Mt.16,21-27 (30/08/2026) 

²¹     Vanaf toen begon Jezus zijn leerlingen aan te wijzen
       dat het moest
       dat hij naar Jeruzalem trok,
       dat hij veel te lijden zou hebben van de oudsten, hogepriesters en schriftgeleerden,
       dat hij gedood zou worden
       en dat hij op de derde dag zou opstaan.
²²     Petrus nam hem terzijde en sprak hem fel toe:
       “Goeiegenade! Nooit mag jou zoiets overkomen, Heer!”
²³     Maar Jezus keerde zich om
       en zei tegen Petrus:
       “Ga weg! Achter mij, tegenstrever [satan]!
       Je bent mij een ergernis/struikelblok,
       omdat je niet denkt vanuit God,
       maar vanuit de mens.”
²⁴     Toen zei Jezus tegen zijn leerlingen:
       “Als het iemands bedoeling is
       achter mij aan te komen,
       moet hij zichzelf verloochenen,
       zijn kruis opnemen en mij volgen.
²⁵     Want wie zijn leven [psyche] wil redden,
       zal het verliezen,
       maar wie zijn leven verliest omwille van mij,
       zal het vinden.
²⁶     Want wat baat het een mens
       de hele wereld te winnen
       maar zijn leven [psyche] erdoor te schaden?
       Of wat zal een mens geven
       als losgeld voor zijn leven?
²⁷     Ja, de mensenzoon zál komen
       in de grootsheid van zijn Vader,
       samen met zijn engelen,
       en dan zal hij ieder teruggeven naar zijn daden. [Ps.62,13]

Het is erg menselijk – kleinmenselijk dan toch – om wegen die lijden impliceren te vermijden. Nochtans weten wij het ook uit ons eigen leven: echte keuzes maken, zál zekere aspecten van lijden met zich meebrengen, en nog sterker is dat zo als het om keuzes gaat die gemaakt worden omwille van echte liefde voor een ander. Ga het maar eens na: liefde en lijden zijn een onlosmakelijk duo!, ook al hoort onze tijd dat niet graag.
Jezus wist het; Petrus moest het nog leren – net zoals wij: ‘in G-ds naam’ de weg gaan naar je medemens, zál lijden met zich meebrengen. Alleen de ontrouw aan deze weg kan dat lijden vermijden. Jezus koos – uit liefde voor zijn G-d en zijn mensen – voor deze weg.
Als wij, in het spoor van Jezus, ook voor deze weg kiezen – wat Petrus uiteindelijk ook ten volle zal doen – dan weten we misschien wel dat lijden ons deel zal worden, maar mogen we ook weten dat wij uit onze klein-menselijkheid opstaan om groot-menselijk te worden, richting G-d!

Mt. 20,1-16a (20/09/2026)

¹ Want het koninkrijk der hemelen is als een landheer
die vroeg in de morgen naar buiten ging
om arbeiders te huren voor zijn wijngaard.
² Hij kwam met hen overeen voor een dagloon
en zond ze dan naar zijn wijngaard.
³ Toen hij rond het derde uur weer naar buiten ging,
zag hij anderen, die werkloos waren, op de markt staan.
⁴ Hij zei tegen hen: “Gaan ook jullie naar mijn wijngaard.
Ik zal jullie geven wat billijk is.”
⁵ En ze gingen er heen.
Rond het zesde uur ging hij nog eens naar buiten
en weer op het negende
en telkens deed hij hetzelfde.
⁶ Rond het elfde uur ging hij opnieuw naar buiten
en trof weer anderen daar werkloos staan.
Hij zei tegen hen:
“Wat staan jullie hier de hele dag werkloos?”
⁷ “Niemand heeft ons gehuurd,” antwoordden ze.
Daarom zei hij opnieuw:
“Gaan ook jullie naar mijn wijngaard.
Je zult ontvangen wat billijk is.”
⁸ Toen het avond was geworden,
zei de heer van de wijngaard tegen zijn beheerder:
       “Roep de arbeiders en betaal hun het loon,
       te beginnen bij de laatsten, en zo tot de eersten.”
⁹      Degenen van het elfde uur kwamen dus
       en ontvingen elk het dagloon.
¹⁰     Toen nu degenen van het eerste uur kwamen,
       meenden zij dat ze meer zouden krijgen.
       Maar ook zij ontvingen elk het dagloon.
¹¹     Ze namen het wel aan,
       maar gingen morren tegen de landheer:
¹²     “Deze laatsten hebben maar één uur gewerkt
       en je stelt hen gelijk aan ons
       die de lange duur en de brandende hitte van de dag getorst hebben.”
¹³     Hij antwoordde echter:
       “Vriend, ik doe je toch geen onrecht?
       Ben je niet met mij overeengekomen voor een dagloon?
¹⁴     Aanvaard wat van jou is en ga.
       Ik wil echter aan de laatsten geven zoals aan jou.
¹⁵     Mag ik met het mijne niet doen wat ik wil?
       Of ben je kwaad omdat ik goed ben?”
¹⁶     Zo zullen de laatste de eersten zijn en de eersten de laatsten.

Hoe haaks de goddelijke logica staat op ons menselijk denken, wordt in dit verhaal haarscherp duidelijk. G-d is duidelijk die totaal Andere! Geen mens, geen bedrijfsleider of manager zou het immers in zijn hoofd halen om op deze manier te verlonen. Wie zo handelt, zet een organisatie op haar kop; de vakbonden zouden het openbare leven gegarandeerd platleggen. En toch is dit precies het mysterie: de goddelijk logica is geen kil economisch denken, maar een uitnodiging om te Léven-IN-vertrouwen.
Dit vertrouwen gaat verder dan afspraken en contracten:
• Het vertrouwen dat je gezien wordt, dat er een plek voor je is en dat je geroepen bent, ook wanneer je de hoop al lang had opgegeven.
• Het vertrouwen dat jouw bijdrage telt, hoe bescheiden of onbeduidend jouw inbreng in je eigen ogen ook lijkt te zijn.
• Het vertrouwen dat je krijgt wat billijk is, niet berekend volgens de wetten van de markt, maar precies wat je vandaag nodig hebt om ten volle te kunnen leven.
Hoe onbegrijpelijk G-ds logica soms ook lijkt, een leven vol vertrouwen is pas écht levengevend.

Mt.9,9-13 (21/09/2026)

⁹      Jezus ging van daar verder
       en zag een zekere Matteüs bij het tolhuis zitten.
       “Volg mij,” zei hij tegen hem,
       en hij stond op en volgde Jezus.
¹⁰     Jezus ging in op zijn uitnodiging voor een afscheidsmaal.
       En kijk: Veel tollenaars en zondaars kwamen ook
       en lagen mee aan tafel met Jezus en zijn leerlingen.
¹¹     Toen de Farizeeën dit zagen,
       insinueerden ze tegen zijn leerlingen:
       “Waarom eet die meester van jullie met tollenaars en zondaars?”
¹²     Maar Jezus had dit gehoord en antwoordde:
       “Niet de gezonden hebben een dokter nodig,
       maar de zieken.
¹³     Ga, en onderzoek wat dit wil zeggen.
       Mededogen wens ik, geen holle offers.
       Niet om de rechtvaardigen te roepen, ben ik gekomen,
       maar de zondaars.”

Ik zie het tafereel al voor me. Jezus is op weg en ziet Matteüs. Hij ziet de niet-graag-geziene. Hij ziet zijn angst om wéér afgewezen te worden én hij ziet het verlangen om te mogen zijn wie hij echt is, hoe hij bedoeld is.
Jezus en Matteüs komen tegenover elkaar te staan. Tussen hen in klinken alleen de woorden: “Volg mij”. Korter kan het niet. Het moet een ingrijpende roepstem geweest zijn, die Matteüs in de spanning brengt tussen verlangen en angst. Zal hij zich wagen? Zullen wíj ons wagen?
Matteüs staat op en volgt hem. Opstaan en volgen horen blijkbaar bij elkaar. En dan wordt er maaltijd gehouden door Jezus en zijn leerlingen, samen met tollenaars en zondaars. Samen aan tafel om te weten waartoe je geroepen bent; om de ongezienen te zien, om geheeld te worden en te helen. Samen aan tafel om hen te laten weten dat zij niet uit G-ds genade vallen.
Daarom houden ook wij maaltijd, met al onze verschillen, met ons goed en kwaad, onze zo gebrekkige, op onszelf gerichte liefde. Zo worden wij verbonden – en dat kan, omdat niemand uit zijn genade valt.

Mt.8,23-27 (1/07/2025)

²³    Jezus stapte in de boot
       en zijn leerlingen volgden hem.
²⁴    Kijk! Er stak een hevige storm op over het meer
       zodat de boot overspoeld werd door de golven.
       Hij echter sliep.
²⁵    Zijn leerlingen gingen hem wakker maken:
       “Heer, red ons, wij vergaan!”
²⁶    Hij zei tegen hen:
       “Waarom ben je zo bang, klein-vertrouwenden?”
       Hij stond op en bestrafte de wind en de zee
       en er werd een grote stilte geboren.
²⁷    De mensen verwonderden zich:
       “Wat voor iemand is hij toch,
       dat zelfs de wind en de zee hem gehoorzamen?”

“Waarom ben je zo bang, klein-vertrouwende?”
…
Laat deze vraag vandaag maar aan jou gesteld zijn …

Mt.15,29-37 (3/12/2025)

²⁹    Jezus vertrok van daar [de kuststrook ten noordwesten van Galilea]
       en kwam bij het meer van Galilea
      [volgens het Marcus-evangelie bij Dekapolis, ten zuidoosten van het meer, dat niet Joods was].
       Hij trok de berg op
       en ging daar zitten [om te onderrichten].
³⁰    Er kwamen heel veel mensen naar hem toe,
       die ook lammen, blinden, doofstommen, verminkten
       en vele anderen met zich mee brachten
       en aan Jezus’ voeten neerlegden.
       En hij heelde hen.
³¹    Al die mensen zagen vol verwondering
       dat doofstommen spraken, verminkten gezond werden,
       lammen liepen en blinden zagen,
       en zij verheerlijkten de God van Israël.
³²    Maar Jezus riep zijn leerlingen bij zich:
       “Die mensen beroeren mij tot in mijn binnenste,
       want ze zijn al drie dagen bij mij
       en hebben niets te eten.
       Ik wil hen niet zonder eten wegsturen,
       anders bezwijken ze onderweg.”
³³    Zijn leerlingen zeiden:
       “Vanwaar halen wij in dit afgelegen gebied
       zoveel broden
       om zoveel mensen voldoende te voeden?”
³⁴    Jezus vroeg hun: “Hoeveel broden heb je?”
       Ze zeiden: “Zeven, en enkele visjes.”
³⁵    Hij gebood de mensen op de grond te gaan zitten.
³⁶    Hij nam de zeven broden en de vissen
       en na gedankt te hebben [eucharistein],
       brak hij ze
       en gaf ze aan zijn leerlingen,
       die ze uitdeelden aan de mensen.
³⁷    Allen aten en werden volop gevoed.
       En toen ze de overblijvende stukken ophaalden,
       waren er zeven manden vol.

Jezus gaat naar Dekapolis. Hij wacht niet tot niet-Joden naar hem toekomen; hij gaat zelf naar hen toe. Hij zoekt hen op waar ze leven en merkt hun verlangen naar bevrijding op. Dat verlangen raakt hem … sterker nog, het beroert hem tot in zijn binnenste.
Raakt het verlangen van mensen ons? Stappen wij naar hen toe met onze prachtige, bevrijdende boodschap? Zien en voelen wij hoe onder hen mensen zijn die verlangen naar bevrijding?
Jezus onderricht hen, niet alleen met woorden maar vooral met daden. Nadien zendt hij hen niet weg, maar hoopt dat ze verder gevoed zullen worden ook al zijn de leerlingen ervan overtuigd dat het voedsel dat zij kunnen aanreiken te mager is, niet voldoende voor deze groep mensen.
En wij? Hoe gaan wij om met mensen die verlangen om christen te worden? Wat gebeurt er na hun doopsel? Durven wij hen vol vertrouwen aanbieden wat we hebben, ook al lijkt dat in onze ogen maar heel mager of onvoldoende? Durven wij erop vertrouwen dat wat we hebben voldoende is, en dat G-d er verder wel mee aan het werk zal gaan? Hoe groot is ons vertrouwen?

Mt.11,28-30 (10/12/2025)

²⁸     Kom naar mij,
       allen die vermoeid bent en onder lasten gebukt,
       en ik zal je rust geven.
²⁹     Neem mijn juk op:
       laat mij je leermeester zijn
       – zachtaardig en deemoedig van hart,
       en je zult rust vinden in jezelf.
³⁰     Want mijn juk is teder
       en mijn last is licht.

We vinden dit een zeer troostvol woord van Jezus, want ja, meer dan eens gaan we wel onder lasten gebukt, van welke aard ook.
…
Maar doen wij het dan ook? Gáán we effectief naar hem? O, misschien nog wel een ‘schietgebedje in tijden van nood’, maar gaan we ook echt naar hem? Nemen we de tijd om bij hem aanwezig te zijn? De beste plaats daarvoor is op een stille plek onder het kruis. Dáár kun je zijn zachtaardigheid en deemoedigheid vóelen. Nemen we de tijd om aan de voeten van het kruis te gaan zitten? Daar zúllen we nochtans zijn liefde voelen die alle last van ons juk zal nemen en waardoor wij de rust zullen vinden waar we op hopen.
Zorgen zullen er altijd zijn. Onze hoop op verlichting ervan ook. Maar zoeken wij die verlichting op de juiste plek? Gaan wij effectief naar hém?