Mt.13,18-23 (24/07/2026)

¹⁸     Jullie dus, luister naar de gelijkenis van de zaaier:
¹⁹     Bij ieder die het woord van het koningschap hoort,
       maar niet doorgronden,
       komt de slechte en rooft wat in zijn hart is gezaaid.
       Dat is de op de weg gezaaide.
²⁰     De op de steenachtige grond gezaaide
       is wie het woord hoort
       en onmiddellijk vrolijk aanneemt,
²¹     maar geen wortel heeft in zichzelf
       – het zijn mensen van het moment.
       Wanneer er verdrukking of vervolging komt
       omwille van het woord,
       struikelen ze onmiddellijk.
²²     De tussen de dorens gezaaide
       is wie het woord hoort,
       maar door de zorgen van deze wereld
       en de begoocheling van de rijkdom
       het laten verstikken,
       waardoor het onvruchtbaar wordt.
²³     De in goede aarde gezaaide
       is wie het woord horen en het doorgronden.
       Zij brengen vruchten voort,
       de één honderd, de ander zestig, nog een ander dertig.”

Het valt niet te ontkennen dat ‘de akker van de wereld’ bezaaid ligt met obstakels om ‘het zaad van G-ds Woord’ vruchtbaar te ontvangen. Dat gaat van natuurlijke belemmeringen tot onwil, van gemakzucht tot eigenbelang, … En toch blíjft de Zaaier zaaien, en mogen wij ons dus niet laten ontmoedigen om dat óók te doen!
En hoe staat het met ‘de akker van ons hart’? Hoe ontvankelijk is dat voor ‘het zaad van G-ds Woord’? Ligt het ook niet bezaaid met obstakels – vaak trouwens ongeveer dezelfde als in ‘de wereld’? Ook op onze akker blijft de Zaaier zaaien – gelukkig maar dat die wat geduld heeft met ons! Het zou ons moeten uitnodigen – dringend uitnodigen – om ‘de vruchtbaarheidsgraad van de akker van ons hart’ te verhogen en actief werk te maken van het opruimen van de obstakels. Dat is vaak zwaar werk, dat is zeker waar, maar de belofte op de oogst zou ons nu al mogen verblijden en de moed geven er minstens aan te beginnen!

Mt.14,13-21 (2/08/2026) 

¹³     Toen Jezus dit hoorde [het bericht van de dood van Johannes],
       trok hij zich in een boot van daar terug
       naar een eenzame plaats, alleen.
       En toen de menigte dit hoorde,
       volgden ze hem te voet vanuit hun steden.
¹⁴     Toen Jezus uitstapte, zag hij dan ook een grote menigte.
       Hij werd ten diepste bewogen om hen
       en hij genas de zieken onder hen.
¹⁵     Toen het avond werd,
       kwamen zijn leerlingen bij hem
       en zeiden:
       “Dit is een eenzame plaats
       en het [etens]uur is al voorbij.
       Stuur de menigte weg
       zodat ze in de dorpen rondom
       voedsel voor zichzelf kunnen gaan kopen.
¹⁶     Maar Jezus zei hen:
       “Het is niet nodig dat zij weggaan;
       geven jullie hen maar te eten.”
¹⁷     “Maar, antwoordden zij,
       wij hebben niet meer dan vijf broden en twee vissen!”
¹⁸     Hij zei: “Breng ze mij.”
¹⁹     En hij liet de mensen zich neervlijen op het gras.
       Hij nam de vijf broden en de twee vissen,
       keek op naar de hemel,
       zegende en brak de broden,
       en gaf ze aan zijn leerlingen
       en de leerlingen aan de menigte.
²⁰     Allen aten
       tot ze voldoende gevoed waren.
       En van de overgebleven stukken
       verzamelden ze twaalf korven.
²¹     Het waren ongeveer vijfduizend mannen die gegeten hadden,
       vrouwen en kinderen niet meegeteld.

Jezus wijkt uit naar een afgelegen plaats om er alleen te zijn, even niet in de openbaarheid. Maar hij wordt gezocht én gevonden door een grote menigte, mensen met een grote honger en een groot verlangen. Jezus ziet hen en wordt tot in zijn binnenste bewogen wat maakt dat hij zijn eigen behoefte om tot zichzelf te komen overstijgt. Hij moet wel gehoor geven. Het is een heilig moeten!
Het eerste wat hij doet is genezen: Hij heelt wat gebroken is. Het wordt echter laat en tijd om de honger te stillen. De leerlingen nemen het initiatief. Ze doen het voorstel aan Jezus om de mensen – zo staat er letterlijk – los te laten, om voor zichzelf eten te kunnen kopen. Maar Jezus gaat niet in op dit voor de hand liggende en haalbare voorstel van de leerlingen. Hij wil de mensen niet ‘loslaten’. Het gaat hem niet om ieder voor zich, ieder zijn eigen brood, maar het gaat om in verbondenheid te mogen ontvangen uit G-ds hand waardoor een andere honger wordt gestild en zo wordt er een antwoord gegeven op een diep verlangen dat leeft bij mensen.

Mt.18,15-20 (12/08/2026)

¹⁵     Als je broer een fout begaat,
       ga erheen en wijs hem terecht
       – alleen onder jullie.
       Als hij naar je luistert,
       heb je je broer gewonnen.
¹⁶     Als hij echter niet luistert,
       neem dan nog één of twee mensen met je mee
       – omdat elk woord gestaafd wordt op grond van twee of drie getuigen. [Deut.19,5]
¹⁷     Als hij echter ook aan hen geen gehoor geeft,
       zeg het dan [pas] aan de gemeente [ekklesia/kerk],
       en als hij ook aan de gemeente geen gehoor geeft,
       moet hij voor jullie zijn als een heiden en tollenaar [een buitenstaander].
¹⁸     Amen, ik zeg jullie:
       Wat je zult binden op de aarde,
       zal gebonden zijn in de hemelen,
       en wat je zult vrij maken op de aarde,
       zal vrij gemaakt zijn in de hemelen.
¹⁹     Opnieuw zeg ik jullie:
       Als twee van jullie
       over wat voor zaak op aarde ook
       in overeenstemming iets vragen,
       zal mijn Vader in de hemelen het voor hen laten gebeuren.
²⁰     Want waar twee of drie bijeen zijn in mijn naam,
       daar ben ik middenin hen!”

Binnen een Christelijke context wordt vaak gesproken over Jezus in termen van ‘redding’ of ‘bevrijding’. Dat mag dan mooi klinken, maar is al bij al niet zo makkelijk te duiden wat het nu precies wil zeggen. Probeer het maar eens voor jezelf: Als je zegt dat Jezus jouw redder/bevrijder is, waar-van of waartoe redt of bevrijdt hij jou dan eigenlijk?
Toch is het voor Jezus duidelijk dat dit ‘redden/bevrijden’ tot de kern van zijn taak hoort, én dat dat ook zo is voor zijn leerlingen, voor ons dus!
Als wij het voor ons eigen leven met onze medemensen bekijken, klinkt het al duidelijker als we spreken over vrij maken i.p.v. over bevrijden. Zoveel mensen zitten vast aan zoveel dingen, ook aan zoveel ‘moetens’ over zichzelf. De manier waarop wij met hen omgaan kan hen daarin verder vast zetten, of net vrij maken!
De toepassing die Jezus hier geeft, is heel bijzonder – en we doen het véél te weinig –: Vanuit de liefde van G-d met de ander durven spreken over gemaakte fouten, zonder véroordeling – en dus zonder geroddel – maar meegaand op wegen van vrij-wording. Dát is ‘goede, bevrijdende boodschap’, Evangelie!

Mt.5,13-16 (10/06/2025)

¹³    “Jullie zijn het zout van de aarde.
       Maar als het zout verdwaasd raakt,
       waarmee kan het dan weer zout worden?
       Voor niets heeft het nog kracht,
       alleen om weggeworpen te worden
       en door de mensen vertrapt.”
¹⁴    Jullie zijn het licht van de wereld.
       Een stad kan niet verborgen zijn
       als ze boven op een berg ligt.
¹⁵    Men steekt ook geen lamp aan
       om ze onder een emmer te zetten,
       maar men zet haar op een kandelaar
       zodat ze schijnt voor alle mensen in huis.
¹⁶    Zo moet ook jullie licht stralen voor de mensen,
       opdat ze bij jullie de goede werken zien
       en jullie Vader in de hemelen grootmaken.”

De Bergrede (waaruit dit stukje Evangelie komt) kan je lezen als een oproep (‘vooruit, op weg’), of als een utopie (‘gelukkig wie nederig van hart zijn’).
De lezing van vandaag begint met een onvoorstelbare uitspraak: “Jullie zijn het zout der aarde, jullie zijn het licht van de wereld”. Wanneer je nu weet dat de rabbijnen de Thora het zout der aarde en een licht in de duisternis noemden, dan maakt Jezus hier, in de Bergrede, een onvoorstelbare omkering: De verworpenen, de nederigen van hart, zij zijn de nieuwe Thora. Zij zijn het zout en het licht! Zij geven de richting aan voor het koninkrijk, samen met de houding die anderen tegenover hen aannemen.
Door die laatste toevoeging wordt de Bergrede plots een gedragscode voor iedereen. Ze vraagt een radicale ommekeer waarbij men zich laat bevragen door de kwetsbaarheid van de ander, door de rafelranders. Ze houdt een spiegel voor om los te komen van vastgeroeste gedragsregels en om in beweging te komen.

Mt.8,5-11 (1/12/2025)

⁵      Toen Jezus binnenging in Kafarnaüm,
       kwam er een centurio [honderdman, Romeinse legeroverste] smekend naar hem:
⁶         “Heer, mijn jongen [kan zijn zoon zijn, of een dierbare knecht]
       ligt thuis verlamd en lijdt vreselijke pijn.”
⁷      Jezus zei hem:
       “Ik zal hem komen genezen.”
⁸      Maar de centurio antwoordde hem:
       “Heer, ik ben te klein dat je in mijn huis zou komen,
       maar spreek slechts één woord
       en mijn jongen zal gezond worden.
⁹      Want ook ik ben een mens aan wie volmacht werd gegeven.
       Ik heb soldaten onder mij
       en als ik tot de ene zeg ‘ga’, dan gaat hij,
       en tot de ander ‘kom’, dan komt hij,
       of tegen mijn dienstknecht ‘doe dit’, dan doet hij dat.”
¹⁰     Toen Jezus dit hoorde, verwonderde hij zich
       en zei tegen wie hem volgden:
       “Amen, ik zeg jullie:
       Zelfs in Israël heb ik niet zo’n groot geloof/vertrouwen gevonden!
_¹¹     Daarom zeg ik jullie
       dat velen van oost tot west zullen komen
       en met Abraham, Isaak en Jakob
       deel zullen hebben aan het koningschap van de hemelen.

“Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt, maar spreek en ik zal gezond worden.” Dit zinnetje spreken we met z’n allen uit net voor de Communie in een Eucharistie. Veel mensen hebben er last mee, omdat het ons zo klein lijkt te maken. Dat ‘niet-waardige’ blijft in onze oren en ons gemoed hangen. Als we dat zinnetje echter in z’n context zien, dan wordt het toch wel anders. Die context krijgen we hier vandaag in het Evangelie te lezen!
De centurio wordt niet minder centurio omdat hij erkent dat hij maar klein is! Integendeel, het is omdát hij zijn positie in alle eerlijkheid durft te bekijken – en zich dus niet groter maakt dan hij is – dat hij in diepte inziet hoe Jezus tussen zijn Vader en de mensen staat! En vanuit die ‘juiste positie’ durft hij in alle vrijmoedigheid Jezus te vragen – én Jezus komt!
Zou dit niet de ‘advent-houding’ zijn – die wij nog te zoeken hebben – dat wij onze ‘juiste positie’ zouden durven zien – en die is bijna altijd kleiner dan we over onszelf denken? Dan pas kan er werkelijk plaats zijn voor Jezus’ komst. En hij zál komen … ook in mijn niet-waardig huis …

Mt.7,21.24-27 (4/12/2025)

²¹    “Niet iedereen die “Heer, Heer!” tegen mij zegt,
       zal binnengaan in het koninkrijk der hemelen,
       maar wie de wil doet van mijn Vader.
²⁴    Iedereen die mijn woorden hoort
       en ze doet,
       is te vergelijken met een verstandig man
       die zijn huis bouwde op de rots.
²⁵    De regen sloeg neer,
       de rivieren zwollen op,
       de winden raasden
       en beukten op dat huis,
       maar het stortte niet in,
       want het was gegrondvest op de rots.
²⁶    Maar iedereen die mijn woorden hoort
       en ze niet doet,
       is te vergelijken met een verdwaasde
       die zijn huis bouwde op het zand.
²⁷    De regen sloeg neer,
       de rivieren zwollen op,
       de winden raasden
       en beukten op dat huis,
       maar het stortte in,
       zodat het helemaal verwoest werd.”

Jezus stelt vast, zonder te oordelen, dat je G-d op verschillende manieren kunt volgen. Je kunt het doen door grote woorden te spreken, door oppervlakkig te werk gaan, door te handelen zonder aandacht te hebben voor het fundament van waaruit je handelt. Dat kan, maar wat je op die manier opbouwt, heeft weinig kans om overeind te blijven. Misschien houdt het nog stand bij kleine tegenkantingen, maar wat bij storm, bij intens lijden, … ? Wat je dacht te hebben opgebouwd, zal ineenstorten, en je hebt geen voet meer om op te staan.
Je kunt ook doordacht te werk gaan, stap voor stap werk maken van je relatie met G-d. Je kunt woord en daad verbinden, ervoor zorgen dat je doet wat je zegt. Zo kan je leven een daad-werkelijke getuigenis worden van G-d en help je mee de wil van de Vader te volbrengen.