Joh.7,40-53 (21/03/2026)

⁴⁰     Sommigen die deze woorden hoorden, zeiden:
       “Hij is waarlijk de profeet!” [= de profeet die Mozes had aangekondigd]
⁴¹     Anderen zeiden:
       “Hij is de Gezalfde!” [Christos / Messiah]
       Maar nog anderen zeiden:
       “De Gezalfde komt toch niet uit Galilea!?
⁴²     Zegt de Schrift niet dat de Gezalfde zal komen
       uit de nakomelingen van [koning] David
       en uit Betlehem, het dorp waar David vandaan kwam?”
⁴³     Zo ontstond er onenigheid onder het volk om hem.
⁴⁴     Sommigen wilden hem grijpen,
       maar niemand kon beslag leggen op hem.
⁴⁵     Zo kwamen de gerechtsdienaars bij de hogepriesters en farizeeën
       en die zeiden tegen hen:
       “Waarom heb je hem niet meegebracht?”
⁴⁶     De dienaars antwoordden:
       “Nog nooit heeft een mens gesproken
       zoals deze mens!”
⁴⁷     De farizeeën antwoordden daarop:
       “Jullie zijn toch ook niet aan het dwalen geraakt?!
⁴⁸     Niet één van de oversten of van de farizeeën
       heeft toch in hem vertrouwen gesteld?
⁴⁹     Maar alleen die meute, die de wet niet kent
       – vervloekt zijn ze!”
⁵⁰     Nikodemus, één van hen,
       die eerder al ’s nachts bij Jezus was gekomen,
       zei hen:
⁵¹     “Onze wet veroordeelt toch geen mens
       zonder hem eerst te hebben gehoord
       en kennis te hebben van wat hij doet?”
⁵²     Ze antwoordden hem:
       “Jij komt toch ook niet uit Galilea?!
       Zoek het maar op,
       en je zult zien dat er uit Galilea geen profeet opstaat!”
⁵³     Toen vertrok iedereen naar huis.

Galilea was strikt genomen geen buitenland. Het lag in het noorden, terwijl de hoofdstad, Jeruzalem, in het zuidelijke Judea lag. Beide landsdelen hadden – weer eens o zo menselijk en van alle tijden – nogal cliché-gedachten over elkaar. En alweer van alle tijden: cliché-gedachten belemmeren de mensen te zien zoals ze zijn en wat ze werkelijk kunnen betekenen!
En aangezien het van alle tijden is: hoe zit het dan met ons vandaag? Kunnen wíj (h)erkennen dat er “heil komt uit Galilea”? Kunnen wij open genoeg kijken naar mensen om te zien dat ze Go(e)ds te bieden hebben, ook als we dat niet onmiddellijk van hen zouden verwachten?
T.a.v. buitenlanders is dit in ons land ongetwijfeld vaak een probleem! In welke mate ga ik hierin mee, of durf ik de confrontatie aan met mensen die cliché-matig denken en spreken? Maar het gaat niet alleen over mensen met letterlijk een vreemde origine, we stellen dit soort denken en gedrag ook t.a.v. mensen die anders denken dan wij, op een andere manier wonen of leven, die er wat anders uitzien, … en ga zo maar door.
Kan ik zien wat ís, i.p.v. vast te hangen aan clichés? Als ik die niet kan loslaten, zal ik nooit ‘het heil’ zien!

Joh.11,1-45 (22/03/2026)

¹      Nu was er iemand ziek: Lazarus [El-azar/God helpt] van Betanië,
       het dorp waar Maria en haar zus Marta woonden.
²      Het was Maria die de heer met balsem had gezalfd
       en zijn voeten met haar haren had afgedroogd.
       Het was haar broer Lazarus die ziek was.
³      De zussen berichtten hem:
       Heer, kijk! Je geliefde vriend, is ziek.”
⁴      Toen Jezus dit hoorde, zei hij:
       “Deze ziekte loopt niet uit op de dood,
       maar op de grootsheid van God,
       opdat de zoon van God erdoor grootgemaakt wordt.”
⁵      Jezus had Marta, haar zus en Lazarus daad-werkelijk lief.
⁶      Toen hij hoorde dat dat hij ziek was,
       bleef hij toch nog twee dagen op de plaats waar hij was.
⁷      Daarna zei hij tegen zijn leerlingen:
       “Laten we weer naar Judea gaan.”
⁸      Zijn leerlingen zeiden hem:
       “Rabbi, de Joden zochten je nog maar net te stenigen
       en je gaat er weer heen!?”
⁹      Jezus antwoordde:
       “Zijn er geen twaalf uren in een dag?
       Als iemand overdag zijn weg gaat,
       stoot hij zich niet,
       omdat hij het licht van de wereld ziet.
¹⁰     Maar als iemand zijn weg gaat in de nacht,
       stoot hij zich,
       omdat het licht niet in hem is.”
¹¹     Nadat hij dit gezegd had, zei hij tegen hen:
       “Onze geliefde vriend Lazarus is ingeslapen,
       maar ik ga er heen om hem uit de slaap te wekken.”
¹²     Zijn leerlingen zeiden:
       “Heer, als hij ingeslapen is, zal hij herstellen.”
¹³     Maar Jezus had gesproken over zijn dood,
       terwijl zij dachten dat hij over de rust van de slaap sprak.
¹⁴     Toen zei Jezus vrijmoedig: “Lazarus is gestorven,
¹⁵     en ik ben blij omwille van jullie dat ik daar niet was,
       zodat je zou vertrouwen …
       Maar laten wij nu naar hem gaan.
¹⁶     Tomas, die Dydimus [tweeling] genoemd wordt,
       zei daarop tegen de mede-leerlingen:
       “Laten ook wij gaan, om met hem te sterven.”
¹⁷     Toen Jezus aankwam,
       vond hij dat hij al vier dagen in het graf lag.
¹⁸     Betanië was dicht bij Jeruzalem,
       op een afstand van zo’n vijftien stadiën [ca. 3km]
¹⁹     en vele Joden waren gekomen naar Marta en Maria
       om hen te troosten om hun broer.
²⁰     Toen Marta hoorde dat Jezus kwam,
       ging ze hem tegemoet,
       terwijl Maria thuis bleef.
²¹     Marta zei tegen Jezus:
       “Heer, als je hier was geweest,
       zou mijn broer niet gestorven zijn.
²²     Maar ook nu weet ik
       dat al wat jij God vraagt,
       God je zal geven.”
²³     Jezus zei haar:
       “Je broer zal opstaan.”
²⁴     Marta zei hem:
       “Ik weet dat hij zal opstaan
       bij de opstanding op de ultieme dag.”
²⁵     Jezus zei haar:
       “Ik ben de opstanding en het leven.
       Wie vertrouwt in mij, zal leven, ook al sterft hij.
²⁶     En ieder die leeft en vertrouwt in mij
       zal in der eeuwigheid niet sterven.
       Vertrouw jij daarin?”
²⁷     Zij zei hem:
       “Ja, Heer, ik vertrouw
       dat jij de Gezalfde [Christos/Messiah] bent,
       de zoon van God die in de wereld komt!”
²⁸     Hierna liep zij terug
       en ging ongezien haar zus Maria roepen:
       “De Meester is er en hij roept je.”
²⁹     Toen ze dit hoorde
       stond ze snel op
       en ging naar hem toe.
³⁰     Jezus was nog niet in het dorp,
       maar hij was nog op de plaats waar Marta hem ontmoet had.
³¹     De Joden die bij haar in huis waren om haar te troosten,
       zagen dat Maria snel opstond en naar buiten ging.
       Ze volgden haar
       in de mening dat ze naar het graf ging om te wenen.
³²     Zodra Maria op de plek kwam waar Jezus was,
       viel ze hem aan de voeten en zei:
       “Heer, als jij hier was geweest,
       zou mijn broer niet gestorven zijn.”
³³     Toen Jezus zag hoe zij weeklaagde
       en ook de Joden die met haar meegekomen waren,
       werd hij vertoornd en diep beroerd.
³⁴     En hij zei:
       “Waar hebben jullie hem gelegd?”
       Ze zeiden hem:
       “Heer, kom en zie.”
³⁵     Jezus brak in tranen uit.
³⁶     De Joden zeiden:
       “Zie eens hoe hij hem liefhad.”
³⁷     Maar sommigen zeiden:
       “Kon hij, die de ogen van de blinde opende,
       dan ook niet maken dat hij niet stierf?”
³⁸     Jezus werd opnieuw toornig in z’n binnenste
       en kwam bij het graf.
       Het was een rotsholte met een steen erop.
³⁹     Jezus zei: “Neem de steen weg.”
       Marta, de zus van de gestorvene, zei hem:
       “Heer, hij riekt al, want het is al de vierde dag.”
⁴⁰     Jezus zei haar:
       “Heb ik je niet gezegd
       dat je Gods grootsheid zult zien
       als je vertrouwt?”
⁴¹     Ze hieven dus de steen op
       van waar de gestorvene lag
       en Jezus hief zijn ogen op
       en zei:
       “Vader, ik dank Je [eucharisto] dat je mij aanhoord hebt.
⁴²     Ik wist dat Jij mij altijd aanhoort,
       maar ik zei dit ten bate van de menigte rondom,
       zodat zij zouden geloven dat Jij mij gezonden hebt.”
^{4 3}    En na dit gezegd te hebben,
       riep hij met luide stem:
       “Lazarus, kom naar buiten!”
⁴⁴     En de gestorvene kwam naar buiten,
       de voeten en handen nog omwikkeld in grafdoeken
       en zijn gezicht omwonden met een zweetdoek.
       Jezus zei hen:
       “Maak hem los en laat hem gaan!”
⁴⁵     Veel Joden die naar Maria waren gekomen
       en zagen wat Jezus had gedaan,
       gingen hun vertrouwen stellen in hem.

Een veel te rijk verhaal om hier op 1000 karakters te beschrijven; eerder om er de hele zondag mee bezig te zijn! Ik haal alleen enkele elementen aan van de vriendschap tussen Jezus en Lazarus.
“Mooie vriend, …” zal Lazarus gedacht hebben toen hij ziek lag ten dode en Jezus maar niet kwam opdagen … Vriendschap vraagt soms wel wat verdraagzaamheid met de vreemde, onbegrijpelijke kuren van de ander. Als mijn ergernis die tijd niet geeft, zal ik nooit de onvermoedbare wonderen ontdekken die de ander mij wil geven.
Als ik mijn vriend wel die tijd gun, kan hij blijkbaar mijn doodse leven transformeren tot iets wat het geloof van ánderen versterkt. Beetje lastig om nog maar eens ‘altruïstisch’ te zijn, maar eigenlijk wel mooi en zeer zinvol, als je erop doordenkt.
Mijn vriend huilt om mij, en wil dat alle windsels die mijn leven verst(r)ikt houden losgemaakt worden! Zíjn verdriet maakt míj vrij! Ik heb er geen woorden voor – de sprakeloosheid ‘zegt’ mij dat ik nog opnieuw moet leren Léven. Mijn vriend leert mij het eerste woord: “Ik dank Je!” = eucharisto!

Joh.8,1-11 (23/03/2026)

¹      (Maar) Jezus ging naar de Olijfberg.
²      Bij de ochtendschemering kwam hij weer in de tempel
       en al het volk kwam naar hem.
       Hij ging zitten en onderrichtte hen.
³      Maar de schriftgeleerden en farizeeën
       brachten een vrouw bij hem
       die op overspel was betrapt
       en plaatsten haar in het midden.
⁴      Ze zeiden hem:
       “Meester, deze vrouw is op heterdaad betrapt op overspel.
⁵      In de wet heeft Mozes ons geboden
       zulke vrouwen te stenigen.
       En jij nu, wat zeg jij?”
⁶      Dit vroegen ze om hem op de proef te stellen,
       opdat ze hem zouden kunnen aanklagen.
       Maar Jezus boog zich naar beneden
       en schreef met de vinger in de aarde. [Jer.17,13]
⁷      Toen ze bleven vragen,
       boog hij zich naar boven
       en zei tegen hen:
       “Wie van jullie zonder zonde is
       moet maar als eerste een steen op haar werpen.”
⁸      En opnieuw boog hij zich naar beneden
       en schreef in de aarde.
⁹      Toen ze dit hoorden, gingen ze één voor één naar buiten,
       beginnend bij de oudsten, tot de laatste.
       Ze lieten hem alleen achter,
       met de vrouw die in het midden stond.
¹⁰     Opnieuw boog hij zich naar boven
       en zag niemand behalve de vrouw.
       Hij zei tegen haar:
       “Vrouw, waar zijn je aanklagers?
       Heeft niemand je veroordeeld?”
¹¹     Ze zei: “Niemand, heer.”
       En Jezus zei:
       “Ook ik veroordeel je niet.
       Ga heen, en zondig [verwijder je] van nu af niet meer.”

De Olijfberg ligt net buiten de muren van Jeruzalem. Jezus ontvlucht er regelmatig de drukte van de stad en zijn ‘openbaar leven’. Maar het is geen ‘wereldvlucht’. Integendeel, hij voedt er zijn verbinding met zijn Vader, en dus ook met zijn opdracht – en die opdracht is: redding brengen in G-ds Naam (Jezus/Jeshua = God redt!). Hóe sterk die vervulling met kracht en vandaar zijn bevrijdend optreden kan zijn, lezen we hier vervolgens in deze prachtige passage.
Maar valt het je niet op dat die bevrijding maar over één persoon gaat? En dat is eigenlijk zo in het hele Evangelie! Jezus spréékt wel tot hele groepen, maar als er iets echt gebéurt, dan is dat altijd aan één persoon. Bevrijding is blijkbaar een heel persoonlijk gebeuren en kan niet ‘in serie’.
Dat maakt het misschien ook voor ons haalbaar om bevrijdend met onze medemens om te gaan?!
Maar dat maakt Jezus bevrijdend optreden ook voor mezelf heel concreet en persoonlijk: Hij is gekomen om míj te bevrijden!

Joh.8,21-30 (24/03/2026)

²¹     Opnieuw zei Jezus tegen hen [de farizeeën en schriftgeleerden]:
       “Ik ga heen en jullie zullen mij zoeken,
       maar in je zonden zul je sterven.
       Waar ik heen ga, kunnen jullie niet komen.”
²²     De Joden zeiden daarop:
       “Hij zal toch niet zichzelf doden,
       omdat hij zegt ‘waar ik heen ga, kunnen jullie niet komen’?”
²³     Jezus zei hen:
       “Jullie zijn uit de beneden-dingen,
       ik ben uit de boven-dingen;
       jullie zijn van deze wereld,
       ik ben niet van deze wereld.
²⁴     Ik heb jullie dus gezegd
       dat je zult sterven in je zonden,
       want als je er niet op vertrouwt dat ‘ik-ben’
       zul je sterven in je zonden.”
²⁵     Ze vroegen hem nu: “Wie ben jij dan?”
       En Jezus zei:
       “Wat ik van het begin al tegen jullie zei!
²⁶     Veel heb ik over jullie te zeggen en te oordelen.
       Degene die mij gezonden heeft is waarachtig
       en wat ik van hem gehoord heb,
       zeg ik tot de wereld.”
²⁷     Zij herkenden niet dat hij hen over de Vader sprak.
²⁸     Dus zei Jezus verder:
       “Wanneer jullie de mensenzoon omhoog zullen hebben geheven,
       dan zullen jullie herkennen dat ‘ik-ben’
       en dat ik niets doe uit mezelf,
       maar dat ik uitspreek
       wat mijn Vader mij geleerd heeft.
²⁹     Die mij gezonden heeft, is met mij;
       de Vader heeft mij niet alleen gelaten,
       omdat ik altijd doe wat hem lief is.”
³⁰     Toen hij zo sprak,
       gingen velen hun vertrouwen stellen in hem.

Al zo lang ik het Evangelie lees, struikel ik over de laatste zin van deze passage (v.30) Zijn dit soort woorden van Jezus nu de meest inspirerende om in hem te gaan geloven? Ik vind dat er wel andere zijn die dat meer doen! Ik heb te doen met ‘de farizeeën en schriftgeleerden’ die het hiermee moeten stellen.
Ook zie ik geen heil in wat sommigen hieruit beweren dat vertrouwen in Jezus niet gaat om begrijpen, maar om blindelings geloven. Aangezien G-d ook ons verstand geschapen heeft, vind ik dat een valse tegenstelling. Wij mogen – eigenlijk dus: moeten – ook ons verstand gebruiken als we het over ons geloof hebben!
Maar ik geraak er vandaag dus niet uit. Jezus spreekt hier immers geen verstandstaal. Wel spreekt hij Mysterietaal – en dat is heel wat anders dan onbegrijpelijke taal. Alleen moet je dat anders benaderen: schroomvol, luisterend, de resonantie voelend … Het is de resonantie van enerzijds te durven beseffen dat wij inderdaad zondige mensen zijn, maar anderzijds ook dat wij nooit alleen worden gelaten door de liefhebbende Vader.

Joh.8,51-59 (26/03/2026)

⁵¹     "Amen, amen", ik zeg jullie:
      " Als iemand mijn woord be-waart,
       zal hij in eeuwigheid de dood niet zien."
⁵²     Nu zeiden de Joden hem:
       "Nu is het onmiskenbaar dat je een demon hebt:
       Abraham is gestorven, en de profeten ook,
       en jij zegt: als iemand mijn woord be-waart,
       zal hij in eeuwigheid de dood niet smaken.
⁵³     Jij bent toch niet groter dan onze vader Abraham die gestorven is;
       en ook de profeten zijn gestorven.
       Voor wie houd jij jezelf wel?”
⁵⁴     Jezus antwoordde:
       “Als ik mezelf groots maak,
       betekent mijn grootsheid niets.
       Het is de Vader die mij groots maakt,
       hem van wie jullie zeggen ‘hij is onze God’.
⁵⁵     Maar jullie zijn niet in kennis met hem;
       ik ben in kennis met hem.
       Als ik zou zeggen dat ik hem niet ken,
       zou ik gelijk worden aan jullie: een leugenaar.
       Maar ik ken hem
       en be-waar zijn woord.
⁵⁶     Abraham, jullie vader, verheugde zich er op
       mijn dag te mogen zien.
       En hij hééft die gezien – en zich verblijd.”
⁵⁷     De Joden zeiden hem:
       “Je bent nog geen vijftig jaar en je hebt Abraham gezien?”
⁵⁸     Jezus zei hen:
       “Amen, amen, ik zeg jullie:
       Van voor Abraham geboren werd,
       ben ik.”
⁵⁹     Nu raapten ze stenen op
       om op hem te werpen,
       maar Jezus trok zich terug
       en ging weg uit de tempel.

Jezus spreekt heel overtuigd over wie hij is en over zijn relatie met de Vader. De Farizeeën zijn er niet klaar voor om dit te horen. Jezus’ woorden druisen in tegen dat wat ze ‘weten’. Ze kunnen hun vooroordelen niet loslaten. Zijn woorden dagen hen uit in iets wat voor hen o zo belangrijk was. Hun tijdsgeest schreef hen immers voor dat je roem moest nastreven voor jezelf (er lijkt op die 2000 jaar niet veel veranderd). Eigen roem was duidelijk niet waar Jezus op gericht was. Hij probeerde elke schijnwerper die zijn richting uitkwam, op G-d te richten.
Hoe moeilijk is het ook voor ons om buiten onze zekerheden, onze kennis, onze expertise, onze gehechtheden, onze banden, onze tradities, … te treden? Ook wij beweren af te stammen van Abraham en bevestigen dat G-d onze vader is, maar is wat we doen écht op G-d gericht zoals Jezus deed? Zullen we straks op Goede Vrijdag onze sandalen kunnen uittrekken en in alle dienstbaarheid buigen voor het kruis, ontdaan van onze zelfgenoegzaamheid?! Of rapen we stenen om G-d in de meest kwetsbare onder ons te treffen?!

Joh.11,45-57 (28/03/2026)

⁴⁵    Veel Joden die naar Maria waren gekomen
       [de zus van Lazarus [El-azar/God helpt], die Jezus uit de dood had opgewekt],
       en zagen wat Jezus had gedaan,
       gingen hun vertrouwen stellen in hem.
⁴⁶     Maar sommigen gingen naar de farizeeën
       en vertelden wat Jezus had gedaan.
⁴⁷     De hogepriesters en farizeeën riepen de Raad [sanhedrin] bijeen:
       “Wat staat ons te doen?, want die man doet veel tekenen.
⁴⁸     Als wij hem zo laten begaan,
       zullen allen in hem vertrouwen gaan stellen,
       en dan komen de Romeinen
       en vegen onze tempel en ons volk weg.”
⁴⁹     Maar één van hen, Kajafas, die toentertijd hogepriester was,
       zei tegen hen: “Jullie hebben er geen verstand van!
⁵⁰     Je bedenkt niet dat het in ons belang is
       dat er één mens sterft voor de gemeenschap
       en dat niet het hele volk ten onder gaat!”
⁵¹     Maar hij zei dit niet uit zichzelf.
       Als hogepriester in ambt sprak hij de profetie uit
       dat Jezus zou sterven voor het volk.
⁵²     En niet voor het [Joodse] volk alleen,
       maar ook om de verstrooide kinderen van God
       bij één te verzamelen.
⁵³     Vanaf die dag beraadslaagden zij dus samen
       om hem te doden.
⁵⁴     Jezus kon dus niet meer vrij rondwandelen onder de Joden,
       maar hij vertrok van daar naar de streek dicht bij de woestijn,
       naar een stad die Efraïm genoemd wordt,
       en hij verbleef daar met zijn leerlingen.
⁵⁵     Het Paasfeest van de Joden was dichtbij
       en velen gingen vanuit het land op naar Jeruzalem
       om zich te reinigen.
⁵⁶     Ze zochten Jezus
       en op het tempelplein staande, zeiden ze onder elkaar:
       “Wat denk je, zou hij niet naar het feest komen?”
⁵⁷     De Hogepriesters en farizeeën hadden immers bevel gegeven
       dat als iemand wist waar hij was,
       men het moest melden
       opdat ze hem konden grijpen.

Jezus laat zich niet tegenhouden door het dreigende gevaar. Hij gaat door, gedreven door een innerlijke roeping. Hij probeert onopgemerkt te blijven, maar zijn aanwezigheid laat zich niet verbergen. Door wat hij zegt en doet, roept hij mensen op hem te herkennen als van G-d, maar zij blijven blind voor wat zich vlak voor hen afspeelt.
En dan verschijnt Kajafas op het toneel. Het verschil tussen Kajafas en Jezus is fundamenteel: waar Kajafas een ander offert om zichzelf te behouden, geeft Jezus zichzelf om anderen te redden. Jezus is geen slachtoffer van menselijke plannen of van een goddelijk schema, maar geeft vrijwillig zijn leven uit liefde.
De tegenstrijdigheden in het verhaal weerspiegelen ook onze binnenwereld: zichtbaar en verborgen, weten en niet begrijpen, verlangen en weerstand. En misschien wringt het het meest omdat we niet anders kunnen dan vaststellen dat de weerstand niet alleen buiten ons zit, bij anderen, maar ook in onszelf. De vraag is niet alleen wie hij is, maar of wij durven zien – en ons laten raken.