Mt.4,1-11 (22/02/2026)

¹      Toen werd Jezus door de geest
       naar de hoger gelegen woestijn geleid,
       waar hij door de uiteendrijver [splitser / diabolos] beproefd werd.
²      Hij vastte veertig dagen en nachten
       en was toen uitgehongerd.
³      De beproever kwam naar hem en zei:
       “Als jij de zoon van God bent,
       zeg dan aan deze stenen dat ze broden moeten worden.”
⁴      Maar Jezus antwoordde:
       “Niet van brood alleen zal de mens leven,
       maar van alle woorden die uitgaan van Gods mond.” [Deut.8,3]
⁵      Toen nam de uiteendrijver hem mee
       naar de heilige stad
       en plaatste hem op de dakrand van het heiligdom.
⁶      Hij zei:
       “Als jij de zoon van God bent,
       werp dan jezelf naar beneden.
       Want er staat geschreven:
       Want hij geeft zijn engelen opdracht
       [je op al je wegen te bewaren].
       Hun handen zullen je dragen
       zodat je je voet niet stoot aan een steen.” [Ps.91,11-12]
⁷      Jezus zei hem:
       “Er staat óók geschreven:
       Je zult de Heer je God niet op de proef stellen.” [Deut.6,16]
⁸      Opnieuw nam de uiteendrijver hem mee,
       nu naar een zeer hoge berg,
       en toonde hem alle koninkrijken van de wereld
       en hun grootsheid.
⁹      Hij zei hem:
       “Aan jou zal ik dit alles geven, als je je voor mij neerbuigt.”
¹⁰     Toen zei Jezus:
       “Ga weg, tegenstander [satana],
       want er staat geschreven:
       Je zult je neerbuigen voor de Heer God,
       en hem alleen zul je dienen.” [Deut.6,13]
¹¹     Toen verliet de uiteendrijver hem.
       En kijk, er kwamen engelen die hem dienden.

In de Bijbel is sprake van goede geesten en kwade geesten. In deze passage is Jezus omringd door … de goede! In zowel het eerste als het laatste vers gaat het om de goede geesten. Dat is belangrijk om vasthouden!
Daarbinnen kan het wel gebeuren dat mensen – en Jezus was mens zoals wij! – op de proef gesteld worden door kwade geesten. Maar ze hebben dus nooit het eerste noch het laatste woord.
Vandaag benoemen wij die ‘goede en kwade geesten’ soms wat anders, maar ze bestaan uiteraard nog evenzeer. En het is goed ze te leren herkennen, want uiteraard zullen wijzelf, onze omgeving en de hele wereld er beter mee zijn als we de kwade weerstaan en de goede volgen. De Vasten is een uitgelezen tijd om te leren onderscheiden.
Kwade geesten zijn alles wat mensen uiteendrijft, uit zichzelf en uit elkaar, en daardoor ook weg van G-d. Go(e)de geesten ver-één-igen ons, met onszelf en met elkaar, en daardoor ook met G-d.

Mt.25,31-46 (23/02/2026)

³¹     Wanneer nu de mensenzoon komt in zijn heerlijkheid,
       en alle engelen met hem,
       zal hij plaatsnemen op zijn heerlijke troon.
³²     Alle volken zullen voor hem verzameld worden
       en hij zal allen onderscheiden,
       zoals een herder de schapen onderscheidt van de bokken.
³³     De schapen zal hij aan zijn rechterhand zetten,
       de bokken aan zijn linker.
³⁴     Dan zal de koning zeggen
       tegen wie aan zijn rechterhand zit:
       “Kom, gezegenden van mijn Vader,
       ontvang het koninkrijk dat voor jullie bereid is
       vanaf de grondlegging van de wereld.
³⁵     Want ik had honger
       en jullie hebben mij te eten gegeven;
       ik had dorst
       en jullie hebben mij te drinken gegeven;
       ik was vreemdeling
       en jullie hebben mij in je midden opgenomen;
³⁶     ik was naakt
       en jullie hebben mij gekleed;
       ik was ziek
       en jullie hebben naar mij omgezien;
       ik was gevangen
       en jullie zijn naar me toegekomen.”
³⁷     Dan zullen de rechtvaardigen hem vragen:
       “Heer, wanneer hebben wij jou hongerig gezien
       en hebben we je te eten gegeven,
       of dorstig en hebben we je te drinken gegeven?
³⁸     Wanneer hebben we je als vreemdeling gezien
       en hebben we je in ons midden opgenomen,
       of naakt en hebben je gekleed?
³⁹     En wanneer hebben wij je ziek gezien of gevangen
       en zijn wij naar je toe gekomen?”
⁴⁰     Dan zal de koning hen antwoorden:
       “Zeker, ik zeg jullie:
       Voor zover je deze dingen hebt gedaan
       voor een van mijn broers of zussen,
       de allergeringsten,
       heb je ze voor mij gedaan.”
⁴¹     Dan zal hij ook zeggen
       tegen wie aan zijn linkerkant zit:
       “Ga weg van mij, vervloekten,
       in het eeuwig vuur
       dat bereid is voor de uiteendrijver [diabolos] en zijn engelen.
⁴²     Want ik had honger
       en jullie hebben mij niet te eten gegeven;
       ik had dorst
       en jullie hebben mij niet te drinken gegeven;
⁴³     ik was vreemdeling
       en jullie hebben mij niet in je midden opgenomen;
       ik was naakt
       en jullie hebben mij niet gekleed;
       ik was ziek en gevangen
       en jullie hebben niet naar mij omgezien.”
⁴⁴     Dan zullen ook zij vragen:
       “Heer, wanneer hebben wij je hongerig gezien of dorstig,
       als vreemdeling of naakt, of ziek of gevangen,
       en hebben wij niet voor je gezorgd?”
⁴⁵     Dan zal hij hen antwoorden:
       “Zeker, ik zeg jullie:
       Voor zover je deze dingen niet hebt gedaan
       voor een van de allergeringsten,
       heb je ze ook niet voor mij gedaan.”
⁴⁶     En dezen zullen weggaan naar de eeuwige bestraffing,
       maar de rechtvaardigen naar het eeuwig leven.

Weer een van die fameuze verhalen uit onze Christelijke erfschat! De klassieke ‘werken van barmhartigheid’ zijn hieruit afgeleid en vormen nog steeds een meer dan navolgenswaardige leidraad.
Laten we dus hopen, bidden, en vooral eraan werken dat dit meer dan ‘een fameus verhaal’ zou worden, maar ook werkelijkheid in ons leven. Trouwens, als we het ‘verhaal’ echt ernstig nemen, dan is de oproep ook niet mis te verstaan: een streng oordeel zal over ons geveld worden. En dat ‘strenge’ slaat niet op de ‘grootsheid’ van onze daden, want wat Jezus als voorbeelden noemt, zijn allemaal heel kleine en alledaagse dingen. Het ‘strenge’ gaat ‘simpelweg’ over: heb ik ze gedaan of niet?
Nog dit: die “eeuwige bestraffing” is een uitdrukking waar we het vandaag moeilijk mee hebben. Hoe dat zal zijn bij een ‘laatste oordeel’ weet ik ook niet; wat ik wél weet, is dat waar deze ‘werken van barmhartigheid’ niet gedaan worden, het leven hier en nu al een hel wordt …

Mt.1,16.18-21.24a (19/03/2025)

¹⁶    Jakob verwekte Jozef, de man van Maria,
       uit wie Jezus werd geboren,
       genoemd: de gezalfde [Christos-Messiah].
¹⁸    De geboorte van Jezus de gezalfde [Christos-Messiah] verliep zo:
       Zijn moeder, Maria, was verloofd met Jozef.
       Voor zij echter gingen samen leven,
       werd zij zwanger bevonden uit heilige geest.
¹⁹    Haar man Jozef, die integer was,
       wilde haar niet openlijk te schande maken
       en dacht erover haar in het geheim weg te sturen.
²⁰    Kijk! Terwijl hij deze dingen overdacht,
       verscheen een boodschapper [engel] van de Heer
       in een droom aan hem:
       “Jozef, zoon van David,
       wees niet bang Maria, je vrouw,
       bij jou te nemen,
       want wat in haar is verwekt
       is uit heilige geest.
²¹    Ze zal een zoon baren
       en je moet hem de naam Jezus [de Heer is redding] geven,
       want hij zal zijn volk bevrijden van hun zonden.”
²⁴    Ontwaakt uit de slaap
       deed Jozef nu zoals de boodschapper van de Heer
       hem had opgedragen.

Jozef. Man naar het hart van G-d. Man van het hart ook, én man van het nuchtere denken dat zich – geheel terecht als het over diep-menselijke dingen gaat – laat enten op dromen. Hij wikt en weegt, en daarin mogen zowel zijn hart als verstand meespelen, alsook zijn eigen droom als die van G-d met zijn volk.
Hoe klein hij in de geschiedenis, en zelfs in zijn eigen omgeving ook is, hij neemt zijn plaats als echtgenoot en vader heel ernstig en verantwoordelijk op zich, zonder over licht ijs te gaan. Die degelijke overwogenheid én keuze voor een verantwoordelijk leven, maakt hem tot dat ene, unieke, … schakeltje in een eindeloos lange keten van de geschiedenis van G-d met zijn mensen.
Ik schrijf het natuurlijk met opzet een beetje paradoxaal. Wellicht omdat ons leven zo paradoxaal is! Wat zijn wij nu helemaal? Eigenlijk stelt ons leven niet zoveel voor, tenzíj we op de feitelijke plek waar we staan, voor de feitelijke mensen die ons gegeven zijn, onze taak ernstig en verantwoordelijk opnemen.
Misschien moeten er weer ‘Sint-Jozefsgilden’ komen, om dat opnieuw te leren?

Mt.6,7-15 (24/02/2026)

⁷      Als je bidt, babbel er dan niet op los,
       zoals veel volkeren doen.
       Zij denken dat ze door hun veelheid aan woorden
       verhoord zullen worden.
⁸      Doe hen niet na!
       Je Vader weet wat je nodig hebt
       nog voor je het hem vraagt.
⁹      Bid als volgt:
       Onze Vader in de hemelen,
       geheiligd worde jouw Naam,
¹⁰     kome jouw koningschap,
       gebeure jouw bedoeling
       op aarde zoals in de hemel
¹¹     Geef ons vandaag
       ons nodige brood
¹²     en vergeef ons onze schulden
       zoals ook wij onze schuldenaren vergeven,
¹³     en lever ons niet over aan de aanvechtingen,
       maar verlos ons van het kwade.
¹⁴     Want als je de mensen hun misstappen vergeeft,
       vergeeft je hemelse Vader ook jou;
¹⁵     maar als je aan de mensen hun misstappen niet vergeeft,
       vergeeft je hemelse Vader ook jou niet.

Het Onzevader kun je wel terecht het meest centrale gebed van het Christendom noemen. Dat is natuurlijk logisch omdat het ons in het Evangelie meegegeven is. Zelfs de exegeten zijn het er grotendeels mee eens dat het rechtstreeks van Jezus stamt.
Toch vind ik het geen gemakkelijk gebed. Bij sommige zinsneden kan ik me wel wat voorstellen, bij andere al veel minder. Dat is ook al wat afhankelijk van de vertaling, maar eigenlijk ben je dan al aan het interpreteren. Nu, ik denk dat we dat moeten blijven doen. We moeten blijven ‘knabbelen’ op die woorden. Soms geven ze meteen hun voedzaamheid af, soms moeten we wel een tijdje ermee bezig blijven. Vandaag zal dat in mijn leven ook anders zijn dan over 10 jaar.
Wat mij ook helpt, is die woorden te bidden in het … Aramees! (De taal die Jezus sprak.) Ik versta die niet, maar het verbindt mij innig met Jezus zelf. Híj mag dan door mij heen bidden – en eigenlijk is dat al genoeg.

Mt.18,1-5.10.12-14 (12/08/2025)

¹      Op dat ogenblik kwamen de leerlingen bij Jezus
       en vroegen hem:
       “Wie is eigenlijk de grootste in het koninkrijk der hemelen?”
²      Jezus riep een kindje bij zich,
       zette het in hun midden
³      en zei: “Amen, ik zeg jullie:
       Als je je niet omkeert
       en wordt als de kindjes,
       zul je het koninkrijk der hemelen zeker niet binnengaan.
⁴      Wie dus zichzelf zo gering maakt als dit kindje,
       die is de grootste in het koninkrijk der hemelen,
⁵      en wie één zo’n kindje in zich opneemt in mijn naam,
       neemt mij in zich op.”

¹⁰    Let op dat je niet één van deze kleinen minacht.
       Want ik zeg jullie:
       Hun engelen in de hemelen aanschouwen voortdurend
       het Gelaat van mijn Vader in de hemelen.

¹²    Wat dunkt jullie?
       Als iemand honderd schapen heeft
       en één ervan is afgedwaald,
       zal hij dan niet de negenennegentig op de bergen laten
       en op zoek gaan naar het afgedwaalde?
¹³    En als hij het vindt
       – amen, ik zeg jullie –
       dan verblijdt hij zich over dan ene meer
       dan over de negenennegentig die niet afdwaalden.
¹⁴    Zo is het de bedoeling van jullie Vader in de hemelen,
       dat niet één van deze kleinen verloren gaat.

Hoe vertederend, hoe lieflijk … We horen dit Evangelie zo graag … vertellen, als een verhaaltje voor kinderen.
Want als we eerlijk zijn en kijken hoe we féitelijk leven, dan blijft er van dat ideaal om ‘als kleine kinderen’ te leven niet veel over. Het woord nederigheid of kleinheid moet maar vallen, en wij steigeren al! Laat staan ontvankelijkheid en afhankelijkheid! Hoeveel van onze dagen – ook vandaag – besteden wij niet aan ‘groter’ te worden?!
Jazeker, we hebben nog heel veel ‘ommekeer’ nodig om werkelijk in de levenshouding van Jezus te komen. En een van de moeilijkste ommekeren is onszelf weg te keren van ons eigen o zo grote ‘ego’ naar dat kleine levende wezentje dat we mógen zijn …

Mt.11,11-15 (11/12/2025)

¹¹     Waarlijk, ik zeg jullie:
       Onder wie uit vrouwen zijn geboren,
       is er niemand geweest
       die groter is dan Johannes de doper,
       maar in het koningschap der hemelen
       is zelfs de kleinste groter dan hij.
¹²     Vanaf de dagen van Johannes de doper tot nu
       lijdt het koningschap der hemelen geweld
       – geweldenaars proberen het weg te rukken –
¹³     want de profeten en de wet
       leidden toe naar Johannes.
¹⁴     Hij is – als je het wil aannemen –
       de Elia die zou terugkomen.
¹⁵     Wie oren heeft, moet luisteren!

Jezus zegt: “Wie oren heeft, moet luisteren!” Maar met onze oren alleen komen we er niet. Jezus spreekt hier nogal cryptische taal. Hij zet er niet alleen Johannes de doper mee in de lijn van de profeten, maar ook zichzelf.
Er is trouwens iets heel vreemds aan zijn uitspraak “onder wie uit vrouwen zijn geboren …”. Dat is hij zelf toch ook?! Als mens zet hij zichzelf dus ónder Johannes de doper – wat hij ook al toonde door zich door Johannes te laten dopen! Op zijn beurt – of eigenlijk daarvoor al – zal Johannes datzelfde doen t.o.v. Jezus.
Zou het een kenmerk van waarachtige profeten zijn om niet zichzelf de hoogte in te prijzen, maar eerder een bescheiden ‘tussenrol’ te spelen. Ze vinden zichzelf ‘niet meer dan’ boodschappers, dienaars. En juist deze niet-zichzelf-in-het-centrum-zettende plaats doet hen Góds Mysterie dieper schouwen.
Als wij Christen willen worden, volgeling van die profe-tische Jezus, kunnen wij dus niet alleen luisteren naar wát hij zegt, maar ook naar hóe hij leeft: niet-zichzelf-in-het-centrum-zettend, en net daardoor profetisch …