer
       en werden zeer bevreesd.
⁷      Jezus kwam bij hen, raakte hen aan en zei:
       “Sta op, wees niet bevreesd.”
⁸      Toen ze hun ogen opsloegen,
       zagen zij niemand dan alleen Jezus.
⁹      En afdalende van de berg gebood Jezus hun:
       “Spreek niemand over dit vergezicht
       voordat de mensenzoon uit de doden is opgestaan.”

Als wij ons laten verlokken door G-ds wenkende stem om ‘de berg op te gaan’, dan kunnen wij ‘van gedaante veranderen’. Ook wij kunnen gaan ‘stralen als de zon’!
Wellicht breng je hier tegenin dat wij Jezus niet zijn. Dat klopt natuurlijk wel, maar de belemmering zit niet daarin! De belemmering zit veeleer in het feit dat wij ons te weinig laten verleiden door G-d om op zijn wenk in te gaan. Wij zeggen wel Jezus te volgen, en dat doen we ‘tot op zekere hoogte’ ook wel, maar echt meegaan ‘tot de top’? Daar schrikken we vaak voor terug, omdat we het te veeleisend vinden of omdat we denken dat dat niet voor ons is.
Toch nodigt Jezus – in Naam van G-d – ons, ook jou, ook mij dus, daartoe uit! Vandaag in het bijzonder.
Is het veeleisend? Dat valt helaas niet te ontkennen. Maar het is de veeleisendheid van de waarachtige liefde, die ook altijd lijden in zich draagt (ik lijd niet aan wie ik niet liefheb)! En we mogen ook weten dat we op die ‘top’ altijd vergezeld zullen zijn, van ‘onze voorvaders in het geloof’ (profeten, Jezus, apostelen, …) én van G-ds wenkende en bevestigende stem!

Mt.16,24-28  (7/08/2026)

²⁴     Toen zei Jezus tegen zijn leerlingen:
       “Als het iemands bedoeling is
       achter mij aan te komen,
       moet hij zichzelf verloochenen,
       zijn kruis opnemen en mij volgen.
²⁵     Want wie zijn leven [psyche] wil redden,
       zal het verliezen,
       maar wie zijn leven verliest omwille van mij,
       zal het vinden.
²⁶     Want wat baat het een mens
       de hele wereld te winnen
       maar zijn leven [psyche] erdoor te schaden?
       Of wat zal een mens geven
       als losgeld voor zijn leven?
²⁷     Ja, de mensenzoon zál komen
       in de grootsheid van zijn Vader,
       samen met zijn engelen,
       en dan zal hij ieder teruggeven naar zijn daden. [Ps.62,13]
²⁸     Amen, ik zeg jullie:
       sommige van de aanwezigen hier
       zullen de dood niet proeven
       voordat zij de mensenzoon gezien hebben,
       komend in zijn koningschap.”

Het kan nogal klinken alsof Jezus navolgen een erg zware opgave is. Dat is natuurlijk in enigerlei zin ook zo, maar we moeten het toch even nader bekijken.
Waarom ervaren we dat als zwaar? Omdat er sprake is van ‘je leven verliezen’ natuurlijk. Maar over welk leven gaat dat? Over een leven dat op onszelf is gericht – dat staat tegenover een leven dat op Jezus – de a/Ander – is gericht. Als we gewoon zijn ons leven vooral in te richten voor onszelf – zoals onze hedendaagse maatschappij ‘aanbeveelt’, en zeg maar: opdringt – dan is dát opgeven natuurlijk inderdaad niet gemakkelijk.
Maar als we ons leven inrichten naar dat andere, gericht op de a/Ander, dan is er G-ds stellige belofte dat dat zal leiden naar wérkelijk leven – ‘eeuwig leven’ in bijbelse termen, ‘vol leven’ of ‘Léven’ zoals wij het hier vaak schrijven (omdat ‘eeuwig’ niet gaat over ‘tijd’).
Misschien ligt de moeilijkheid dan nog niet zozeer in dat ‘je kruis opnemen’, maar in de keuze om de ‘klik’ te maken van mezelf naar de a/Ander?!