Mt.10,34 – 11,1 (13/07/2026)

³⁴     Denk niet dat ik gekomen ben om vrede te brengen op aarde.
       Ik ben niet gekomen om vrede te brengen,
       maar een [onderscheidend] zwaard.
³⁵     Ik ben gekomen om op gespannen voet te zetten:
       een mens tegen zijn vader,
       een dochter tegen haar moeder,
       een schoondochter tegen haar schoonmoeder.
³⁶     Iemands huisgenoten zullen zijn vijanden worden.
³⁷     Wie zijn vader en moeder bemint boven mij,
       is mij niet waard;
       wie zijn zoon of dochter bemint boven mij,
       is mij niet waard.
³⁸     En wie zijn kruis niet aanneemt en mij achterna komt,
       is mij niet waard.
³⁹     Wie het waarachtige leven [geest-ziel] gevonden heeft,
       die zal het verliezen,
       en wie het waarachtige leven [geest-ziel] verloren is omwille van mij,
       die zal het vinden.
⁴⁰     Wie jullie verwelkomt,
       verwelkomt mij,
       en wie mij verwelkomt,
       verwelkomt hem die mij gezonden heeft.
⁴¹     Wie een profeet verwelkomt
       omdat het een profeet is,
       zal het loon van een profeet ontvangen;
       en wie een rechtvaardige verwelkomt
       omdat het een rechtvaardige is,
       zal het loon van een rechtvaardige ontvangen.
⁴²     En wie één van deze kleinen
       een beker friste te drinken zal geven
       alleen maar omdat het een leerling is,
       amen, ik zeg jullie:
       die zal zijn loon niet ontgaan!”

¹      Toen Jezus deze opdrachten aan zijn leerlingen beëindigd had, vertrok hij van daar
       om te onderrichten en te verkondigen
       in hun steden.

Het is helaas waar, toen én nu: Jezus’ boodschap, die nochtans alleen maar go(e)dheid brengt, wordt niet altijd van harte verwelkomd. Meer nog, ongewild doet het mensen op gespannen voet met elkaar komen te staan. Dat kan gaan van letterlijke vervolging en vermoord worden erom, tot beschimping alla ‘hoe kun je nu nog zo naïef zijn om daarin te geloven’.
Makkelijk te dragen zijn die reacties sowieso niet. Jezus is daar echter onomwonden over: “Wie zijn kruis niet aanneemt en mij achterna komt, is mij niet waard.”
Wij als Christen zijn geroepen tóch deze weg te gaan, en daartoe is het goed twee dingen uit dit Evangelie te onthouden: 1° Het is een weg die leidt naar
waarachtig en vol – ‘eeuwig’ – leven. 2° Er zullen altijd mensen zijn die wél zien dat we dat go(e)de proberen te brengen en ons daarom “een beker friste te drinken” zullen geven.
Als je die roeping te hoog gegrepen vindt voor jezelf – denk dat echter niet te snel! – dan kunnen we toch minstens díe mensen zijn die anderen die “beker friste te drinken” geven.

Mt.15,21-28 (5/08/2026)

²¹     Jezus ging van daar weg
       en trok zich terug naar de [‘heidense’] streek van Tyrus en Sidon.
²²     Kijk! Een Kananeese [dus ‘heidense’] vrouw uit dat gebied
       kwam naar hem toe en schreeuwde:
       “Heb medelijden met mij, Heer, zoon van David!
       Mijn dochter is in de macht van iets kwaads.”
²³     Hij echter antwoordde haar geen woord.
       Zijn leerlingen die bij hem waren, zeiden:
       “Stuur haar weg, want ze schreeuwt achter ons aan.”
²⁴     Hij antwoordde echter:
       “Ik ben alleen gezonden
       naar de verloren schapen van het huis van Israël.”
²⁵     Zij viel echter voor hem neer en smeekte:
       “Heer, help mij!”
²⁶     Maar hij antwoordde:
       “Het is niet goed het brood van de kinderen te nemen
       en dat naar de hondjes [= de heidenen] te werpen.”
²⁷     Zij echter weerlegde:
       “Toch wel, Heer,
       want ook de hondjes eten van de kruimels
       die van de tafel van hun meesters vallen.”
²⁸     Toen antwoordde Jezus haar:
       “O vrouw, groot is je vertrouwen!
       Het moet gebeuren zoals je bedoelt.”
       En vanaf dat uur was haar dochter geheeld.

We kunnen uit dit verhaal zowel Jezus als voorbeeld nemen voor onszelf, als de ‘heidense’ vrouw.
En dan denken we wellicht al snel dat Jezus wel het vrome voorbeeld zal zijn, maar hier is dat juist niet het geval! Hij is nogal stug, zeg maar: onvriendelijk. Dááraan moeten we dus geen voorbeeld nemen! Wél aan het feit dat hij zijn eigen gedachten durft te laten openbreken door een ‘vreemdeling’. Hij heeft zich te bekeren! – maar hij doet het ook …
Van de heidense vrouw hebben we te leren dat we de moed moeten hebben te blijven aandringen bij G-d, ook als wij hem meer dan eens als stug, misschien zelfs onwillig, onvriendelijk of afwezig ervaren. Wij mogen G-d ‘vermurwen’. Dat kun je best van al met iemand die je net heel graag ziet! Bij die mogen wij werkelijk het allerdiepste van ons verlangen uitspreken, zelfs uitschreeuwen. Uiteindelijk láát hij zich blijkbaar vermurwen …

Mt.18,1-5.10.12-14 (12/08/2025)

¹      Op dat ogenblik kwamen de leerlingen bij Jezus
       en vroegen hem:
       “Wie is eigenlijk de grootste in het koninkrijk der hemelen?”
²      Jezus riep een kindje bij zich,
       zette het in hun midden
³      en zei: “Amen, ik zeg jullie:
       Als je je niet omkeert
       en wordt als de kindjes,
       zul je het koninkrijk der hemelen zeker niet binnengaan.
⁴      Wie dus zichzelf zo gering maakt als dit kindje,
       die is de grootste in het koninkrijk der hemelen,
⁵      en wie één zo’n kindje in zich opneemt in mijn naam,
       neemt mij in zich op.”

¹⁰    Let op dat je niet één van deze kleinen minacht.
       Want ik zeg jullie:
       Hun engelen in de hemelen aanschouwen voortdurend
       het Gelaat van mijn Vader in de hemelen.

¹²    Wat dunkt jullie?
       Als iemand honderd schapen heeft
       en één ervan is afgedwaald,
       zal hij dan niet de negenennegentig op de bergen laten
       en op zoek gaan naar het afgedwaalde?
¹³    En als hij het vindt
       – amen, ik zeg jullie –
       dan verblijdt hij zich over dan ene meer
       dan over de negenennegentig die niet afdwaalden.
¹⁴    Zo is het de bedoeling van jullie Vader in de hemelen,
       dat niet één van deze kleinen verloren gaat.

Hoe vertederend, hoe lieflijk … We horen dit Evangelie zo graag … vertellen, als een verhaaltje voor kinderen.
Want als we eerlijk zijn en kijken hoe we féitelijk leven, dan blijft er van dat ideaal om ‘als kleine kinderen’ te leven niet veel over. Het woord nederigheid of kleinheid moet maar vallen, en wij steigeren al! Laat staan ontvankelijkheid en afhankelijkheid! Hoeveel van onze dagen – ook vandaag – besteden wij niet aan ‘groter’ te worden?!
Jazeker, we hebben nog heel veel ‘ommekeer’ nodig om werkelijk in de levenshouding van Jezus te komen. En een van de moeilijkste ommekeren is onszelf weg te keren van ons eigen o zo grote ‘ego’ naar dat kleine levende wezentje dat we mógen zijn …

Mt.11,11-15 (11/12/2025)

¹¹     Waarlijk, ik zeg jullie:
       Onder wie uit vrouwen zijn geboren,
       is er niemand geweest
       die groter is dan Johannes de doper,
       maar in het koningschap der hemelen
       is zelfs de kleinste groter dan hij.
¹²     Vanaf de dagen van Johannes de doper tot nu
       lijdt het koningschap der hemelen geweld
       – geweldenaars proberen het weg te rukken –
¹³     want de profeten en de wet
       leidden toe naar Johannes.
¹⁴     Hij is – als je het wil aannemen –
       de Elia die zou terugkomen.
¹⁵     Wie oren heeft, moet luisteren!

Jezus zegt: “Wie oren heeft, moet luisteren!” Maar met onze oren alleen komen we er niet. Jezus spreekt hier nogal cryptische taal. Hij zet er niet alleen Johannes de doper mee in de lijn van de profeten, maar ook zichzelf.
Er is trouwens iets heel vreemds aan zijn uitspraak “onder wie uit vrouwen zijn geboren …”. Dat is hij zelf toch ook?! Als mens zet hij zichzelf dus ónder Johannes de doper – wat hij ook al toonde door zich door Johannes te laten dopen! Op zijn beurt – of eigenlijk daarvoor al – zal Johannes datzelfde doen t.o.v. Jezus.
Zou het een kenmerk van waarachtige profeten zijn om niet zichzelf de hoogte in te prijzen, maar eerder een bescheiden ‘tussenrol’ te spelen. Ze vinden zichzelf ‘niet meer dan’ boodschappers, dienaars. En juist deze niet-zichzelf-in-het-centrum-zettende plaats doet hen Góds Mysterie dieper schouwen.
Als wij Christen willen worden, volgeling van die profe-tische Jezus, kunnen wij dus niet alleen luisteren naar wát hij zegt, maar ook naar hóe hij leeft: niet-zichzelf-in-het-centrum-zettend, en net daardoor profetisch …

Mt.5,20-26 (27/02/2026)

^₂₀     “Ik zeg jullie:
       Als je integriteit die van de schriftgeleerden en farizeeën niet overschrijdt,
       zul je niet binnengaan in het koningschap van de hemelen.
²¹       Jullie hebben gehoord dat er gezegd is tot die-van-het-begin:
       Je zult niet doden [Ex.20,13];
       wie doodt moet onderworpen worden aan het oordeel.
²²     Ik echter zeg jullie:
       Ieder die vertoornd is op zijn medemens
       moet onderworpen worden aan het oordeel;
       wie zijn medemens uitscheldt,
       moet onderworpen worden aan de raad
       [locale of supralocale rechtszetel];
       wie zijn medemens verwenst,
       moet onderworpen worden aan de gehenna van het vuur.
²³     Wanneer je je gave naar het altaar brengt
       en daar herinner je je dat je medemens iets tegen je heeft,
²⁴     laat dan je gave voor het altaar daar,
       ga je dan eerst verzoenen met je medemens
       en kom dan met je gave.
²⁵     Wees voortdurend geneigd je tegenstander tegemoet te komen
       zolang je met hem onderweg bent,
       zodat hij je niet overlevert aan de rechter,
       de rechter vervolgens aan de gerechtsdienaar
       en je in de gevangenis wordt geworpen.
²⁶     Amen, ik zeg jullie:
       Je zult daar niet uit geraken
       voordat je tot de laatste cent hebt betaald.”

Zet Jezus ons tegen elkaar op wanneer hij zegt dat onze gerechtigheid groter moet zijn dan die van de farizeeën en schriftgeleerden? Vraagt hij ons om beter te zijn dan zij? Helemaal niet.
Het gaat hem niet om méér regels of foutloos gedrag. Voor Jezus gaat het om heel iets anders: “Gij hebt gehoord dat er gezegd is… maar Ík zeg u…”
Niet alleen: gij zult niet doden — maar laat ook geen woede wortel schieten in je hart.
Niet alleen: houd de wet — maar leef vanuit liefde.
Jezus verlegt het accent van buiten naar binnen. Niet de vergelijking telt, maar de echtheid. Niet het minimale, maar dat beetje meer. Die keuze begint nog vóór je iets doet. Ze begint in je hart, in wat je denkt, in wat je laat groeien. Laat daar Liefde wonen. En leef dan de wet — niet uit plicht, maar omdat je hart geraakt is. Dát is de grotere gerechtigheid.

Mt.21,33-43.45-46 (6/03/2026)

33     Luister naar een andere vergelijking
       [zei Jezus tegen de afgezanten van de Joodse oversten]:
       “Er was eens een huisheer die een wijngaard aanlegde.
       Hij zette er een omheining rond,
       groef erin een perskuip uit
       en bouwde er een wachttoren.
       Toen verhuurde hij hem aan wijnbouwers
       en vertrok naar het buitenland.
³⁴     Toen nu de tijd kwam van de oogst,
       zond hij zijn dienaars naar de wijnbouwers
       om zijn deel van de oogst te ontvangen.
³⁵     Maar de wijnbouwers grepen zijn dienaren vast.
       De een ranselden ze af, een ander doodden ze
       en nog een ander stenigden ze.
³⁶     Opnieuw zond hij nu dienaren,
       meer nog dan de eersten,
       maar ze deden met hen net zo.
³⁷     Ten slotte zond hij zijn zoon naar hen,
       denkend dat ze door zijn zoon tot inkeer zouden komen.
³⁸     Toen de wijnbouwers de zoon zagen,
       zeiden ze echter onder elkaar:
       “Dat is de erfgenaam!
       Vooruit, laten we hem doden
       en zijn erfenis in bezit nemen.”
³⁹     Ze grepen hem dus vast,
       wierpen hem buiten de wijngaard
       en doodden hem.
⁴⁰     Wanneer nu de heer van de wijngaard komt,
       wat zal hij met die wijnbouwers doen?”
⁴¹     Ze antwoordden hem:
       “Hij zal die slechteriken
       een slechte dood doen sterven
       en de wijngaard zal hij verhuren
       aan andere wijnbouwers
       die hem de oogst wel zullen geven
       wanneer het daar de tijd voor is.”
⁴²     Maar Jezus zei:
       “Herkennen jullie het Schriftwoord niet?
       De steen door de bouwers afgekeurd,
       die steen is hoeksteen geworden.
       Dat is het werk van de heer,
       een wonder is het in onze ogen. [Ps.118,22-23]
⁴³     Daarom zeg ik jullie:
       Het koninkrijk van God zal van jullie weggenomen worden
       en gegeven aan een volk
       die er de oogst van voortbrengt.
⁴⁵     Toen de hogepriesters en de Farizeeën deze gelijkenissen hoorden,
       begrepen ze dat hij over hen sprak.
⁴⁶     En zij zochten hem vast te grijpen,
       maar ze waren bang voor de mensen,
       omdat zij hem voor een profeet hielden.

Voor een goed begrip moeten we deze parabel lezen in haar context, en die is dat Jezus spreekt tegen mensen die eigenlijk geloofsgenoten zijn, maar die zijn boodschap daarover niet aannemen. G-d heeft aan de mensen zijn wijngaard – zijn Schepping – toevertrouwd, maar zij dragen er de vruchten niet van af. Meer nog, ze verwerpen de dienaren – G-ds profeten, waaronder ook Jezus valt – en menen zich die wijngaard te kunnen toe-eigenen. De parabel vertelt dat G-d daarom zijn Schepping aan ánderen zal toevertrouwen – dat is dus aan mensen die het in de ogen van de eersten niet waard zijn.
Wij kunnen makkelijk denken dat ‘de Joden’ de eerste categorie zijn, en wijzelf de tweede categorie. Maar dat is niet automatisch waar. De vraag is uiteraard evident: beheer ík de Schepping met de nodige zorg en draag ik er de vruchten van af aan wie ze toekomen? Want ook vandaag kan het best gebeuren – ís het aan het gebeuren – dat die ‘wijngaard’ mij ontnomen wordt. Een vervolgvraag is dan: En wie zijn de mensen van wie ík denk dat ze het niet waard zijn die wél er op een gepaste wijze mee omgaan? En wil ik dan tot hén behoren?